constantinache

Geleydi İyidi....

2012-01-19T07:51:00.005+02:00

Mayıs 2006'da gittiğinden beridir "Bir gün geri döner mi acaba?" diye bekliyordum. Beşiktaş'a giderken de biliyordum başarılı olamayacağını, Beşiktaş'tayken herkes te gördü bunu. Çünkü taş yerinde ağırdı, onun da yeri burasıydı. Şimdi yalan yok, Niang hariç ondan sonra gelen hiçbir santrfor onun yerini dolduramadı. Bu kadar ortalama yeteneğine rağmen takımla bu kadar ahengi olan birini hem de ezeli rakibe bırakmak, başlı başına saçmalıktı. Nitekim, Beşiktaş'ta başarılı olamayıp, Mersin'e geçti. Orada ise istediği ortamı bulduğu anda aslında hafiften ilerlemiş yaşına rağmen halen daha Türkiye'de iş yapabileceğini gösterdi.

Tam da bu anda bir haber çıktı: "Nobre geri dönüyor" diye. İnanın, 3 Temmuz'dan beridir aldığım en güzel 2 haberden biri oldu bu. (Diğeri de Emre'nin kadro dışı bırakılmasıydı, sağolsunlar onu da kursağımda bıraktılar!) Eski günler geldi birden aklıma, kimsenin bilmediği tanımadığı biriydi ilk geldiğinde. Kimsenin de beklentisi yoktu o yüzden. O ise gelir gelmez takımı o sıralar tek başına sırtlamakla meşgul van Hooijdonk'a destek, takıma da aranan kan oldu. Kaldığı 2,5 sezonda 2 şampiyonluk ve 1 son dakika 2.liğinde en büyük paya sahip 3 futbolcudan biriydi, inkar eden çarpılır!

Neyse, "acaba" dedim, "olur mu?" dedim. Sonra duydum ki Semih yüzünden olmamış transfer. Başkasını verseydiniz be abi, üstüne fazladan para verseydiniz, Sow'a o kadar para sayıp bir yandan her maç "acaba elimizde patlar mı?" diyip bir yandan da kaprislerini çekeceğimize alaydınız ya bizim oğlanı, "lorke"yi, MARCIO Nobre'yi.... Zaten ne olacağımız belli değil, Avrupa falan da düşünecek halde değiliz. Sadece şu Bienvenu ve Semih'in rezil performanslarına daha fazla katlanmamak için, biraz da eski dostla hasret gidermek ve O'nu tekrar çubuklu giydiği halde "lorke" diye tribüne çağırmak için istemiştik.

Gerçi halen daha söylentiler sürüyor fakat bu saatten sonra zor gibi. Ha, bu saatten sonra bir mucize olur da gelirse, sözüm söz, 11 numaralı formasını hiç düşünmeden alırım Fenerium'dan! :)

Bitti Kalem, Doldu Defter....

2012-01-19T07:17:00.004+02:00

Kaç zamandır yazmıyordum, yazmak da istemiyordum. Açıkçası yazasım gelse bile şu boynumuzdaki "şike soruşturması" ilmeğini hissederek vazgeçiyordum. Ama şimdi iki çift sözüm olacak:

Geçtiğimiz haftasonu Fenerbahçe adını efsaneleştirmiş, kalan son birkaç kişiden biri olan ordinaryüs, Lefter aramızdan ayrıldı. Hem de belki de camia olarak en kötü, en karanlık, en ne olacağı bilinmez zamanlardan birinde. Belki normalde etkilenmeyeceğimiz kadar çok etkilendik içinde bulunduğumuz dönemin de etkisiyle.

Fakat beni esas düşündüren şey, Lefter'in ölümü üzerinden yapılan sığ ve popülist tartışmalar oldu. Neymiş efendim, "ne güzel herkes gelmiş"miş. İyi de kardeşim, olması gereken de zaten bu değil miydi? Birbirimizden hiçbir farkımız olmamasına rağmen rekabet aşkına o kadar gözümüz kararmış ki, insani bir davranışı bile hayretle karşılamaya başlar olmuşuz. Bu tuhaf düşünce ile ilgili daha uzun bir yazıyı ekşi'de yazdım zaten, o yüzden uzatmıyorum.

Bunlar neyse de, en çok tuhafıma giden şey, Lefter'in ismi üstünden Şükrü Saraçoğlu'na popülist ve "romantik" bir şekilde saldırmaktır. Kardeşim, bu stadın ismi 13 senedir böyle değil mi zaten? O zaman neredeydi o zeka küpü akıllarınız? Bu "stadın ismini değiştirme" konulu, temelinde benim de katıldığım fakat başka yönlere çekilip Fenerbahçe'nin tarihine dil uzatılarak fantastik bir boyuta ulaşan mevzu insanların o kadar hoşuna gitti ki, bir kısmı tarihi bile araştırıp bilmeden balıklama atlayarak 6-7 Eylül Olayları'ndan dahi Şükrü Saraçoğlu'nu sorumlu tuttular. Uyarınca da bu sefer "ama o da Varlık Vergisi'ni koymuştu!"ya çevirdiler lafı. He canım he, zaten o zamanki Türkiye de aynen şimdiki gibi cumhurbaşkanının sembolik yetkilerinin olduğu başbakanın ise herşeyde 1. isim olduğu bir ülkeydi. Ve o dönemki cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün ülke politikalarında hiç mi hiç yetkisi yoktu. (YERSEN!) Azcık o dönemi araştıranlar neyin ne olduğunu daha iyi bilir. Amacım Saraçoğlu'nu "kanatsız melek" gibi göstermek değil, fakat süper medyamız her işin olduğu gibi bu işin de cılkını çıkarmayı başardı. Tarih bilmeyen insanlar da buna inanarak Fenerbahçe'nin tarihinin lekeli olduğunu iddia etmeye başladı.

Bu açıdan tüm Fenerbahçeliler'in oturup düşünmesi gereken bir nokta var: Saraçoğlu dediğin adam senin yıllarca başkanlığını yapmış mı? Yapmış. Sana stadını kazandırmış mı? Kazandırmış. Siyasi kişiliğine laf edebilirsin elbet, sevmeyebilirsin de. Fakat böylesine bir kişiliği bir kalemde hem de kıyasıya eleştirerek silemezsin. Lefter'in adının stada verilmesini ben de isterim, fakat bir efsaneye saygı için başka bir efsaneye saygısızlık yapmak da gerekmez.

Neyse ne, bizim acımız kederimiz zaten bize yetiyor. Bir de bunlar tuz biber oldu üzerine. Babalarımızdan adını duyarak büyüdüğümüz, eski kuşaklar tarafından yıllarca "O'nun gibisi gelmez bir daha" denilen, Fenerbahçe'nin efsane yaptığı ve Fenerbahçe'yi de efsane yapan değerlerden olan Lefter'imiz, toprağın bol, mekanın cennet olsun.

Ne kadar üzgün olduğumu ifade bile edemiyorum kaç gün geçmesine rağmen. Sanırım en anlamlı ifade, yukarıdaki fotoğrafta Lefter'in tabutunu taşırkenki yüz ifadesiyle Reto Ziegler'e ait. Hani daha bu sezon başı apar topar kiralık gelen, kulüpteki geleceği dahi meçhul ve böylesine bir süreçte camiaya ne kadar bağlanabileceği tartışılabilecek olan Ziegler. O'nda bile böyle bir etkisi varsa, varın siz bir Fenerbahçeli'yi düşünün.

Kalanlar Bizim!

2011-09-28T02:03:00.003+03:00

Biz Hayatta En Çok FENERBAHÇE'yi Sevdik....

2011-08-27T04:48:00.001+03:00

Kendimi bildim bileli Fenerbahçeli'yim.Hem de öyle şampiyonluğa tav olanlardan değil,7 sene şampiyonluk görmemişlerdenim.13 yaşında 2.şampiyonluğu görmüşken yaşıtım gs'liler 6 şampiyonluk görmüştü.Yani derdi kupa,başarı olanlardan değilim.Sülalemin çoğu,hatta açık söyleyeyim ben ve babam hariç neredeyse tamamı gs'liyken,o kahır yıllarında "inadına" sevdim Fenerbahçe'yi,her başarısızlığında mazoşistçe bağlandım.ve tabi manyakça!hayatımda futbol konusunda en çok yine benim gibi Fenerbahçelilerle tartıştım(Alex'in aq :D),ömrüm saçmasapan totemlerle geçti,gün geldi ailemi bile alet ettim(ama tuttu,Sevilla maçı :D)kimi zaman hayatımı Fenerbahçe'ye endekslediğim bile oldu.Sırf ben stada gidince kazanamıyor diye İzmir'e geldiğinde gitmedim maçına.Mantıksızca di mi?Ulan iyi de aşkta mantık mı aranır?Sevdim işte.Lakin şimdi linç edilmiş sevdiğim,"ilk taşı atanın günahsız olması" umursanmadan taş yağmuruna tutulmuş,yatıyor öyle yerde,kanlar içinde.Benimse gücüm yetmiyor hiçbirşey yapmaya,öyle elim kolum bağlı izliyorum.Diyorum ki,tamam ulan,öldürün onu,men edin,düşürün,hatta toptan kapatın.Lakin unutmayın,o ölse de bitmez bende sevgisi.Çünkü BEN HAYATTA EN ÇOK FENERBAHÇE'Yİ SEVDİM!

Not: Uzunca zamandır yazamıyordum lakin böyle de dönmek istemezdim bu bloga.

Gökhan Gönül 15 Milyon € Eder mi?

2011-04-11T21:44:00.004+03:00

Öncelikle belirteyim ki yanlış anlama olmasın: Şu an bana göre gerek Fenerbahçe'nin gerek Türkiye Ligi'nin en kaliteli topçularından biridir Gökhan Gönül, ayrıyeten formu ve istikrarı en üst düzeyde olanı.

Milliyet'in haberine göre Gökhan Gönül sezon sonunda transfer olmak için yönetimden izin istemiş, yönetim ise "15 Milyon € getir, istediğin yere git" demiş. Her ne kadar haberde yer alan diyaloglar biraz hayaliymiş gibi dursa da insan düşünmeden edemiyor, cidden 15 Milyon €'ya alan olur mu Gökhan'ı? Bunu düşünmemin sebepleri var tabi:

- Öncelikle en büyük sebep Gökhan Gönül'ün yaşı. Bize halen daha genç gibi gözüküyor lakin adam 26 yaşına gelmiş. Bugünkü koşullarda ise Avrupa'nın kalburüstü takımlarının 16-23 yaş arası futbolculara rağbet ettiği de ayrı bir gerçek. Yine de yaşlı sayılmaz fakat Avrupa'nın büyük takımları 26 yaşında ve formunun zirvesinde bir futbolcuya 15 milyon € vermek yerine 20 yaşında ve potansiyeli yüksek bir genci çok daha ucuza alabilir. 4 yıl sonra biri 30'una gelirken diğeri henüz 24'ünde Dünya çapında bir topçu olabilir. Bu konuda birçok örnek var: En güzel örnekler ise Sir Alex'in elinde yetişen C. Ronaldo ve Rooney'dir. Öte yandan Arşavin gibi çok genç olmamasına rağmen alınan futbolcular da var. Lakin bu daha ekstrem bir durum. Fakat şu da bir gerçek ki, Arşavin'in parladığı Euro 2008'de Gökhan Gönül de oynayabilmiş olsaydı belki bugün çoktan gitmiş olurdu Avrupa'ya.

- 2. Sebep, Türk futbolcularının Avrupa'daki imajı. İmaj derken kastettiğim daha ziyade Hakan Şükür'ün sürekli artan memleket hasreti, Rüştü'nün hocasıyla ters düşüp geri dönmesi, Tuncay'ın kariyer basamaklarını çıkmak için gidip tam tersine inmeye başlaması gibi şeylerdir. Gerçi Gökhan Gönül'ün oyun içi olduğu kadar saha dışındaki karakteri, disiplini ve çalışkanlığı da gözönüne alındığında bu tip olumsuz örnekler gibi değil de Tugay gibi, (ağır sakatlıklar geçirmese asla dönmeyecek olan) Nihat gibi başarılı kariyer örnekleri de geliyor insanın aklına ister istemez. Fakat yabancı klüpler bunu bir risk olarak görür mü, hele hele 15 Milyon € gibi azımsanmayacak bir parayı hayatında yurtdışında oynamamış bir futbolcuya verirler mi? İşte orası muamma.

- Bir başka sebep te bizim kendi futbolcularımızın değerini abartı şekilde şişirme hastalığımız. Mehmet Topuz 9 Milyon €, Volkan 10 Milyon €, Arda 12 Milyon €, Gökhan 15 Milyon €. E peki arkadaşım, demezler mi adama "ulan sizin topçularınız bu kadar kaliteliyse Avrupa kupalarında niye yoksunuz?" diye. Elbette bu topçuların hepsi de kaliteli, hepsi de (tamam M. Topuz hariç :D) Avrupa'nın çoğu takımında rahatlıkla oynarlar. Fakat gerek yabancı sınırlaması, gerek demin de belirttiğim oyuncularımızı abartma hastalığımız yüzünden gerçek dışı rakamlar da ortaya çıkabiliyor. Özellikle yurtiçi transferlerde.

Gökhan 15 Milyon € eder mi bilmem fakat Avrupa'ya gitmesini, gidip te başarılı olmasını isterim. Çünkü bunu hakeden, buna layık olan az sayıdaki yerli futbolcudan biri. Ve bir de gittiği takdirde yerini doldurabilecek bir Okan Alkan'ın da olması, O'nun da gelişmesinin gerekliliğini dikkate alarak yazıyorum bunları. Ha bu arada, Arda'nın 12 Milyon € ettiği yerde Gökhan da bi 15 Milyon € eder hani! En azından Fenerbahçe yönetimi böyle düşünmüş olmalı :D

İnanmak....

2011-03-21T04:23:00.004+02:00

Gökhan Gönül daha top ayağına gelmeden takım arkadaşlarına eliyle "geçin içeri!" diye işaret ettiği anda inanmıştım o pozisyonun golle sonuçlanacağına. Tıpkı gol gelince o cehennem gibi geçen geceyi cennete çeviren futbolcuların sezon sonu şampiyonluğu da getireceklerine inandığım gibi.

Gökhan Gönül de pozisyon öncesi birşeylere inanmış galiba: "İkinci golün pozisyonunda 4-5 kişi ilerdeydik. Takım arkadaşlarımı ilerde görünce çok mutlu oldum. Herkese 'İçeri geçin' dedim."

Maçla ilgili çok şey vardı aslında bahsedecek. Takım 2. yarıdaki seri galibiyetlerinin aksine sahada etkisiz kalıyor, o galibiyetlerin temel unsuru olan ilk yarım saatlik şok presi yapmak bir yana, doğru düzgün pas alışverişi bile gerçekleşmiyordu ilk yarı boyunca. Bunun yanında Kazım'ın golünden sonra işler iyice çıkmaza girdi, zira pozisyon bulmayı geçtim rakibe 2. gol için pozisyon vermeye başlamıştık. Takım son 2 ayki takım değildi, resmen geçen sezonun 2. yarısındaki Daum'un 1-0'a oynayan takımı vardı sahada. Ama o zamanki kadar bile etkili olamıyorduk bir türlü.

Etraftan gelen homurdanmalar artıyordu gittikçe. "Dia veya Stoch'tan biri neden oynatılmıyor", "Cristian ne işe yarıyor", "Özer hangi akla hizmetle oynatılır" ve daha nicesi.... Yani anlayacağınız ortam tam bir cehennem havasındaydı 75. dakika öncesinde biz Fenerbahçeliler için. (inkar edenin alnını karışlarım! :)) Daha önce 2 GS maçında daha yaşamıştım bu hissiyatı: 2004-2005'teki ve 2007-2008'deki Ali Sami Yen deplasmanları. Her 2'sinde de etkisiz, pasif, doğru düzgün kontratak bile yapamayarak 1-0 kaybetmiştik. Haliyle bu 2 maç geldi aklıma. Bir yandan ümitsizliğe düşüp bir yandan da "bizim takım bi yolunu bulur, atar o ilk golü, gerisi de gelir" diyordum. Evet, inancım sürüyordu, zira (şimdilerde şampiyonluğu çok hakettiklerini iddia eden) Trabzon'u daha ilk yarım saatte haşat eden de, Beşiktaş'ı kendi sahasında yıllardan sonra 4'leyen de bu takımdı. Ama süre de gittikçe azalıyordu. (Bu arada TT Arena'yı yapanların ellerine sağlık, gerçekten de rakibe baskı sağlama adına sağlam bir atmosfer olması sağlanmış.)

Neyse ki ilk gol geldi. Bu golden sonra ciddi anlamda yukarıda bahsettiğim endişelerin hiçbiri kalmadı bünyede. Fakat vakit te gittikçe daralıyordu. Tam o anda Gökhan Gönül'e gelen top, onun arkadaşlarına yaptığı "geçin içeri!" hareketi, açtığı orta, Alex'in kafa vuruşu, Zapata'nın çaresiz uzanışı, topun filelere değmesi.... Aslında bunlar arka arkaya olduğunda sadece gol ve galibiyet değil, şampiyonluk da geliyordu. Zira bu kadar kötü oyundan ve çaresizlikten sonra bir takımın halen daha toparlanıp, ayağa kalkıp kendine gelmesi ancak ve ancak şampiyonluk alameti olabilirdi. Beni sorarsanız sezon başından beridir inanıyorum bu takımın bu sezon şampiyon olacağına, ama şimdi görüyorum ki futbolcularımız da en az bizim kadar inanıyorlar şampiyonluğa. Evet, daha 8 maç var ve illa ki birinden birinde puan kaybı olacak. Puanlar kaybedilirken belki kötü de oynayacak takım. Ama şu da bir gerçek ki, her maç iyi oynayacaklar diye birşey yok, fakat her maç böyle inanarak oynadıkları sürece bilekleri bükülmez bu futbolcuların, sezon sonu da şampiyon oluruz.

Kapanışı Aykut Kocaman'ın devre arası konuşmasından alıntılarla yapalım, zira manası çok derin :)

"Beyler ilk yarı bitti.... Tamam, hiç iyi oynamadık.. F.Bahçe gibi oynamadık aslında.. Ama 45 dakika bitti, geri gelmeyecek.. Herkes önce bir sakin olsun.. Soluklanıp derin bir nefes alsın.. Devre bitti, yeni bir 45 dakika başlıyor.. Bizi biz yapan, ligde 9'da 9 yapmamızı sağlayan değerleri hatırlayın, onları ortaya koymamız gerekiyor....Elinizde herşeyi düzeltmek için 45 dakika daha var.. Bu, uzun bir zaman....Sakın panik yapmayın.... Sakin olun, bakın maçı nasıl kazanacağız...."

Son 10 maçın 9'u....

2011-03-11T21:44:00.003+02:00

Bir tarafta son 10 lig maçının 9'unu kazanan Fenerbahçe, diğer tarafta ise son 10 maçının 9'unu kazanamayan, hatta son galibiyetini 10 hafta önce almış olan Konyaspor pazar günü Kadıköy'de karşı karşıya gelecekler. Kim ne derse desin kağıt üzerinde Fenerbahçe favori gözüküyor, lakin defanstaki eksiklikler de soru işareti. Hem bu açıdan, hem de Fenerbahçe'nin evsahibi olması ve Konyaspor'un başında Yılmaz Vural'ın olması faktörlerinden ötürü "üst" biteceği neredeyse kesin bir maç olacak gibi. Tabi top yuvarlaktır, önemli olan da galibiyet! :)

Derbi'nin Ardından

2011-02-23T03:09:00.004+02:00

Bu maçı kesinlikle 30'ar dakikalık 3 periyoda ayırmak gerekir:

0 - 30. dakika: Aykut Hoca, 2. yarının başından beri uyguladığı "maçın başında şok pres" taktiğini deplasman derbisidir falandır demeden uyguladı. Sırf bu cesaretinden ötürü bile takdir edilmelidir. Bu ilk periyodda o kadar bariz pozisyonlar kaçtı ki, insanın aklına ister istemez ligin ilk yarısındaki FB - BJK maçı geldi. Eğer golden sonra o pozisyonlardan çok değil 1 tanesi bile gol olsaydı çok farklı bir maç izlemiş olabilirdik. Pozisyonlardan gol çıkmaması ise yorulmaya başlayan oyuncuları daha da zorlamamak adına Aykut Kocaman'ı 2. periyodu başlatmaya itti:

30 - 60. dakika: İlk yarım saat müthiş tempolu ve saldırgan oynayan Fenerbahçe'de 2. gol gelmedikçe oyuncular daha da saldırmaya, bu arada da yorulmaya başladılar. Bu noktadan sonra Aykut Hoca, ilk yarı bitimine kadar hem skoru korumak hem de oyuncuların aktif dinlenmelerini sağlayabilmek amacıyla geri çekti takımı, ki biz buna "İnönü Taktiği" diyoruz. Aslında olması gereken de buydu. Zira Quaresma, Simao, Guti, Almeida gibi boş alanı seven oyunculara karşı defansif oynadıkça rakip atak yapsa bile pek bir sonuç alamayacaktı. Quaresma'nın bencilliklerinin de katkısıyla böyle de oluyordu aslında. Taa ki, Ekrem Dağ'ın golüne kadar. Ekrem hangi mevkide görev verilirse verilsin işini yapmaya çalışmasından ötürü sevdiğim topçulardandır. Lakin o golü ömrü boyunca bir daha atabilir mi, işte orası muamma. (Bu arada hakem biraz cesur olsaydı Ekrem daha maçın başında 2. sarıdan atılmış olacaktı, bu da unutulmamalı.)

Her neyse, işte o gol tüm hesapları altüst etti Fenerbahçe adına. Mecburen 2. yarıda tekrar atak yapmaya başlayıp saldırgan olacaktı futbolcular. Fakat buna fırsat bile kalmadan 2. golü geldi Beşiktaş'ın. Biraz şans, ama çokça markaj hatasından gelen gol ibreyi iyice Beşiktaş'a çevirmişti. Fenerbahçe de gol için yüklendikçe arkada boşluklar bırakıyordu ve tam da o sırada Almeida'nın kaçırdığı (daha doğrusu Volkan'ın kurtardığı) gol, 3. periyodu başlatıyordu:

60 - 90. dakika: Unutulmaması gereken şudur ki, Fenerbahçe o andan sonra iyice yüklenmeye başladı ve Beşiktaş ta psikolojik anlamda bocaladı, yani penaltı olmasaydı bile Fenerbahçe 2. golü atacaktı bir şekilde, penaltı ve kırmızı kart ise hem 2. golün gelmesini hızlandırdı hem de devamında oyunun mutlak kontrolünü Fenerbahçe'ye verdi.

Gol ve kırmızı kart ile birlikte Beşiktaş'ın dizilişi de, kurgusu da, hatta kimyası da bozuldu. Bu da en çok ortasahadan Necip'in çıkıp defansa Aurelio'nun girmesiyle etrafı bomboş kalan Alex'e yaradı. Bu ligde kaç sezondur takımlar Alex'e yakın adam markajı uyguluyorlar. Peki niye? Cevap basit: 10 dakikada 3 gol yememek için. 60'lardan kalan bir taktik olabilir lakin birinin bu tip Türkiye gerçeklerini Schuster'e anlatması lazım. Veya en azından yedeğe stoper almayı unutmaması gerektiğini.

Kısaca Fenerbahçe takımına değinecek olursak:

Volkan: Sana çok şey söylenir aslında ama Adnan Oktar'ın bir vecizesi çok uygun olur: "Sen dev bir kedisin!"

Gökhan: Oynama be abi, valla billa bak, sakatsan oynama. Kötü oynadığından değil, kendine zarar vereceğinden korkuyorum, defalarca iyileşmeden sahaya çıkıp daha beter olan Rıdvan'a benzemenden korkuyorum. (Allah korusun tabi ki) İnşallah sezon sonunda iddia edilen klüplerden birine gidersin, zira senin hakkın bizim buralardan çok daha fazlası ediyor.

Lugano: Aslında Lugano-Ferrari düellosunun başlama sebebi Lugano değil, Ferrari'ydi. Zira Kiev maçının acı tecrübelerinden ötürü duran toplarda özel vazifeli olarak Lugano'ya yapışması emri verilmiş gibiydi. Lakin Lugano'yu durdurmanın 2 yolu vardı, ya kızdırıp attıracaksınız ya da kızıp ağız burun dalıp siz atılacaksınız. Ferrari 2. yolu seçti. Lugano'ya gelince, tek kelimeyle vazgeçilmez.

Yobo: Güven vermeye devam ediyor, bonservisinin alınması gerekliliği konusunda pek birşey söylemeye gerek yok, parası neyse verin!

Santos: Bu adamın böyle oynadığını gördükçe bizi o kadar maç Caner Erkin'e muhtaç etmesinden ötürü kızıyorum aslında kendisine. "Brezilya Milli Takımı'nın solbeki"nin oynaması gerektiği gibi oynadı.

Defans için özel not: 2'si kaptan olmak üzere 5'i de kendi milli takımlarında banko oynayan oyunculardan kurulu ve şu formlarıyla kesinlikle Avrupa'nın en iyi defans hatlarından biri.

Selçuk: Geçen sezonun 2. yarısıyla birlikte bi hal olmuştu bu adama, halen daha devam etmekte. Arada eski hatalarından ufak örnekler sunsa da artık takımın kalitesine çıkabiliyor. Mevkisinde Baroni olduğu sürece kesinlikle 11'de oynatılmalı.

Emre: Derbide çok da iyi değildi aslında ama 2 hareket ile maça nasıl tesir edilebileceğini de gösterdi, 1.de kalenin kör noktasını gördü lakin Rüştü topa yetişti, 2.de ise Alex'in keline deyim yerindeyse nişan aldı ve harika bir asist yaparak maçın kopmasını sağladı.

Mehmet Topuz: Gerek sakat Gökhan'dan fazla destek alamamasından, gerek her 2 takımın da diğer kanadı daha çok kullanmalarından ötürü son maçlardaki etkinliği yoktu. Yine de özellikle bu maçta gol atmak istiyordu, bu sefer de olmadı seneye inşallah.

Dia: Maçın kahramanlarından. Lakin biri bu elemana şut çalıştırsın. Küçükken mahalle maçlarında bazı çocuklar vardı, yetenekli, pire gibi, çalım üstüne çalım depar üstüne depar atan çocuklar. Lakin kalenin önüne geldiler mi bir türlü atamazlardı o golü. Dia da o çocuklara benziyor şu haliyle. (o değil de, bir Stoch vardı, ne oldu ona?)

Alex: Evet, kırmızı kart sonrası Schuster'in hatalı oyuncu değişikliğinden de ötürü meydan Alex'e kaldı ve o da rakibe acımadan bu fırsatı değerlendirdi. Lakin Gençlerbirliği ve Galatasaray deplasmanlarında da aynı etkili oyunu görebilecek miyiz kendisinden, işte orası muamma.

Niang: Gücü, kuvveti, hızı, oyun zekası halen daha üst düzeyde. Bir de şu golleri kaçırmasa....

Yedekler: Baroni vasat, Bekir'in sağ bek oynatılmasına bir son verilmeli, Özer de şu halı saha vari çalım merakını azaltarak bitirmeli.

Aykut Kocaman: Beşiktaş'ın 2. golünden 60. dakikaya kadar geçen kısa süre haricinde oyunu istediği gibi yönlendirmeyi başardı. Penaltı ve kırmızı kart ise sadece 2. golün gelişini erkene aldı. Belki 4 olmazdı lakin 2. gol mutlaka gelecekti. Çünkü Aykut Kocaman böyle istedi.... 10 puan!

Takım 3 maçlık zor seriyi kayıpsız atlattı, şimdi ise önlerinde "nispeten" daha kolay bir 3 maçlık seri var: Her ne kadar toparlanmış olsa da Kasımpaşa'yı kendi sahamızda yenebiliriz, Gençlerbirliği maçından korkarım zira son yıllarda Ankara deplasmanları kayıpla bitti, Konya ise artık Ziya Doğan'ın takımı değil ve karşılıklı bol gollü bir Fenerbahçe galibiyeti gelebilir. Bu 3 maçın da kayıpsız aşılması GS'yi yenmekten daha önemli. Çünkü bu sırada Trabzon da tehlikeli maçlar oynayacak.

Hatırla....İnönü Taktiği'ni!

2011-02-20T03:26:00.005+02:00

14 Nisan 2002, lider Galatasaray'ın takipçisi olan 2 takım İnönü Stadı'nda karşılaşıyor. Öyle bir maç ki, kaybeden değil şampiyonluğa, Şampiyonlar Ligi biletine dahi veda edecek. Bu riski çok iyi gören Lorant, takımı olabildiğince kapalı oynatıp, ani ataklarla gol bulmaya çalışıyor. Başarılı da oluyor, zira maçı 0-2 kazanan Fenerbahçe'nin 2 golü de ani ve hızlı gelişen 2 atakla Serhat'ın ayağından geliyor. Fenerbahçe Şampiyonlar Ligi elemelerini garantileyip şampiyonluk şansını da ileriki haftalara taşırken derbiden önce kupayı da Kocaelispor'a kaptıran Beşiktaş lige havlu atıyordu.

25 Nisan 2004, bazı açılardan tam da bugünkü derbiyi andıran bir maç oynanmıştı bu tarihte. Zira, bir tarafta sezona güçlü kadrosu ve büyük umutlarıyla iyi bir şekilde başlayan fakat ilerleyen haftalarda ardı ardına puanlar kaybeden Beşiktaş, diğer tarafta ise yeni bir kadro ve yeni bir hoca ile soru işaretleriyle dolu bir sezona kötü bir şekilde başlayan fakat ilerleyen haftalarda arka arkaya galibiyetlerle yarışta öne geçen Fenerbahçe vardı. Hatta aslında hatırlayanlar iyi bilir, Fenerbahçe bu maçtan önceki 2 maçta sadece 1 puan alabilmişti ve Beşiktaş'ın ümitlerini arttırmıştı. Tabi puan sıralamasında 2 takımın arasında bir Trabzonspor gerçeği vardı ve Fenerbahçe'nin sadece 2 puan arkasındaydı. Yani Fenerbahçe'nin olası bir mağlubiyeti halinde şampiyonluğun kaçması neredeyse kesindi. Bu riski çok iyi gören Daum, takımı olabildiğince kapalı oynatıp, ani ataklarla gol bulmaya çalıştı. Ve tıpkı Lorant gibi, o da başarılı oldu. Van Hooijdonk ve Nobre'yi resmen BJK savunmasının önüne yem gibi bırakıp özellikle Pierre'i orta sahaya kadar çeken Daum; sağdan Serhat, soldan Tuncay gibi 2 süratli oyuncusu (yani bu maç için esas silahları) ile ani ve gerçekten hızlı gelişen ataklarla Beşiktaş'ın işini bitiriyordu. Maçtan sonra ise BJK'da yönetim olağanüstü kongreye giderken Fenerbahçe de 3. yıldıza doğru koşuyordu.

18 Eylül 2005, aslında Fenerbahçe'nin kapalı oynayarak skorun üstüne yatmasını gerektirecek bir durum yoktu maçtan önce. Zira hafta içi Milan'a deplasmanda iyi direnmesine rağmen son dakikalarda yenilen ve ligde de form tutmaya başlayan bir Fenerbahçe vardı, diğer tarafta ise henüz sezon başı olmasına rağmen bekleneni veremeyen bir Beşiktaş. Yine de "bay dahi" Daum, (özellikle 2. yarı boyunca) takımı olabildiğince kapalı oynatıp, ani ataklarla gol bulmaya çalıştı. Ve 2 gol de ani-bireysel ataklarla geldi. İlk golde Anelka'nın müthiş deparı öldürücü vuruşuyla son bulurken 2. golde ise 90+1'de müthiş bir gol atmış olan BJK'li futbolcuların golün sevinciyle Tuncay'ın ne kadar çılgın bir adam olduğu unutmaları sonucunda 90+3'te gitti denilen maç geri geliyordu. Bu maçta da defansta iyi kapanıp bireysel ani hücumlarla gol bulmayı deneyen Fenerbahçe, yine başarılı oldu.

5 Mayıs 2007, Fenerbahçe daha 1 hafta önce kupada kavgalı ve bol hakem tartışmalı maçta kendi sahasında Beşiktaş'a elenmiş, üstüne üstlük hemen sonrasında yine kendi sahasında 2-0 öne geçtiği maçta Denizli ile 2-2 berabere kalmıştı. Tüm bunların üzerine bu maçı da kaybederse şampiyonluğu da Beşiktaş'a kaptıracaktı. Bütün bu riskleri çok iyi gören Zico, takımı olabildiğince kapalı oynatıp, ani ataklarla gol bulmaya çalıştı. Ve tam da istediğine daha maçın başında ulaştı. Tuncay'ın "hayatının pası"nı attığı Kezman, istediği zaman nasıl son vuruş yapacağının adeta dersini vererek Runje'nin üzerinden aşırtma bir vuruşla maçın tek golünü attı. Bu golden sonra, özellikle 2. yarıda maç Fenerbahçe'nin yarısahasını geçtim resmen ceza sahasında geçti bazı bazı. Lakin gerek o dönemki Beşiktaş'ın gol bulma sorunu, gerek Fenerbahçe'nin çok iyi kapanması bir kez daha aynı taktikle galibiyeti getirdi Fenerbahçe'ye, sonrasında da şampiyonluğu tabi.

29 Mart 2008, belki de bütün bu galibiyetlerin tek istisnasıydı bu maç. Tarihi boyunca en büyük Avrupa başarısını yaşamakta olan, hatta maçtan birkaç gün sonra Kadıköy'de Chelsea'yi yenecek olan yani "istim üstünde" giden Fenerbahçe, o sezon lig maçlarına aynı önemi verememesine rağmen bu maçta da tıpkı Avrupa'daki oyununu oynayınca galibiyet kaçınılmaz oldu. Galibiyetin bir diğer sebebi de, Fenerbahçe ne kadar iyi olursa olsun, Ertuğrul Sağlam yönetimindeki Beşiktaş'ın da önemli ölçüde taktik yanlışlar yaptığıydı. Yine de maça dönüp baktığımızda özellikle 0-1'den sonra etkili BJK ataklarını görüyoruz ve Fenerbahçe'nin 2. golünün de bir "İnönü klasiği" olarak ani atak ile geldiğini hatırlayabiliyoruz. Unutmadan, BJK defansı Alex'in 2 golünde de resmen uyuyakalmıştı.

3 Mayıs 2009, bu kez çok farklı bir senaryo: Bir tarafta olaylı GS derbisi ile sadece şampiyonluk umutlarını değil, önemli oyuncularını ve daha önemlisi de moralini kaybeden son 2 maçında da yenilen ve bütün sezonu hayal kırıklığı olarak geçiren yani kaybedecek birşeyi kalmamış bir Fenerbahçe varken diğer tarafta ise 6 yıl sonra şampiyonluğa ilk kez bu kadar yaklaşan ve kazanması halinde lider olacak olan bir Beşiktaş vardı. Bunların yanında, Fenerbahçe'nin savunmasında da problem büyüktü: Edu sakat, Lugano ve Önder ise cezalı oldukları için meydan Yasin ile Can'a kalıyordu, lakin görev yaptığı kısa sürede Can Arat'ın potansiyelini(!) çok iyi anladığını düşündüğüm Aragones, tüm riskleri göze alıp 1,74'lük Gökhan Gönül'ü stopere, Yasin'in yanına çekiyordu. Bu 2 ismin olası hatalarını minimuma indirmek için ise seleflerinden gelen mirası, İnönü Taktiği'ni uygulayarak takımı olabildiğince kapalı oynatıp, ani ataklarla gol bulmaya çalıştı. Ve başarılı da oldu. Zira ilk gol, artık Fenerbahçe'nin İnönü klasiği haline gelmiş "ani gelişen" gollerdendi, bir yandan Semih'e pas atıp bir yandan da hızlı koşuya geçen Güiza, topun ceza yayında boşta kalması üzerine 2 yıl önceki Kezman'ın golüne benzer (hatta daha da zor) bir gol atarak takımını 0-1 öne geçirirken 1 sezondur kendisiyle dalga geçen tüm futbolseverlerin de ağzını açıkta bırakıyordu. 2. gol ise 2. yarıda rakip sahada ender bulunduğumuz anlardan birinde gelmişti. Yediğimiz golde ise Aragones'in kapalı defans oynatmasındaki amaç belli oluyordu, zira Yasin ile Gökhan önlerindeki alan boşaldığı anda doğal olarak etkisiz hale gelmişlerdi ve Holosko'nun golü gelmişti.

Yukarıdaki maçlar, Fenerbahçe'nin son 10 sezondaki İnönü galibiyetleridir. Ve 1'i hariç tamamı takımı olabildiğince kapalı oynatıp, ani ataklarla gol bulma taktiğiyle kazanılmıştır. Bu maçta da bu taktiğin uygulanması şarttır, zira gerek Beşiktaş'ın galibiyet için deli gibi saldırıp arkasında boş alan bırakma ihtimali (ve potansiyeli) gerek Fenerbahçe'nin elindeki kontratağa uygun yapıdaki oyuncular (Niang, Dia, Mehmet Topuz, Gökhan Gönül) oyunun bu şekilde gelişmesi gerektiğini ve Aykut Kocaman'ın büyük bir sürpriz yapmaması halinde de böyle gelişeceğini göstermektedir.

Normal şartlarda maçın favorisi formda ve rakibine oranla daha sorunsuz olmasından dolayı Fenerbahçe'dir. Lakin Beşiktaş'ın elinde ne zaman ne yapacağı belli olmayan, 1 arapasla herşeyi değiştirebilecek bir Guti, uzaktan 1 şutla bütün hesapları şaşırtabilecek bir Quaresma varken net favoriyiz demek o kadar da kolay değil. Bu oyunculara gerekirse özel tedbirler almak gerekir, umarım alınmıştır da. Ayrıca sadece yukarıdaki maçlarda değil, BJK'nın kazandığı maçlar da dahil olmak üzere "İnönü'de ilk golü atan kazanır" diye bir kural var gibi. Ve sanırım yine o kural işleyeceğe benziyor. Fakat tersinden bakarsak, kuralı bozup geriden gelerek kazanabilecek takım da Fenerbahçe olabilirmiş gibi görünüyor, zira BJK ilk yarıda 1 gol yerse toparlanması daha zor olur.

Son olarak, kavga ve gürültüsüz, hakem tartışmalarının ve kırmızı kartların olmadığı bir maç olsun, dostluk kazansın. :)

Meydan Senindir Aziz Başkan!

2011-02-16T15:38:00.004+02:00

Bunu söylemekten nefret ediyorum, hatta elimde olsa Aziz Yıldırım ve türevlerini tek seferde Türk Sporu'ndan arındırmak isterim lakin bazıları ancak "AZİZSİLİN"den anlıyor. Nedeni malum:

"Basketbol Federasyonu Disiplin Kurulu, yasaklı madde aldığı gerekçesiyle geçtiğimiz aylarda gündemi fazlasıyla meşgul eden Diana Taurasi'nin tedbir kararını kaldırdı. Hacettepe Üniversitesi'nde hata yapıldığı belgelenirken, bu konuda gerekli açıklamanın Kulüp ve Federasyon tarafından çok yakında yapılacağı duyuruldu."

Ne kolay değil mi başarılarla dolu parlak bir kariyeri böylesine kolay ve ucuz bir şekilde karalamak? Başta Taurasi'ye "dopingçi" damgası vuranlar olmak üzere hepimizin bir özür borcu var kendisine, lakin önce Aziz Yıldırım'ın cuma günkü basın toplantısı var. Baştan söylüyorum, o basın toplantısında bu konu hakkında söyleyeceği her lafın altına imzamı atarım, zira neler diyeceği de, klüp ve oyuncunun mağduriyetleri de ortada. Mikrofonlarımız Aziz Başkan'da....

Sadri Şener'e 2 Soru

2011-02-16T05:49:00.007+02:00

1 - Volkan Babacan'ın 2008-2009 Kupa Finali başta olmak üzere Fenerbahçe'de oynadığı maçları izlediniz mi? Daha açıkça, Volkan'ın Fenerbahçe'den neden gönderildiği hakkında bir fikriniz var mı?

2 - Daha 2 hafta önce, Fenerbahçe-Kayserispor maçında Volkan Babacan'ın yediği 2 golün tıpatıp aynısını hatta aynı futbolculardan sizin kaleciniz Onur Kıvrak da yemişti, o maçtan sonra Onur'a da Volkan'a gösterdiğiniz tepkiyi gösterdiniz mi?

R9....

2011-02-14T04:25:00.004+02:00

90'ların 2. yarısı ile 2000'lerin ilk yarısı arasındaki zamanın tartışmasız 1 numarası, adına özel TV, PC oyunları çıkartılan, uğruna 9 numaralı formalar alınan, 98'de hakettiği Dünya Kupası'nı Zizou'ya kaptıran, 2 defa aynı dizinden sakatlanmasına rağmen ayağa kalkıp o kupayı 4 yıl sonra hem de gol kralı olarak kazanan, gittiği her ligde gol kralı olmayı başaran, Dünya Kupaları tarihinin toplamda gelmiş geçmiş en golcü futbolcusu olan, yıllar boyu o göbeğine rağmen nasıl öyle depar attığı anlaşılamayan, çoğu futbol oyununda isim hakları alınamadığı için "g. silva", "no.9" gibi kod adlarıyla anılan, 94 Milyon €'luk C. Ronaldo'nun bile "Çakma Ronaldo" diye anılmasına neden olan efsane bir topçu futbolu bıraktığını açıkladı.

Elveda g. silva, elveda R9, elveda il fenomeno, elveda "Hakikî Ronaldo"....

Tuncay'lı Wolfsburg!

2011-02-01T04:43:00.004+02:00

Elbet birgün ayrılacaktı fakat böyle bitmemeliydi Tuncay'ın İngiltere rüyası. Anlaşılan o ki, Dzeko sayesinde transfer bütçesi arka arkaya imza şov yaptırmaya müsait hale gelen Wolfsburg'un teklifi, Stoke City'de formaya hasret kalmasından ötürü İngiltere'deki piyasasına göre daha cazip gelmiş Tuncay'a. Yeni takımında ise büyük ihtimalle Fenerbahçe'de çok aşina olduğu bir sistemde ve yine aşina olduğu mevkide oynayacak, bu da kendisi için çok büyük bir avantaj. Fenerbahçe'de iken kendisine tanınan saha içi serbestliği burada da alabilirse Almanya kariyeri İngiltere'dekinden çok daha farklı gelişebilir.

Bu arada kendisi şöyle bir açıklama da yapmış: “Türkiye’ye dönmeyeceğimi her fırsatta dile getirdim zaten. Benim nasıl bir Fenerbahçeli olduğumu taraftarlar biliyorlar. Oynadığım dönemde de bunu her zaman göstermeye çalıştım. Profesyonel olarak değil, amatör olarak mücadele ettim. Çünkü yüreğimle oynamaya çalıştım. Dönmeyi düşünmedim, ama dönersem tabii ki Fenerbahçe’ye döneceğim” Biz de biliyoruz senin Fenerbahçe'deki hırslı oyununu lakin Avrupa'dayken böyle büyük konuşup ta sonradan ezeli rakiplere giden futbolcuları da gördük. Onun için, bu tip büyük laflar etmeyi boşver, sonuçta bu senin ekmek paran, oynayabileceğin en fazla 7 senen var şunun şurasında, yarın öbürgün "gitmem" dediğin klüplerden biri cazip bir teklif yaparsa hiç düşünmeden gideceğini hepimiz biliyoruz, zira bu senin mesleğin.

Yaş olmuş 29.... "Kesin Dönüş" vakti geldiğinde Aziz Başkan yüz vermezse ne yapacağını bir düşün sevgili Tuncay. Unutma ki İngiltere rüyan da bu yaştan sonra o çok istediğin "basamakları çıkabilme"yi gerçekleştiremeyeceğinden dolayı bitti. Yani Wolfsburg'da başarılı olamazsan bu yaştan sonra muhtemel dönüş adreslerin az çok belli. Tabi eski taraftarlarından alacağın tepkiler de, hele ki bu açıklamalardan sonra.

Umarım o kesin dönüş günü hiç gelmez ve sen de kariyerinin sonuna kadar yurtdışında bizi başarıyla temsil eder, gurur kaynağımız olursun. Bol şanslar!

Her Fenerbahçeli'nin Rüyası

2011-01-31T12:25:00.005+02:00

Bazı dakikalarda Bünyamin Gezer faktörüyle kabusa dönmüş olsa bile, rüya gibi bir akşam yaşandı dün gece Kadıköy'de Fenerbahçe taraftarları açısından. Şundan eminim ki, bu sabah ağzı kulaklarına varan birini görürseniz bu kişinin %99 Fenerbahçeli olduğuna kanaat getirebilirsiniz. Tabi bu "rüya gece"nin oluşmasında çeşitli faktörler vardı:

Hiç kuşkusuz ilk faktör, futbolcuların uzun zamandır görülmemiş derecede hırslı, mücadeleci, ve bunların yanında da konsantrasyonu yüksek bir şekilde yani o hırsın (kartlar havada uçuşana kadar) sinire dönüşmemesini sağlayacak bir oyun oynamış olmalarıdır. Hem de tamamen İSTİSNASIZ takımın tamamı bunu başardı. Taraftarın göz bebeği (!) Selçuk Şahin bile (ki bence geçen sezonun 2. yarısından itibaren formu yükselişte olmasına rağmen) oyundan atılana kadar hayatının topunu oynadı diyebiliriz. Gördüğü kartlar ise rakibe pres yaparken geriyi boş bırakan Emre, M. Topuz, Gökhan'dan ötürü en azından Lugano'nun gördüğü karta göre daha affedilebilir düzeydeydi. Gerçi bu 4 isim bahsettiğimiz hırsın esas kaynağı olduğundan onlara tek laf edemeyiz, orası ayrı konu. :D

Tribünlerde ise ÜNİFEB, CK, VAMOS BİEN gruplarının geri dönüşüyle birlikte eski günlere dönüş nihayet gerçekleşti. Taraftar resmen takım adına itici güç olurken rakip ve hakem üzerinde gereken baskıyı da çok iyi bir şekilde kurmayı başardı, galibiyetin ve rüya gibi geçen gecenin mimarlarından oldu.

Ve Aykut Kocaman.... Çok şey dendi kendisi hakkında, lakin yukarıdaki fotoğraf sanırım herşeyi özetlemeye yetiyor. 2. golden sonraki "Alllaaaah" nidasıyla bağırışı uzun süredir kendisi üzerinde yapılan baskının bir dışa vurumuydu sanki. Arkandayız Kral, yeter ki bu takım hep bu azimle oynasın!

Maçtan önce dediklerimin halen arkasındayım, böylesine güzel bir galibiyete rağmen Fenerbahçe adına moral dışında hiçbirşey değişmiş değil henüz. Zira önümüzde çok zor geçecek koca 3 hafta var. Ancak bu 3 maçta da bu azim görülürse şampiyonluk adına gerçekten birşeyler söylenebilir.

Yine de en başta dediğim gibi, tüm Fenerbahçeliler için rüya gibi bir geceydi. Öyle ki, maçı izlediğim kahvede bir ara maçı bırakıp en son ne zaman böyle bir Fenerbahçe izlediğimizi tartışır olmuştuk, 2007-2008 sezonundaki Şampiyonlar Ligi maçlarında karar kıldık. :D

Hayat Memat Maçı mı?

2011-01-30T07:03:00.004+02:00

İlk olarak bugünkü maçta her 2 takımın hocasını bu fotoğraftaki gibi dostane görüntülerle görmek istediğimi buradan belirtiyorum. Gerek saha içinde futbol yetenekleriyle gerek saha dışında karakterleri ve duruşlarıyla her 2'si de Türk Futbolu'nun birer "KOCAMAN GÜNEŞ"i olan bu 2 güzide teknik adamın hem de birbirleriyle polemiğe girmeleri yeterince can sıktığı gibi, muhtemelen çekişmeli geçecek olan bu maçta fair-play adına barış rüzgarları estirseler hiç fena olmaz sanırım. (Lig TV spikeri tarzı fair-play dilekleri mode on :D )

Gelelim maça: Misafir takımdan başlayacak olursak Trabzonspor'un bu maçı kaybetse bile şampiyonluk yarışında en avantajlı takım olmayı sürdüreceği herkesin malumu. Yine de Şenol Hoca, bu maçı ve dolayısıyla ligi düşünerek kupada BJK karşısına yedek kadro ile çıktı. Bunu yapmasındaki bir diğer amaç olası sakatlıklarda FB karşısında zor duruma düşmemek olduğu kadar istim üstündeki bir Beşiktaş'a karşı nasıl olsa zorlanacağını, haftasonunda hedef bakımından daha önemli bir karşılaşmaya çıkacağı için camiada çok çabuk ve şiddetli yaşanabilen moral bozukluğunu bu bahaneyle önlemek de olabilir, ha böyle birşeyin olup olmadığını yine sadece kendisi bilir, orası ayrı konur.

Takım ise son 2 maçın skorlarındaki tökezlemeye rağmen etkili oyunundan birşey kaybetmiş değil. Her ne kadar İnönü deplasmanında kaybetmiş olsalar da 5. haftadan bu yana yenilmemeleri ve özellikle deplasmanda 6 galibiyet 2 beraberlikle çok etkili bir dış saha performansı göstermeleri en önemli artıları. Şimdiye kadarki 8 deplasman maçında 19 gol atıp sadece 3 gol yemeleri de bir veri olabilirdi fakat karşılarındaki ekip ligin ilk yarısında özellikle kendi sahasında gol atma konusunda coşan ve çoğu maçı (iddaa tabiriyle) Üst bitiren Fenerbahçe olunca insan haliyle daha gollü bir maç bekliyor. Tabi Aykut'un geçen sezon Mart'tan Mayıs'a dek Daum tarafından başarıyla uygulanan "1-0'ın üstüne yatma" taktiğini kullanma ihtimali de var, o da apayrı bir konu.

Gelelim Fenerbahçe'ye: Yukarıda da dediğim gibi, takım geçen sezonun sonlarına doğru girdiği "1-0 olsun benim olsun" mantığına da girebilir,"önemli maç ve kendi sahamızda" diyerekten coşup rakibini de coşturabilir. Sorun aslında takımın 1-0'a yatması veyahut ilk yarıdaki GS maçındaki gibi bol hücumcu-az orta sahayla çıkması değil. Esas sorun, camianın takımı daha 19. haftadan "hayat memat maçı" havasına sokmuş olmasıdır. Bu tip şeyler ligin bitimine 5-6 hadi zorlasak 8-9 hafta kalana kadar yapılabilir, hatta yapılmalıdır da. Lakin önde daha 15 hafta varken ve Trabzon maçından sonra da 3 tane dişli rakiple (2'si deplasmanda olmak üzere) arka arkaya oynayacakken bu maça bu derece önem verilmesi tıpkı 2002-2003 ve 2008-2009 gibi ligden erken kopulan sezonlarda yaşananlara sebep olabilir.

Konuyu açacak olursak: Bu maçtan Fenerbahçe'nin elde edeceği 3 skor ihtimalini de değerlendirelim:

Galibiyet halinde: Aradaki puan farkı 4'e inecek evet ama hemen sonrasındaki Manisa-Kayseri-BJK maçlarından en az 1'inde yine puan kaybedileceği için bu galibiyetin değil, bundan sonra yapılması gerekenlerin önemli olması gerekir. 1 gülle bahar gelmeyeceği gibi sezon ortasındaki 1 önemli maçla da şampiyonluk gelmiyor, bunun örneğini çok defa gördük. (Bu arada Manisa'nın da an itibariyle ligde Trabzon'u yenen tek takım olduğunu da hatırlatırım.)

Beraberlik halinde: Evet, lider ile puan farkı korunacak ve maç kaybedilmediği için camiada bir kaos ortamı olmayacak, moral bozukluğu ile atlatılabilir birşey. Fakat diğer yandan arkadan gelen Kayseri ve Beşiktaş'a geçilme ihtimali de iyice artacak, Bursa'nın arayı açması da cabası. Bu açıdan bakılırsa mağlubiyetten pek farkı kalmıyor gibi.

Mağlubiyet halinde: Puan farkı 10'a yükselecek ve Fenerbahçe zirveye yaklaşamadığı gibi daha da uzaklaşacak. Fakat daha 2 hafta önce de fark 9 puan iken şansımızın devam ettiğinin yazılıp çizildiği ortamda ve daha önümüzde koskoca 15 hafta varken bu kadar erken havlu atılırsa yazık olur derim, zira ligimizin geçtiğimiz 2 sezonda da görüldüğü üzere karmaşık ve sürprizlere açık bir havası olduğu, bu yüzden de erken havaya girilmemesi gerektiği gibi erken pes de edilmemesi gerekir. ("Pollyanna mısın be adam?!" diyenler galibiyet için yazdıklarımı tekrar okusun lütfen.)

Takım konusundaki endişelerim kadro kalitesi, mücadele, hatta oynanan futbol konusunda bile değil, esas endişem bu sezon resmen takımın genleriyle oynanmış olması yönündedir. İster geçen sezonki istikrarsız zamanlarda, ister Zico devrinde, hatta ve hatta Aragones döneminde bile şu maç oynansaydı çok büyük bir mucize olmadığı takdirde kesin kazanırdık. Çünkü bu takımın yıllardan beri alışkanlık edindiği en önemli özellik kendi sahasında olsun-olmasın, takımın hali ne olursa olsun GS, BJK, TS maçlarında takır takır topunu oynayıp maçını kazanıyordu. Bunun en güzel örneği, 2008-2009'da ligden çoktan kopmuş, stoperde Yasin ile Gökhan Gönül'ün mecburen oynadığı, ligde son 3 hafta galibiyet görememiş ve morali diplerde olan takımın İnönü'de (şampiyonluğa koşan ve o maçı kazandığı takdirde liderliğe yükselecek olan) Beşiktaş'ı belki bütün sezon oynayamadığı bir futbolla yenmiş olmasıdır.

Demek istediğim şey gayet klişe: Bu takım her zaman gidip saçma sapan takımlara puan bırakıp, biraz moral bulup biraz da taraftarın ağzına 1 parmak bal çalmak için derbileri kazanırdı. Bu sezon ise derbilerde kazanamazken diğer maçların en azından kendi sahasında olanların hepsini kazandı, deplasman galibiyeti alışkanlığı da yavaş yavaş yerine oturuyor. (bu deplasman fobisi bakımında 2000-2001 sezonunu andırıyor) Bu maç konusunda da beni en çok korkutan şey tam olarak bu zaten. Derbileri geçtim, Avrupa maçları ve Bursa maçı gibi önemli mücadelelerden de galip ayrılamadı takım. Yani maç seçip zor maç seven Fenerbahçe gitti, yerine sanki nispeten kolay olan maçları kazanıp tansiyonu yüksek maçlarda kırılganlaşan Fenerbahçe geldi.

Bu maçta bu kırılganlığın atılıp atılmadığı belli olacak, lakin atılmış olsa bile takımın eski huylarından olan "derbi galibiyetinden sonra seriye başlama" ne kadar mümkün olur, ondan da emin değilim. Lakin emin olduğum tek konu var, o da bu maçın Fenerbahçe için önemli olduğu fakat hayat memat meselesi olmadığıdır. Yukarıda da değindiğim gibi bu maçtan çıkacak 3 ihtimal de takımı ne kurtarır, ne de batırır. Bunun yanında unutmamalıyız ki, haftalardır eleştirilip yerden yere vurulan takımın ligdeki son 6 maçında 5 galibiyeti var ve bu maçtan sonra kalan maç sayısı tamı tamına 15.

Alex Üzerine....

2010-12-17T01:07:00.007+02:00

Bilen bilir, bilmeyenler için baştan söyleyeyim "Alex muhalifi olan Fenerbahçeli azınlık"tan biriyim. Uzaylı görmüş gibi okuduğunuzu görüyor gibiyim, önemli değil ben alıştım. Alışamadığım şey ise halen daha Alex'i eleştirmenin hele hele bir Fenerbahçeli olarak eleştirmenin çok büyük bir günahmış gibi görülmesi/gösterilmeye çalışılmasıdır.

Bir süredir sırf bu yüzden yazmak istemiyordum, çünkü biliyorum ki ne yazsam kendi "renkdaşlarım" tarafından hakarete varana dek eleştirilecektim. Biri de çıkıp demeyecekti ki "aga tamam adam muhalif ama dediklerini bir okuyalım, anlayalım hele" diye. Demediler de zaten. Halbuki benim Alex ile kişisel bir gıcıklığım yoktu ve eleştirdiğim en temel noktayı daha sezon başında Aykut Kocaman da ima etmişti: "Koskoca Fenerbahçe tek futbolcunun üstüne kurulmamalı."

Dediğim gibi, Alex'e gıcığım falan yoktu, hatta zamanında posterini odamın duvarına (PVH'nin aşağısına tabi :)) asmışlığım da vardır. 2005'teki şampiyonlukta en büyük pay onundu, 2006'da harikaydı, 2007'de sakat sakat gol kralı oldu, 2008'de CL asist kralı. Fakat herkes gibi o da yaşlandı, geçtiğimiz 2 sezon boyunca o eski Alex'in yerinde yeller esti. Ben de bunun üzerine son 1 yıldır Alex gitmeli, vadesi doldu diyorDUM! Taa ki Aykut Hocası tarafından yedek bırakılacağını anlayıp vitesi arttırana kadar. Tamam, arttırsın vitesini, tek laf edersem adam değilim lakin Alex'in durumu biraz daha farklı:

Kimse çocuk kandırmasın, Aykut Kocaman sezon başından beri yavaş yavaş Alex'i tasfiye planları yapıyordu. Bunu gören Alex ise en önemli kartını, performansını kullanarak cevap verdi. Çünkü biliyordu ki 3-4 maç üstüste ciddi, sıkı oynarsa hem kendisi ile camianın efsanesi Aykut arasında kararsız kalan taraftarı yanına çekecekti, hem gitmesini isteyenleri susturacaktı, hem Aykut'u kendisini oynatmaya mecbur bırakacaktı, hem de cillop gibi 2 yıllık yeni sözleşmeyi garantiye alacaktı. Ve tıpkı planladığı gibi, tümünü gerçekleştirdi.

Lakin sorun burada da değil. Sorun Alex'in o 3-4 maçlık performansından sonra yine son 2 sezondaki rölanti vitesine geri dönmesiydi. Ankaragücü maçından sonra Rıdvan Dilmen "Alex 3-4 maç iyi oynuyor, sonra 1 maç kötü oynayınca eleştiriliyor, anlamıyorum." demişti fakat esas anlaması gerekenin Alex'i eleştirenler değil de Alex'in kendisi olduğunu unutmuştu. Alex dediğiniz futbolcunun performansı hiçbir zaman inişli çıkışlı olmamıştır. Ya tüm sezonu domine eder(örn: ilk 2 sezon) ya da tüm sezon etkisiz bir oyun sergiler (örn: son 2 sezon) Alex'in derdi bambaşkaydı şu birkaç hafta boyunca.

Kaç sezondur hanginiz Alex'i şu 3000. gol muhabbeti dışında bu kadar hırslı gördünüz? Amenna, hırs güzel şeydir, ben de topçunun hırslısını, delisini severim. Lakin o birkaç hafta boyunca "klüp tarihine geçmeye kasıp" sonrasında tekrar 2 senedir olduğu gibi yatışa geçerse ben o topçuda artniyet ararım, kimse kusura bakmasın. Alex önce klüp tarihine geçmeye kastı birkaç hafta, tabi bu arada taraftarı arkasına da aldı. Sonra da kendi sitesinden "ben şunları yaptım, bunları başardım" gibisinden kendi kendini öven yazılar yayımladı. Esasında ise bunların tümünü Aykut Kocaman'a "beni yollamaya gücün yetmez" demek için yapmış gibi sanki. Bilmiyorum, belki de ben fazla artniyetliyim. Fakat Alex'e birkaç şey sormak istiyorum:

Sevgili Alex, iyi-hoş-güzel bir performans sergiledin birkaç hafta, peki 2008-2009'da takım her cephede madara olurken, geçen sezon son dakikada şampiyonluk kaçarken neredeydin söyler misin bana? Veyahut seni hep böyle süper oynarken görmek için illa Aykut gibi birkaç hafta yedek mi bırakmamız gerekiyor, Fenerbahçe Forması'nın kıymetini anlaman ve sahada elin belinde gezmemen için illa bu mu gerekiyor? Gerçi sen de haklısın, kaptansın. 10 numarasın. Taktik, sistem, transferler, hatta hoca seçimi bile sana göre yapılıyor burada, yakında stada adını da verecekler. Gitmeyi istememekte çok haklısın Alex.

Neyse çok uzatmadan bir anı ile bağlayayım konuyu. 90'ların ilk yarısında, henüz bendeniz küçük bir çocukken sırf babam (takımda gruplaşma yapıyor diyerek) gıcık kapıyor diye sevmez olmuştum Oğuz Çetin'i. Düşünsenize, tüm Fenerbahçeliler'in "İMPARATOR" dediği Oğuz! O zamandan beri kavgalıyımdır benim gibi Fenerbahçeli olanlarla zaten. :) Kaldı ki Oğuz Çetin'in şu anki icraatlarını gördükçe o yaşta babamın aklına uyarak kendisine gıcık kapmakla hayatımın en doğru kararını verdiğimi anlıyorum şimdi. Ve Alex, eskiden eleştirirdim lakin gıcık falan kapmazdım. Çünkü yaşlandığını, çaptan düştüğünü, bunun da herkesin başına gelebileceğini zannederdim. Halbuki adam isteyince, zoru görünce oynuyormuş! Aykut Hoca'sına gereken ayarı verince, kendini ve müstakbel sözleşmesini güvence altına alınca da tekrar eli belinde gezmeye başlıyormuş sahada. İşte bu yüzden, bu ikiyüzlülüğün yüzünden artık gıcık kapıyorum senden Alex. Ve değil heykelini dikmek, isterseniz klüp ambleminin ortasına Alex'in suratını çizin, ileride birgün oğlum olursa tıpkı zamanında babamın bana Oğuz konusunda yaptığı gibi ben de oğluma "Alex nefreti"ni aşılayacağım.

Alex'in Fenerbahçe ile ne kazandığı umrumda değil, Ankaragücü maçından sonra 1 taraftar kaybetti. O maçtan itibaren ise Aykut Kocaman'ın bu sezon şampiyonluk kazanabilmesi için bildiğim tüm duaları ediyorum, edeceğim de. Dikkat ederseniz Fenerbahçe için demedim, Aykut Kocaman için dedim. Zira şampiyon olamazsak Aykut gider, meydan yine Alex'e kalır, kaybedilen 1 şampiyonluk değil, takımın kimliği olur. En az 2 sene daha "Alex iyi oynamayınca kazanamıyoruz" muhabbeti çevrilir. Koca Fenerbahçe 1 Alex'e muhtaç kalmaya devam eder.

Bursa Deplasmanı....

2010-10-28T05:15:00.004+03:00

Fenerbahçe adına 3 eksik var ve evet, 3'ü de 11 için önemli oyuncular: Niang, Dia, Lugano. Lakin yerlerine oynaması muhtemel oyuncular da (Semih, Kazım, Bilica) bu takımda "bir zamanlar" ilk 11'de oynamış oyuncular, hem tecrübeleri var, hem de fırsatı değerlendirmek için iyi oynamak isteyeceklerdir, daha doğrusu iyi oynamak zorundalar başta kendileri için.

Bursa ise ligde, Şampiyonlar Ligi ile taban tabana zıt oynamaya devam ediyor. Her ne kadar 2 beraberlik alınca "tamam, tökezlemeye başladılar" gibi yorumlar yapıldıysa da Ankaragücü'ne tek devrede 5 gol atmaları güven tazelemeye yetti. Tabi Ankaragücü'ndeki dengesizlik apayrı bir yazı konusu olmalı. Ayrıca Bursaspor'un hem kendi sahasında hem de Fenerbahçe gibi bir rakibe karşı oynayacağı bu maçta daha da motive olacağını kestirmek hiç de zor değil.

Fenerbahçe'nin bu maçta ne yapacağını kestirmek çok da kolay değil. Zira hem eskiden beri zor geçen ve geçen sezondan beri zorluk katsayısı tavan yapan "Bursa deplasmanı", hem de Fenerbahçe'nin ligin başından beri hiçbir "yüksek önem arzeden" maçı kazanamamış olması puan kaybedecekmiş izlenimini veriyor. Fakat diğer yandan takımın derbideki puan kaybına rağmen halen daha çok da kötü durumda olmaması ve biraz ligin zirvesine yaklaşmak biraz da derbinin yaralarını sarmak için daha da motive olabilme ihtimali ibreyi Fenerbahçe'ye kaydırıyor. Yine de Fenerbahçe'nin orta sahası birçok şeyi belirleyecek gibi.

Kısacası 3 sonuca da açık bir maç olacak bana kalırsa. Ve tıpkı geçen sezonun ilk yarısındaki yüksek mücadeleli fakat gol sayısı kısır olacak bir maç olabilir.

Orta Saha Ne Alemde?

2010-10-28T03:49:00.006+03:00

Derbiden önce de satır arasında belirttiğim gibi, takımın orta sahası şu anki haliyle (Emre-M. Topuz) son derece yumuşak kalıyor. Bunda bu 2'linin hiçbir suçu olmadığı gibi 2'si de ellerinden geldiğince mücadele ediyorlar. Fakat gel gör ki, yanlarında 1 adet defansif, kesici rolünde orta saha oyuncusu olmadan mevcut kanat oyuncularının da yardımının pek dokunmayacağı malum olduğundan işleri son derece zora giriyor. Ve bu yüzden belki de yıllardır ilk kez (tümü değil ama bu sorunu görebilecek kapasitedeki) Fenerbahçe taraftarları Selçuk'un yokluğuna üzülür vaziyetteler.

Evet evet, hani şu her maçta kendi taraftarından laf yiyen Selçuk. Geçen sezonun 2. yarısından itibaren bu sezon sakatlanana kadar çıkışa geçen ve gerçekten de fena iş yapmayan Selçuk aynı zamanda. Aykut Kocaman da farkındaydı Selçuk'un, her ne kadar kafasında esasen "Emre-Topuz-Özer"den oluşan 3'lü savaşan orta saha olsa da. Kaldı ki normal şartlarda "oturtmaya çalıştığı sistem" için de ideal olan bu 3'lüydü. Sürekli koşan, basan, pas verip oyun kurabilen, yani orta sahanın 2 yönünde de etkin oynayabilen ve kendi aralarında maç içinde yer değiştirebilecek 3 oyuncu. Lakin Özer'in henüz form tutamaması ve takım defansı yapmanın zorluğu 3'lünün içine bir dmc koymayı gerektirdi. Kadroya baktığımızda ise bu mevkide Selçuk ve Baroni'den başkası yok. (Bu noktada vasat ama görev adamı olan bir jokeri, Deniz Barış'ı elde tutmanın önemine değineceğim, ama birazdan.)

Tabi Aykut Kocaman da 2 futbolcunun mevcut formlarını dikkate alarak, biraz da yabancı sınırlaması bahanesiyle Selçuk'u oynattı. Kaldı ki yapılabilecek en mantıklı seçimdi bu. Zira Baroni, "halı sahaya adam eksikliğinden çağrılan ve topun gelmesinden korkarak alakasız yerlere saklanan tipler"e benzer şekilde etkisiz eleman gibi davranıyordu oyun sırasında, defansta da hücumda da.

Selçuk ise tuhaf bir futbolcu. Yeteneksiz demiyorum, belli yetenekleri var. Form tuttuğu zaman da kolay kolay formayı bırakmaz, lakin kolay form tutamıyor. Bir özgüven problemi var adamın, taraftar tepkileriyle paralel. Ha, kendine güvenince de abartmaya başlıyor, artistik hareketler, mesafe tanımadan çekilen şutlar vs. Kariyerinin bazı dönemlerinde araştırılırsa görülür bu dönemler: 2005-2006'nın ilk yarısında (fıtık olana dek) FB'de Tuncay'ı kesecek, Milli Takım'da 11'de oynayacak kadar etkili performans göstermesi, 2007-2008'de Deniz Barış'tan formayı kapmasından Sevilla maçındaki "epic fail" tanımına uyan hatalarına kadar geçen süre içinde gösterdiği performans (hatta Kadıköy'deki GS kupa maçında Lugano'nun atılmasıyla defansa geçip muhteşem oynaması özellikle hatırlanmalı) ve tabi ki geçen sezonun 2. yarısından bu sezon sakatlanana kadar oynadığı oyun.

Ne diyorduk, Aykut Kocaman Selçuk'u Baroni'ye tercih etti, lakin Selçuk sakatlanınca neden Baroni'yi oynatmadı? Bunun cevabını yukarıda yazdım aslında. Mesele defansif oynamak değil, ki Selçuk da defansif. Mesele Baroni'nin etliye sütlüye karışmaması. Dalga geçilen Maldonado bile en azından top kesmeye çabalıyordu. Aykut Kocaman da onu oynatmak yerine henüz hazır olmadığını bile bile ideal 3'lüyü oynatmak adına Özer'i sürdü sahaya. Doğru tercih, fakat yanlış zamanda. Ziya Doğan'ın tüm çalıştırdığı takımlar gibi Konyaspor da (özellikle büyük takımlarla oynanan maçlarda) bol bol kemik sesi çıkartıyordu. Kimsenin günahını almak istemem fakat Özer de sanki çalışılmış bir faulün ardından eskiden sakatlandığı bölgeye darbe aldı hepimizin bildiği gibi. Özer de gidince Baroni oynar artık dedim lakin Aykut Kocaman, önce Semih'i, iyileşir iyileşmez de Alex'i oynatmayı tercih etti. Peki bu doğru muydu? Cevabı derbideki 2 orta sahanın oyunundan gayet belli oluyor.

Yukarıda bahsetmiştim, kadroda vasat fakat alternatif bir jokerin (Deniz Barış) varlığının gerekliliğinden. Evet, Deniz Barış kalite açısından Fenerbahçe'de 11'de oynayacak birisi değildi. Lakin kesinlikle yedekte bu tip oyuncuların olması gerekirdi. Tıpkı şimdi ihtiyaç duyulduğu gibi. Zira orta saha oyunuyla alakasız kanat oyuncuları olduğu sürece Alex ve Semih gibi hücumcuları oynatarak Emre ve Topuz'u hamal yapmak riskten öte cinayettir. Öte yandan Baroni gibi bir etkisiz elemanı oynatmak ise kaynak israfından başka birşey değildir.

İşte bu sebeple, Aykut Kocaman'ın yapması gereken devre arasına kadar başka bir mevkiden orta sahaya oyuncu devşirmek ve ara transferde de orta sahaya takviye yapmaktır. Devşirilecek oyuncu A2'den gelebileceği gibi mevcut kadrodaki enerjik, hırslı, 2 yöne de koşabilen, top kapabilen, pas yapabilen, kendi gidebilen bir oyuncu olabilir. Bu tasvirlere en çok, hatta belki de tek uyan oyuncu Gökhan Gönül'dür. Olmaz olmaz demeyin, adam stoperde bile oynadı. Pekala yerine Okan oynatılarak orta sahaya, Emre ile Topuz'un yanına monte edilebilir.

11 mi, 1 mi?

2010-10-24T04:15:00.006+03:00

Kasımpaşa maçından sonra sormuştum: "ee, rakip güçsüzdü, ne değişti ki?" Kabul ediyorum ki çok feci yanılmışım! :) Gerek Gençlerbirliği, gerek Konya maçlarında (her ne kadar rakipler yine güçsüz olsa da) takımın resmen kimyası değişmiş, o özlenen beklenen futboldan esintileri iyiden iyiye sunmaya başlamıştı. Özellikle Konya maçı, (Ziya Doğan'ın kemik sesi çıkarttıran futbol anlayışının dışında) eminim ki birçok Fenerbahçeli'nin yıllarca izlemek istediği maçtı. Hayır, maçın öneminden falan değil, oynanan o akıcı futbol, şiirsel paslaşmalar, güzel goller.... Bir Fenerbahçeli şampiyonlukla birlikte başka ne isteyebilir ki zaten?!

Yukarıda yazdıklarım, aynı zamanda Fenerbahçe'nin derbide favori gösterilmesinin sebebi, herkesin malumu. Şimdi çok bayat muhabbet olacak ama, doğruya doğru: Bir tarafta Niang var, Dia var, Stoch var (düşün daha Alex'i saymadım!) diğer tarafta Baros yok, Kewell yok, Arda yok ve oynayacak oyuncuların ne yapabilecekleri de muamma. Bir taraf mayıs ayından beri üstüste yediği yumruklardan son 1 ayda kurtulup toparlanabilmişken, diğer taraf gittikçe dibe batmış ve farklı yenilmezlerse şu anki noktaları görüp görecekleri en dip yer de olabilir.

Hayır, amacım yazıyı "tarihi fark olur"a getirmek değil, zaten öyle birşey olacağını da sanmıyorum. Fakat bazılarının dediği gibi "2000'de Johnson'ın attığı golün rövanşı" falan da olmayacak. Zira 2 camia arasındaki en önemli zihniyet farklarından biri de derbilere bakış açısıdır. Tamam, her 2 camia da kötü giderken "dur" demek için derbileri bekler. Lakin esas fark, iyi gidilirken oynanan derbilerde oluyor. Fenerbahçe için en önemli şey, her zaman kendinden bahsettirmektir. Bunun için sürekli önde olmalıdır ve öne geçmenin en kolay yolu da derbi maçlarıdır. Aşırı narsistçe gelebilir fakat camianın genlerinde vardır bu. Galatasaray'da ise işler "Mekteb-i Sultani" mantığıyla ilerliyor, yani derbi galibiyetlerine sevinmek çok doğal da olsa kazanmayı arzulamak Fenerbahçe tarafındaki gibi "olmazsa olmaz" boyutuna varmıyor takım iyi giderken. Zira bu prensibe göre Fenerbahçe maçında da diğer maçlardaki gibi 3 puan veriliyor kazanana ve derbiyi kaybetseler bile diğer maçları aldıkları takdirde zafere ulaşacaklarını biliyorlar. (Örn: 3 hafta önce evire çevire yendiğimiz bir takıma şampiyonluğu kaptırmamız, 2006)

Yanisi şu: Fenerbahçe'nin, hele hele kendilerini camiaya ispatlamak ve bu derbi sayesinde aidiyetin dibine vurmak isteyen Stoch-Niang-Dia 3'lüsünün bu maçı öyle kolay kolay bırakacağını sanmıyorum. Kabulümdür, iş orta sahada bitiyor ve malesef Emre-Topuz 2'lisi böyle bir maç için çok yumuşak kalabilirken öte yandan Cristian'ın oynama ihtimali bile Selçuk'u özlememe yetiyor da artıyor bile. Fakat Fenerbahçe'nin ilk 30 dakikada bulacağı 1 gol, maçı kopartmasına yeter de artar bile. Hele hele 1. gol ilk 15 dakikada gelirse, işte o zaman iş çok farklı mecralara gidebilir. Tabi daha güç durumdaki Galatasaray için ise oyuncuların yüksek hırsı ve her ne kadar yeni geldiği için yeterli analiz yapamamış olsa da Hagi'nin (veyahut Tugay'ın, kim takımın başında çıkarsa işte) taktik anlamda yapabileceği sürprizler gerekli olacak.

Hadi alakalı alakasız herkes derbi için mesaj veriyor, ben de vereyim: Belki hayatımda ilk kez "kazanalım yeter"den başka birşey istiyorum bir FB-GS derbisinde. Stoch-Niang-Dia 3'lüsü ilk 11'de başlasın, onları şöyle bir doya doya izleyelim: Dia'nın süratini, Stoch'un çalımlarını, Niang'ın yırtıcılığını. İzlemek istiyorum, zira yıllardır Alex'in 2 pasına bağımlı Fenerbahçe'nin Kadıköy'de bile yan pas yapa yapa yarım saate bir atağa çıktığı maçlardan gına geldi! Ha, tabi ki de kazanmak isterim, lakin kontralarla kazanılmış 6-0'dansa eze eze kazanılmış 4-0'ı tercih eden biri olarak güzel oyun da beklerim.

Artık Fenerbahçe seriyi "11"e mi çıkartır, yoksa Galatasaray seriyi bitirecek "1" galibiyet mi alır, orasını bilmem de içime doğuyor, yine alakasız bir futbolcu gol atacak! :)

Tehlikenin Farkında Mıyız?

2010-10-22T07:32:00.004+03:00

Madem ki iğneyi birilerine batıracağım, önce çuvaldızdan başlamak gerek: Türk Futbolu'nun lokomotif klüplerinden biri, teknik direktör sorununu 1, transfer sorununu ise ligin bitiminden itibaren 3,5 ayda anca çözebiliyorken, geçen sezonu geçtim 2 yıldır öncelikli transfer gereken mevkilere ( stoper ve santrfor) 2 adet transferi çok ama çok geç zamanda yapabiliyorken (hatta stoper geldiğinde çoktan Avrupa'ya veda edilmişti), daha lig başlamadan yeni teknik direktörün istifa etmesi istenirken, bol eksikli kadroyla Avrupa'da dengi olmayan takımlara elenirken;

Son şampiyon ve bu sezonun namağlup lideri olan bir takım, tarihinde ilk kez Şampiyonlar Ligi'ne kalma gibi bir başarı ve fırsat elde etmişken, Rubin Kazan, Cluj, Twente gibi güzel oyunlarıyla tecrübesizliklerini örtme yoluna gideceğine 0-0'a razı bir anlayış içerisine girerken, 3 maçta 0 puan 0 gol ve 0 pozisyona erişebilmişken;

Lokomotif klüplerden bir diğeri, 1 yıl önce transfer, teknik direktör seçimi ve daha birçok açıdan yaptığı ne kadar doğru varsa hepsini altüst etmişken, sorunlarını ruhsuz ve hoca düşmanı futbolcularında veyahut beceriksiz yönetiminde arayacağına Şampiyonlar Ligi apoletli teknik direktöründe ararken ve tabi Avrupa'da asla dengi olmayacak bir takıma elenirken;

Lokomotiflerden Avrupa yollarında devam edeni ise sezon başında gelen 2 yıldız futbolcusu olmadığı anda resmen orta sınıf bir süper lig takımını andırırken;

Milli Takım ise resmen "kendi klüplerinde kadroya giremeyen formsuz futbolcular karması"na dönmüşken, oyuncuların formları yerine yardımcı antrenörlerin keyiflerine göre oyuncu çağırılırken;

Hiç kimse Türk Futbolu'nun geleceğinden falan bahsetmesin. Ülke puanının canı sağolsun, zaten kaç yıldır doğru düzgün puan gelmiyordu, bu yıl gelmese bir sonraki yıl daha fazla gelir. Burada dikkat edilmesi gereken nokta Türk Futbolu'nun klüpleriyle, Milli Takımı'yla, futbolcularıyla, yöneticileriyle ve hatta teknik adamlarıyla (örn: Buca'ya silbaştan kadro kurdurup sonra istifa eden Bülent Uygun ve 40 yılın başı kovulmadan veya küme düşmeden ligi bitirmesine rağmen kamuoyunun gazına gelip güzelim takımı darma duman eden Yılmaz Vural) evet, nerde kalmıştık hah, Türk Futbolu'nun her parçasıyla birlikte gün geçtikçe 25-30 yıl öncesine, yani o 80'lerdeki karanlık döneme gittiğidir.

Yine de en azından teknik direktör bazında 3 tane istisnası var bu kötü gidişin: Yücel İldiz, Şenol Güneş ve Aykut Kocaman. 3'ü de önemli fikirlere sahip ve 3'üne de gerekli fırsat ve destek verildiğinde başarılı olmaları kuvvetle muhtemel. (Kaldı ki Şenol Güneş kendisini ispatlayalı 15 yıl oldu, bazıları karizma derdindeyken) Aslında Schuster'i de yazacaktım fakat Hakan Arıkan ısrarı beni bile hayatımdan bezdirdi. Beşiktaşlı arkadaşların halini düşünmek bile istemiyorum.

Ne Değişti?

2010-09-29T21:20:00.003+03:00

Fenerbahçe camiasını ve medyasını anlamak bazen mümkün olmuyor. Bu oyunla küme düşmesi muhtemel olan bir rakibe karşı maçın başında 1-0 geriye düşüyorsun, yetmemiş gibi defansında birçok açık veriyorsun, üstüne üstlük ortasahan yol geçen hanına dönüyor. Fakat takım mahalle maçını andıran bir mücadeleden sonra 4. gol hariç hiçbir golün çalışılmış organize pozisyon sonucu olmadığı bir skorla kazanıyor. Kaldı ki o golde de rakip defansın bariz hatası var.

Tamam, skora göre fazla karamsar bir giriş oldu lakin takımın durumu da bunu yansıtıyor. Volkan yine o eski günlerindeki topu izleme moduna geçmiş, Bilica kevgire dönmüş, Lugano desen oyundan atılmadığı için hakeme şükretmeli, Santos takımdan ayrı telde çalıp oyundan alınınca twitter'ına "aç ayı oynamaz" yazıyor. (Gerçi göbeğinden dolayı haksız da sayılmaz) Defansın, hatta takımın en iyisi dediğimiz (ki çok severim kendisini) Gökhan Gönül bile Dia tarafından Aykut hoca'sına şikayet ediliyor. Mehmet Topuz sahada hayalet gibi, Emre ise yine enerjisini fazla harcayıp 70'ten sonra eli belinde dolanıyor. Orta sahada 90 dakika sürekli çalışan ise çoğunluğun hep önyargıyla baktığı Selçuk oluyor tıpkı BJK maçındaki gibi. Artık bu önyargılardan kurtulmamız lazım, bir futbolcuyu eskiden yaptıklarıyla değil şimdi yaptıklarıyla değerlendirmemiz lazım, tıpkı İbrahim Üzülmez örneğindeki gibi.

Hücum yapanlardan ise Dia ciddi anlamda potansiyelini gösterdi, Niang ise jeneriklik olmasa da 3 gol attı. Bu arada yanılmıyorsam Güiza'nın Honved maçından sonra ilk kez bir FB'li futbolcu hattrick yaptı. İkisi de Fenerbahçe'nin ilerisi için umut kaynağı, tabi Stoch ile birlikte. Alex ise her zamanki gibi maç boyunca takım adına tek hareket yapmadan 3 dokunuşla oyunu kendi lehine çevirdi: 2 gol, 1 asist. Kasımpaşa'ya karşı söker lakin daha zor maçlarda 3 hareketle koca maçı eli belinde gezerek tamamlayabilir mi, orası hala muamma.

Takımın esas sorunları hala devam ediyor. Hücumda çoğalamamak, forvetlerin yalnızlığı, ortasahada top çevirmeyi geçtim rakibi durduramamak, kanatlardan organize olamamak, defansın çok kolay kevgire dönmesi bu sorunların başlıcaları. Aykut Kocaman defans için Yobo ile Caner'i düşünüyor, Yobo'ya evet ama defanstan kademeden zerre anlamayan Caner'e hayır. Ara transferde adam gibi bir sol bek alınana kadar ne yapıp edilip Santos'un sorunlarının çözülüp oynatılması lazım. Adam Brezilya milli takımına çağrılırken klübünde Caner'in yedeği olursa millet kıçıyla güler buna.

Orta sahada ise idealimde Özer-Emre-Topuz 3'lüsü olmasına rağmen birinin hazır olmaması, birinin kendini çok gereksiz yorması birinin de halen daha form tutamaması yüzünden şimdilik mümkün görünmüyor. Ha, yine de bu üçlüye joker olarak Selçuk eklenip hangisi formsuz ise onun yerine oynatılabilir. Özellikle Selçuk-Emre-Özer dizilimi iyi iş yapar.

Alex'in ise 6 yabancı sınırından ötürü malesef yedek kalması lazım. Alexsever Fenerbahçeliler tepki gösterebilir fakat ortada bir Stoch gerçeği var! Stoch gibi bir adam kesinlikle yedek tutulmamalı. Dünya gözüyle Stoch-Niang-Dia üçlüsünü aynı anda izlemek hepimizin hakkı. Özellikle de Galatasaray derbisinde. :)

Son birşey daha, bir düşünün. İlk yarıda Ersen Martin'i düşüren Lugano'ya direkt kırmızı kart çıkarılsaydı maçın akıbeti ve şimdi yapılan yorumlar ne olurdu? Dürüstçe bir düşünün bakalım.

Pollyanna Gibi Düşünmek

2010-08-27T05:21:00.004+03:00

En son 2003-2004'te hiçbir kupaya katılma hakkımız olmadığı için Avrupa'da yoktuk. Ondan sonraki tüm sezonlarda en kötü Aralık ayına kadar maçlara devam ediyorduk. O sezonki gibi (hatta Mustafa Denizli'li 2000-2001 sezonu gibi)şampiyon olacağımızın mı habercisidir bilemem, zira benzer bir durum son 20 yılın en berbat sezonlarından olan 99-2000'de de görülmüştü.

Elenmenin kötü sonuçlarını herkes biliyor: Para kaybı, prestij kaybı, Avrupa'da ülke/takım puanının azalması, kaliteli yabancıların gelmemesi vs. vs....

Peki var mısınız Pollyanna gibi düşünmeye?

- Öncelikle, 1 sezon haricinde Fenerbahçe'nin genelde Avrupa'da ilerleyebileceği nokta belli: Şampiyonlar Ligi'nde gruplara kadar, Avrupa Ligi'nde ise gruplardan çıkıp son 32'ye kalmak. E bu kapasiteyi bile bile takımı zorlamanın alemi var mı? Geçen sezon Lille maçlarının da kalabalıklaştırdığı fikstür döneminde kaybedilen puanlarla gitti şampiyonluk.

- En formda rakiplerimizden Bursa ile Beşiktaş yoğun maç trafiğinde yorgun düşerken biz ise haftada bir dinlene dinlene maç yapacağız. Aslında bu yüzden Trabzon'un da tur atlamasını isterdim ya. Yani, yok öyle 3 günde 1 maç!

- Takımın bundan sonra kaybedeceği birşey kalmadığından dört elle lige asılacak.

- Yoğun maç trafiğinde sakatlık, yorgunluk nedeniyle kadro daralmayacak.

İşte böyle.... Yani sizin anlayacağınız, Fenerbahçe hakkında iyi birşey düşünebilmek için (en azından bu geceliğine) Pollyanna olmak gerekiyor. Düşünün, haliyle alay edip "kümede kal" falan denilen Galatasaray'dan sadece bir Antalyaspor maçının ilk yarısı ile öndeyiz. Ve malesef o ilk yarıda sahada Antalyaspor diye birşey yoktu. İşte bu yüzden bir an önce birilerinin o maçla daldıkları uykudan uyanması gerekiyor. Eğer gerekenler yapılırsa bu sezon şampiyon olacağımızı da bir kez daha söylemek isterim son olarak.

Kafa Karışıklığı ve Dönüm Noktası

2010-08-26T02:22:00.004+03:00

Trabzon maçından sonra konuştuğum neredeyse tüm Fenerbahçe taraftarlarında aynı şeyi gördüm: "Kocaman" bir kafa karışıklığı! Aslında bir bakıma iyiye işaret bu, zira Temmuz'daki hazırlık maçlarında beraberliğe bile razı olacak hale gelmişti bazıları.

Konuyu açmak lazım: Hazırlık kampı ve Young Boys maçlarında takımın ümit vermediğini 10 yaşındaki çocuğa sorsanız bilir. Buna bir de Aykut-Alex krizi eklenince daha lig başlamadan kaos ortamı yaratıldı veya yaratılmaya çalışıldı. Taraftardan ufak da olsa bir kısım daha takımın başında 1 lig maçı bile görmemiş yeni teknik direktörü istifaya davet ederek kendi dalında bir rekor kırdı! Hayır, Fenerbahçe camiasının adam harcama konusunda rakibinin olmadığını herkes bilir ama bu kez baya bir abartı oldu. Facebookta bu tip gruplara kolayca rastlayabilirsiniz.

Fakat Antalya maçı, PAOK maçının 2. yarısı ve Trabzon maçındaki mücadele her ne kadar terazinin öbür kefesini tam dolduramasa da bir umut ışığı gibi gözüktü taraftara. Bunun en büyük sebebi de, hiç kuşkusuz takımın hemen her maça mutlaka en az 1-2 eksik ile çıkmasıdır. Sürekli olarak "takımın eksiği var" lafını duymuşsunuzdur bu aralar. İşte taraftarın kafasını karıştıran da en çok bu eksikler. Ve tabi Trabzon maçındaki ortasahasız, bol pozisyon verip bol da pozisyon bulan oyun. İyi desen değil, kötü desen değil.

Aykut Kocaman'ın ise temelde yapmak istediği şey cidden çok ama çok zor. Mesele sadece Alex'in takımdan kesilmesi değil, mesele sürekli olarak anlık başarıyla beslenen, değişim veya uzun vadeli yatırım gibi terimlerle alakası olmayan bir camiaya taşları yerinden oynatmaktır. Tabi bu da o taşların üstüne çökmesi riskini almayı gerektirir. Aykut hoca Alex'i takımdan kesmek için icraat yapmadı, yaptığı icraatlerine uymayacağı için Alex'i takımdan kesme kararı aldı. Önce bunun farkına varılmalı. Ha, ne mi o icraatler: Stoch ve Dia gibi topla veya topsuz oyunda hızla depara kalkabilen, hızlı tek paslarla oyunu açabilen, gerektiğinde kanatlardan dikine, gerektiğinde içe katedebilen ve bunları hızla gerçekleştiren, rakip kaleye bir şekilde ulaşabilen kanat oyuncuları alarak takımın o köhnemiş kanatlarını güçlendirdi. Bilindiği gibi Gökhan Gönül ve Uğur Boral dışında kanatları hızlı kullanabilen oyuncumuz yoktu, Uğur sakatlık ve istikrarsızlık yaşarken, Gökhan ise cansiperane oynamasına rağmen yardım alamadığı için sürekli adam kaçırdı arkaya. (Dia'dan yardım alması da şüpheli)

Öte yandan, Niang gibi mücadele etmekten başka birşey düşünmeyen bir forvet geldi. Bu da özellikle taraftar için çok önemli. Zira Kezman, Güiza, Semih, Gökhan Ünal gibi fizik gücü düşük forvetlerden sonra Niang'ın kredisi bence Kasım'a kadar götürür onu. Sonrasını atacağı ve atamayacağı goller belirleyecek.

Bütün bu transferlerin yanında, Aykut Kocaman'ın sezon başında dört gözle beklediği 2 isim vardı: Özer Hurmacı ve Mehmet Topuz. Büyük ihtimalle ortasaha sisteminde bu 2 isim de yer alacak, yani bence almaları gerekli. Göbekte "Emre-Mehmet-Özer" üçlüsü gayet iyi olur, defansif oynanması gereken anlarda ise Emre çıkarılmamak şartıyla Selçuk eklenebilir. Christian mı? Büyük ihtimalle yabancı sınırlamasından ötürü yedek kalacak, ki zaten şu performansla Selçuk'u bile ilk 11'den kesemez.

Stoperde İlhan ve Bekir'in bahsedildiği kadar yeteneksiz olduklarını düşünmüyorum. Her 2'si de geldiği takımlarda genç yaşta kaptanlık yapmışlardı. Bekir'i, kesinlikle oynamaması gereken bir mevkide (sağ bek) izleyip te önyargıyla yorum yapanlar, İlhan'ı daha 2 yıl önce OFTAŞ'tayken öve öve bitiremeyip te şimdi "yetersiz" diyenler kesinlikle yanılıyor. Özellikle İlhan, sol ayağını kullanabilmesiyle rakip forvetlere karşı üstünlük kurabilir. Ayrıca her 2'si de temiz futbol oynayan, gerektiğinde geriden oyun kurabilen futbolculardandır. Temiz futbol demişken, Bekir'in profesyonel kariyerinde hiç kırmızı kart görmediğini biliyor muydunuz?

Defansta genel olarak dizilim belli: Santos-Bilica-Lugano-Gökhan. Bu dörtlü, Bilica haricinde alternatifsiz durumda. Onun da kaderi İlhan'ın performansına bağlı. Gökhan ise "yedeksiz" gibi görünse de yokluğunda Okan Alkan denenmelidir. En azından Bekir veya Mehmet Topuz gibi çakma sağ bektense genç ve mevkisinin adamı olan biri oynamış olur.

Kalede Mert güven verdi fakat önündeki defans hattı böyle saçma sapan goller yemeye devam ederse (evet golleri defans yedi fakat bu defans hattından çok ortasahanın suçu) -PAOK maçında oynadığı takdirde- bocalayabilir.

Gelelim dönüm noktasına: Fenerbahçe için bundan sonra dönüm noktası ne PAOK'u elemek, ne de kalan derbileri kazanmaktır. Aykut Kocaman bu takıma sistemini oturtabildiği andır dönüm noktası. Burada Rıdvan Dilmen'e katılarak, hatta ekstradan 1 ay daha süre vererek Ekim ayını bulacağını varsayıyorum. Tabi PAOK'a elenme, derbileri kaybetme gibi tepki toplayacak durumlarda sistemi oturtmanın zora girmesini geçtim, rafa kalkabilir. Tıpkı 2 yıl önce Aragones'in başına geldiği gibi. Evet bunu önlemek için sürekli kazanmak lazım fakat karşımızda Daum'un garantici sistemi yok malesef. Aykut Kocaman'ın kafasındaki sistemde çok gol atabiliriz de yiyebiliriz de. Ve göreceksiniz, çoğu lig maçımız tıpkı ilk 2'sindeki gibi üst bitecek bu sezon.

Tabi, bu biraz da oyunculara bağlı: Lugano uzun pas kisvesi altında topu rakip defansa yollamak yerine kısa garantili paslar verirse, Bilica daha az çılgınlık yaparsa, Santos ile Gökhan bindirme yaptıklarında daha risksiz oynarsa ve daha çabuk geri dönerse, Emre oyun kurarken pasları kafasına göre değil de uygun adama atarsa (sayesinde Stoch Trabzon maçında 2. yarı top göremedi) Mehmet Kayseri'deki gibi daha fazla insiyatif alıp agresif oynarsa, Özer daha basit oynarsa, Stoch ile Dia kanatları etkinleştirip Niang'ı son maçtaki gibi ta ortasahaya gitmek zorunda bırakmazlarsa bu sistem oturur ve takır takır da işler.

İyi veya kötü, Aykut Kocaman ile yeni bir yola girdi Fenerbahçe. Her ne kadar yukarıda bugünkü PAOK maçının dönüm noktası olmayacağını belirtmiş olsam da, olası bir elenme halinde camianın kelle avcıları yine ortaya çıkacaklar. Klübün bu kelle avcılarından ne kadar çektiğini tüm Fenerbahçeliler bilir. Gerek Fenerbahçe, gerek Aykut Kocaman, gerek yeni gelecek sistemin "bekası" adına bu turun geçilmesi şarttır. Tabi tur geçilirse, hele hele Alex'siz bir maçla geçilirse Aykut Kocaman'ın eli çok daha güçlenecek Alex'e karşı. Tabi Trabzon maçından sonra tekrar yedek bırakacağını da sanmıyorum. Hele hele Stoch gibi, sisteminin temel taşı olabilecek bir futbolcuyu bir daha böylesine önemli bir maçta yedek bırakacağını düşünmek dahi istemiyorum. Eğer yaparsa kendi kuyusunu kazmış olur.

Sahipsiz Bir Klüp: Erzurumspor

2010-07-29T02:53:00.004+03:00

Yukarıdaki fotoğraf, Erzurumspor'un tarihinde ilk kez 1. lige (şimdiki süper lig) çıktığı kadronun fotoğrafıdır. Kalede penaltıdan bile kolay kolay gol yemeyen bir Atilla, defansta canını dişine takan Alparslan, ortasahada Muzaffer, ileride takımın efsanesi Coşkun....

Bu kadro, başlarında o dönemdeki hocaları Sadi Tekelioğlu ile birlikte efsaneleştikleri takıma bu kez yardım eli uzatmak için dönüyorlar. 1 Ağustos Pazar günü, önce şehrin yöneticileriyle biraraya gelecek olan futbolcular, daha sonra kendi aralarında bir gösteri maçı yapacaklar. Maçın ardından Teknik Direktör Sadi Tekelioğlu öncülüğünde basın toplantısı düzenleyecek olan efsaneler, eski takımları için destek isteyecekler.

Borç batağından kurtulabilmesi için aşağı yukarı 2 Milyon tl'ye, ama hepsinden önce akil yöneticilere, sahip çıkacak gönüllülere ve tüm şehrin desteğine ihtiyacı olan bir klüp Erzurumspor. Yöneticilerin zamanında sattıkları yıldızların paralarını çatır çatır yediği, her gelenin har vurup harman savurduğu, kimsenin sahip çıkmadığı bir klüp Erzurumspor. Diyarbakırspor'un 2 milyon tl küsür olan borcunun bir anda silindiği noktada, tüm olumsuzluklara rağmen play-off'lara çok yaklaşmışken 250-300 bin tl civarındaki borcu yüzünden dibe vuran bir klüp Erzurumspor. Herşeyden önce sahipsiz bir klüp Erzurumspor. Belediye başkanı, kendi kurumunun takımına (belediyespor) yardım yapar, Erzurum'dan çıkan sağlık bakanı "Erzurumspor ile ilgilenmiyoruz" der(diğer bakanların şehirlerinin takımlarına da bakalım) , Erzurumlu çok ünlü bir işadamı başkan olmak istediği klüp için Telegol'e çıkıp yardım kampanyası düzenlerken konu Erzurumspor olduğunda ortadan kaybolur, taraftar desen pankart açar, tepki görünce "biz açmadık o pankartı" der.

Tamam, Erzurum asla bir futbol şehri olamamıştır belki. Fakat yıllar boyunca iflas eden klüplerin acı gerçeği olan amatör kümeye karşı direndi. 2 sezon önce play-off'lara çok yaklaşmışken şimdi 3. ligde bile ne yapacağı muamma olan bir takımdan bahsediyoruz fakat destek verilse, el uzatılsa yine birşeyler yapabilir bu klüp. Zira "sahipsiz" dediysek de sevenleri var hala. Forumlarda "klübün futbolcu eksiği varmış, gitsem alırlar mı?" diyen çok taraftar gördüm. Yıllarca direnenlerin çoğu da Erzurumspor'un ve Erzurum'un gençleriydi zaten.

Yeter ki el atsın birileri artık, gerisi gelir....

Edit: Coşkun Birdal'ın annesi pazartesi günü kolon kanseri tedavisi amacıyla ameliyat olacağından dolayı alınan ortak kararla bahsedilen maç ve organizasyon 1 hafta sonraya, 8 Ağustos 2010 tarihine ertelenmiş. Buradan bir zamanların efsanevi golcüsü Coşkun'a ve annesine geçmiş olsun demeyi de ihmal etmiyoruz tabi ki. (kaynak: BESTDER)

Ekonomik Paket!

2010-07-29T02:27:00.003+03:00

Hani arada kampanya olur da, kaliteli bir ürünü "ekonomik paket"te ucuz fiyata alırsınız ya, bu maç da onun gibiydi. Herkesin bileceği şeyler; takımın oynamadan avantajlı skor alması, rakibin inanılmaz pozisyon hovardalığı, Kazım'ın disiplinsizliği vesaire vesaire....

Tek tek oyunculara baksak peki?

Volkan: Hem günündeydi, hem de çok şanslıydı.

Önder: Kimileri çok eleştiriyor fakat en azından Bilica'nın yerine stoperde oynamayı hakediyor. Defansif açıdan kalitesi tartışılmaz, ileri çıkışlarda ise Gökhan Gönül gibi oynamasını 10 yaşındaki çocuk bile beklemez. Azcık insaf!

Bilica: Yine aynı fantastik adam! Atacağı en basit pası bile fantazileriyle süsleyip atıyor, yalnız top ile rakibin arasına geçtiğinde kendini öyle inandırıcı atıyor ki, o atışa kanmayacak hakem yoktur. O konuda çok başarılı yani.

Bekir: Form tutarsa İlhan'dan daha iyi bir alternatif olabilir fakat Gaziantep'teki Bekir'den çok uzakta. Ayrıca kesinlikle sağ bekte oynatılmamalı, harcanır.

A. Santos: Tamam gayet formunda ama o göbekle milli takıma çağrılmasının sebebi Dünya Kupası'ndaki oyunculara bir göndermenin parçası olabilirmiş gibi geliyor. Eğer Kazım'a uymazsa bu sezon çılgın atabilir. Caner ve Uğur gibi atak manyağı/defans özürlü iki yedeği dururken alternatifsiz kalıyor zaten.

Cristian: Fazla ağır olacak ama, bu maçta yaptığı işi ben de yaparım, yoldan çevireceğim bir adam da yapar. Aldığı paraya yazık.

Emre: Stoch'un gelmesiyle biraz nefes aldı gibi, Dia ile herşey daha güzel olacak, koşan adamlar çoğalacak. Bir de yanına "çarkıfelek hostesi kılıklı" Cristian'ın yerine geçen sezonun 2. devresinde çok iyi anlaştığı Selçuk gelirse (ki yabancı kontenjanından ötürü öyle olacak) daha da etkili oynayabilir.

Kazım: NTV Spor'daki röportajını izledim, sonra atıldığı pozisyonu tekrar izledim. Ve hakeme çok sinirlenip, kendisine laflar hazırladım. Kazım haklı beyler, fazla üstüne gitmeyelim. (Özellikle medya Kazım'ın üstüne gidiyor, önümüzdeki 2-3 günün manşetlerini görür gibiyim!)

Alex: Nihayet defansa geldi, geldi ama bu sefer de asıl yapması gerekenleri yapmadı. Etkisizdi.

Stoch: Ramazan ayına yaklaştığımız şu günlerde tek dileğim, sağlık ve sıhhat içinde olmasıdır! Bir kaza bela olmazsa yeni bir efsane doğuyor diyebiliriz. Abarttığımı düşünecek arkadaşlara bu adamın oyun stiline bir bakmalarını, kumaşının ne kadar farklı olduğunu görmelerini tavsiye ederim. Dia da bunun gibiyse, seyreyleyin kanatları!

Gökhan Ünal: Çok kalitesiz bir futbolcu değil, top tekniği, vuruşları falan belli bir seviyede. Fakat hem bu maç yalnız kaldı, hem de normalde de oyundan kopuk yerlerde dolanıyor. Özellikle Trabzon'dayken sahada mı değil mi anlaşılmıyordu. Ortasahanın organize olmasıyla belki daha çok gözükebilir.

Lugano, Gökhan Gönül, Dia, Meçhul Forvet, Özer, Mehmet Topuz, Uğur Boral da geri dönünce hem kaç maçtır oynayan bu topçuların yükü hafifleyecek, hem de takım daha kaliteli hale gelecek. Lakin ortasahada Emre'nin yanında şöyle bir Mehmet Aurelio çok güzel giderdi hani....

Tur mu? Geçeriz....

Yarı Finalistler

2010-07-04T03:14:00.005+03:00

Uruguay: Tahmin ettiğim kadar kolay olmasa da yarı finale çıkmayı başardılar. Lakin eksikleri çok fazla ve rakipleri de öncekilere göre çok daha güçlü. Takımdaki tüm oyuncuların en azından belli bir kaliteye sahip olduklarından şüphem yok fakat Muslera, Lugano, Godin, Forlan, Suarez (hadi bir de Cavani) dışındaki tüm oyuncular ancak amatör topçuların yapacağı pas hatalarını çok sık yaptılar şimdiye kadar. Şimdi ise karşılarında hata affetmeyen bir Hollanda var. (bkz: Brezilya maçı) Uruguay için tünelin ucunda ışık görünmese de halen daha şansları mevcut. Lugano-Godin ikilisinden en az 1'inin oynaması şart bir kere. Ayrıca bu maçtaki taktikleri noel ağacı (4-3-2-1) olursa ve ileride Abreu oynarsa (ki kesin oynar) bir de Forlan gününde olursa final hiç de uzakta değil. Ama dediğim gibi, işleri çok zor. Şimdiye dek oynadıkları tüm takımlar kendi ayarlarındaydı. Belki de bizim 2002'de yaptığımız gibi evsahibinin gideceği öngörülen yoldan gittiler kimbilir? Yine de yarı finale gelerek büyük iş başardılar fakat bir dahaki kupaya katılma ihtimalleri bile şüpheli. Bu yüzden tarihlerinde yeni bir altın sayfa açmak istiyorlarsa fırsatı kaçırmadan finale çıkmalılar. 40 yıl bekledikleri bu şans belki ancak 40 yıl sonra gelir bir daha. Tek atımlık barutları var yani, ya şimdi ya hiç!

Hollanda: Kapasitelerine oranla en zevksiz futbolu oynayan yarı finalist kesinlikle Hollanda'dır. Brezilya ile oynayana kadarki 4 maç siklet farkı bariz olan 4 takıma karşı oynanmış 4 rölanti maçtı. Brezilya maçında ise 2 golleri de rakip defansın bariz hatasından geldi. Son dakikalarda ise eksik kalmış ve gardı düşmüş Brezilya'ya karşı olmadık pozisyonlar kaçırdılar. O pozisyonlardan sonra Brezilya son dakikada gol atabilirdi de. Şöyle düşünelim bir de: Aynı Brezilya'yı şu anki Almanlar bulsa çok rahat 4, hatta 6 tane atarlardı. İşte Hollanda'nın yapamadığı da tam olarak bu. Özellikle hücumda hangi takıma koysan banko oynamalarını geçtim takımın yıldızı olacak adamlar var. Yedekten giren Huntelaar bile Real Madrid'de, Milan'da oynadı son 2 sezon. Fakat bir türlü kalitelerinin gerektirdiği oyunu oynayamıyorlar özellikle de hücumda. Bugün Almanların oynadığı oyun aslında Hollanda'dan bekleniyordu. Bu oyunla yarı finale geldiler fakat çok da hakettikleri söylenemez. Finale çıksalar bile muhtemel 2 rakibi de Hollanda'yı darmadağın edebilir. Kaldı ki finale çıkmaları bile şüpheli. Erken gelecek bir Uruguay (muhtemelen Forlan) golünden sonra defansa çekilecek Uruguay takımına karşı bu kadar boş alan bulamayabilirler. Hele hele Lugano-Godin ikilisinden hiç değilse 1'i oynarsa işleri daha da zora girer. Gerçi Uruguay bu maçta 0-0'a bile yatmak isteyecektir. Yani zaten kapasitelerinin altında hücum yapan Hollanda'nın işi kapalı ve kontra oynayan Uruguay'a karşı hiç de kolay değil. Hele hele Forlan gibi bir tilki Hollanda'nın vasat defansını çok rahat avlar.

Almanya: Kesinlikle 4 takım içinde şampiyonluğu en çok hakeden takım. Aslında fazla şey söylemeye gerek yok. Gol krallığında 4 golle 2. 2 oyuncu, asist krallığında 3 asistle lider 3 oyuncu varken ne denebilir ki bu takıma? Bir Alman Milli Takımı hayranı olarak şunu diyebilirim ki: Hayatım boyunca izlediğim en iyi Alman Milli Takımı bu takımdır. Klose-Müller-Mesut-Podolski'nin hücumları, onların arkalarını toplayan Schweinsteiger ve Khedira, ve o müthiş sakinlikte işleyen üstün defansları. İspanya'yı hakettikleri yere, evlerine göndereceklerinden şüpheniz olmasın!

İspanya: Portekiz de dahil olmak üzere, hiçbir rakibi takım olarak İspanya'nın ayarında değildi fakat İspanya beklenen futbolunu bir türlü oynayamadı. Özellikle İsviçre maçında resmen rezil oldular. Golü bulup iyi savunmasıyla gediksiz kapanan İsviçre'ye karşı koca maç boyunca ceza sahası dışından doğru dürüst şut çekmeyip fırsat bulduğunuz halde kafayı kısa paslarla bozarsanız yenilmeniz kaçınılmazdır. Eğer İsviçreli hücumcular kontralarda biraz daha hızlı ve becerikli olsalar çok daha farklı bir sonuçla ayrılabilirlerdi sahadan. Şimdi ise İspanya'nın karşısında İsviçre'nin daha iyi savunma yapan ve daha tehlikeli kontralara çıkan (ve bunları genelde golle sonuçlandıran) versiyonu diyebileceğimiz Almanlar var. Ayrıca şimdiye kadarki rakiplerinin aksine Almanlar da en az İspanyollar kadar ortasahada kısa paslarla top çevirmeyi iyi biliyorlar. Çok müthiş bir maç geçecek olsa da İspanya'nın işi Uruguay'ınkinden daha zor diyebiliriz.

Sonuç olarak, hangisi çıkarsa çıksın bu 4 takımın 4'ü de iyisiyle kötüsüyle tam bir takım oyunuyla buraya geldiler. Bundan sonrası ise biraz şans, biraz tecrübe fakat çoğunlukla iyi oyundan çok skora etkili oyun. Bunu en iyi yapan takım ise Almanya. Gönlümdeki final Uruguay-Almanya olsa da Hollanda-Almanya olacak gibi.

Güzel futbol ve hakedenin kazanması dileğiyle....

40 Yıllık Hasret....

2010-06-26T13:47:00.004+03:00

1970'ten beri Dünya Kupaları'nda çeyrek final yüzü göremeyen 2 kupa sahibi Uruguay'ın elinde bu kez makus talihini değiştirebilmeye yetecek kadrosu ve fikstür avantajı mevcut.

Her ne kadar ortasahası vasat olsa da, ileri uçtaki Forlan - Suarez ikilisi ile gerideki Muslera-Lugano-Godin üçlüsü takımı sırtlamaya yetecek güçteler. 3 maçta hiç gol yememiş olmaları da defanslarının gücünü gösteriyor.

Fikstür avantajına gelince, bugün karşılaşacakları Güney Kore'yi de (ki onları da destekliyordum aslında), çeyrek finaldeki muhtemel rakipleri olan A.B.D ve Gana'yı da yenebilecek güce ve kapasiteye sahipler. Yani formda bir Uruguay çok rahat bir şekilde yarı final görebilir. (Son yarı finallerini de 70'Meksika'da oynamışlardı.) Hatta kim bilir, belki 60 yıl sonra 3. kez kupayı Lugano'nun ellerinde kaldırabilirler.

Şahsen Almanya, İngiltere, İspanya gibi güçlerine göre kolay olan gruplardan bile zar zor çıkabilen favorilerdense Uruguay'ın şampiyon olarak yeniden hakettiği yerlere gelmesini tercih ederim.

Uruguay, yukarıda da dediğim gibi bir destan yazabilir bu turnuvada, fakat öncesinde Güney Kore'yi geçmeleri gerekiyor. Bakalım ilk adımı atabilecekler mi?

Dünya Kupaları No: 16 - Fransa 1998

2010-06-13T13:48:00.005+03:00

Katılımcı takım sayısının ilk kez 32 olduğu bu turnuvada en büyük sürprize hiç kuşkusuz Yugoslavya'dan ayrılan fakat bu ekolü devam ettiren Hırvatlar üçüncü olarak gerçekleştirmiş, Davor Suker de 6 golle gol kralı olmuştur. Turnuvanın en büyük hayal kırıklığını ise İngilizler, İspanyollar ve Almanlar yaşamıştır. Fransa da tarihindeki ilk (ve şimdilik tek) Dünya Kupası'nı kazanmıştır.

Grup maçlarından sonra oluşan sıralama şu şekildedir:

A GRUBU: Brezilya, Norveç, Fas, İskoçya
B GRUBU: İtalya, Şili, Avusturya, Kamerun
C GRUBU: Fransa, Danimarka, G. Afrika, S. Arabistan
D GRUBU: Nijerya, Paraguay, İspanya, Bulgaristan
E GRUBU: Hollanda, Meksika, Belçika, G. Kore
F GRUBU: Almanya, Yugoslavya, İran, ABD
G GRUBU: Romanya, İngiltere, Kolombiya, Tunus
H GRUBU: Arjantin, Hırvatistan, Jamaika, Japonya

2. Tur:

İtalya 1
Norveç 0

Fransa 1
Paraguay (Uzt.) 0

Almanya 2
Meksika 1

Romanya 0
Hırvatistan 1

Brezilya 4
Şili 1

Nijerya 1
Danimarka 4

Hollanda 2
Yugoslavya 1

Arjantin (pen) 2 (4)
İngiltere 2 (3)

Çeyrek Final:

İtalya 0 (3)
Fransa (pen) 0 (4)

Almanya 0
Hırvatistan 3

Brezilya 3
Danimarka 2

Hollanda 2
Arjantin 1

Yarı Final:

Fransa 2
Hırvatistan 1

Brezilya (pen) 1 (4)
Hollanda 1 (2)

3. lük Maçı:

Hırvatistan 2
Hollanda 1

Final:

Fransa 3
Brezilya 0

Turnuvanın akılda kalan anlarını içeren naçizane videomuz da ikramımızdır:

Dünya Kupaları No: 15 - ABD 1994

2010-06-11T20:39:00.005+03:00

Kesinlikle kupa tarihinin en güzel turnuvasıydı. Gerek güzel futbol oynayan takımların çokluğu, gerek ilginç olayları barındırmış olması her zaman daha farklı kılacaktır bu turnuvayı. Ayrıca galibiyete 3 puanın verildiği ilk turnuvadır.

A grubunda gelene 3 gidene 5 atarak kupaya favori bir şekilde gelen Kolombiya, evsahibi ABD, Avrupa'dan da İsviçre ve Romanya vardı. Kağıt üzerinde tüm takımların şansı vardı ve işin ilginci, favori haricindeki 3 takım da çıktı gruptan. Kolombiya'nın ise başı bahis mafyası ile dertteydi. Bir futbolcularını oynadığı takdirde ailesini öldürmeyle tehdit ederlerken elenip evlerine döndükten sonra Andres Escobar kendi kalesine attığı golden dolayı öldürülecekti. (Kimileri bunun sıradan bir kavga sonucu olduğunu söylese de pek inandırıcı değil.) Kendisi ile ilgili en çok hatırladığım şey ise, yıllar sonra TRT 3'ten malum maçı izlerken malum golden sonra bizim spikerin Escobar ile "milli takım kariyerindeki ilk golünü kendi kalesine attı" diyerek dalga geçmesidir. Acaba ölüm haberini alınca ne düşündü bizim spiker? Romanya tarihinin en iyi kadrolarından biriyle katılırken özellikle Raducioiu ömrü boyunca parlayamayacağı kadar parladı bu turnuvada. Hatta kişisel sitesindeki fotoğraflarının çoğu da bu kupadan kalmadır. :)

Eski gücünden uzak olan Rusya ve Kamerun'un olduğu B grubunda Brezilya 4 yıl öncesinden ders almışçasına işini sağlama alarak ilk 2 maçını kazanıp 2. turu garantilerken; Dahlin, Andersson ve özellikle Brolin'li İsveç bu kupada destan yazacağını daha grup maçlarında belli etmişti. Özellikle, Brezilya maçında Brolin'in müthiş asisti ve Andersson'un harika vuruşuyla gelen gol unutulmazlar arasındadır. Unutmadan, Rusya - Kamerun maçında Salenko 5 gol atarak, Milla (42) da en yaşlı golcü olarak rekor kırdılar.

4 yıl önceki efsane kadroyu koruyarak gelen Almanlar, haliyle 4 yıl daha yaşlanmıştı ve eskisi kadar düzenli işleyemiyordu. Öyle ki, normal şartlarda kendisiyle aşık atamayacak Bolivya ve G. Kore'yi ancak rakibin kişisel hatalarıyla yenebildi. Bu grupta en çok üzerinde durulması gereken takım ise kupa tarihinde ilk kez 2 beraberlik alarak son maça kadar gruptan çıkma şansı olan G. Kore idi. İspanya'yı 2-0'dan yakalamış, Bolivya ile 0-0 berabere kalmışlardı. Lakin Almanya maçında daha başlarda kalecilerinin saçma sapan hataları ile 3-0 geriye düşmüşlerdi, buna rağmen 2. yarı 52 ve 63. dakikalarda 2 efsane futbolcusu Hwang Sun-Hong ve Hong Myung-Bo'nun güzel golleriyle cevap vermişlerdi. Fakat gerisini getiremeyince bu kadar yaklaşmışken 3. olup elendiler.

En tuhaf gruplardan biri olan D grubunda Fransa'yı eleyerek gelen ve kupanın sonunda 4. olacak olan Bulgarlar, yüksek beklentiler içindeki Nijerya'dan 3 yiyerek başlıyorlardı. İşin ilginci, son maçlarında da İsveç'ten 4 yiyeceklerdi. Yani son derece inişli çıkışlı bir grafik sergiledi Bulgarlar. Maradona'nın ilk 2 maç gol ve asistleriyle sırtladığı Arjantin ise Maradona'da efedrine rastlanmasından sonra Batistuta'nın çabalarına rağmen resmen toz şeker gibi dağılacaktı. Nijeryalılar gümbür gümbür top oynarken Yunanlılar ise tek gol atamadan sıfır çekerek döndüler evlerine.

Tüm takımların 4 puan ve sıfır averajla tamamladığı E grubunda İtalyanlar, Meksika ve İrlanda'dan çok ta üstün performans göstermeden hep birlikte çıktılar gruptan.

F grubunda ise ilk bakışta Hollanda ile Belçika'nın ilk 2'yi alıp, Araplarla Faslılar'ın ise eleneceğini düşünenler bir ölçüde yanıldı. Zira, Araplar öyle bir futbol oynadılar ki yıllardır kupalarda madara olsalar da üzerlerine yapışan "Doğunun Brezilyası" ünvanını aldılar. Said Al-Owairan'ın Belçika'ya attığı golü görenler, bu ünvana hak vereceklerdir. Zaten grubu da 6 puanla 2. tamamladılar. Hollanda ise Bergkamp'lı, Overmars'lı yeni nesiliyle iddialı bir çıkış yapmıştı.

Grup maçlarından sonra oluşan sıralama şu şekildeydi:

A GRUBU: Romanya, İsviçre, ABD, Kolombiya
B GRUBU: Brezilya, İsveç, Rusya, Kamerun
C GRUBU: Almanya, İspanya, G. Kore, Bolivya
D GRUBU: Nijerya, Bulgaristan, Arjantin, Yunanistan
E GRUBU: Meksika, İrlanda, İtalya, Norveç
F GRUBU: Hollanda, Suudi Arabistan, Belçika, Fas

İkinci turda Völler'in katkılarıyla Almanlar, Belçika'yı güç bela geçerken, İspanyollar İsviçre'yi eziyordu. İsveç Araplara, Romenler ise muhteşem bir maç sonunda Maradona'sız bir hiç olan Arjantin'e hadlerini bildirircesine mağlubiyet tattırıyordu. Hollanda İrlanda'yı ilk yarıda attığı gollerle geçerken, Brezilya belki de en zorlandığı maçlardan birinde tek golle yendi evsahibini. Baggio 88'de takımını kurtarırken, öldürücü darbeyi ise uzatmalarda vurdu Nijerya'ya. Kalenin yıkıldığı maçta Bulgarlar Meksika'yı penaltılarla geçmişti.

2. Tur:

Almanya: 3
Belçika: 2

İspanya: 3
İsviçre: 0

S. Arabistan: 1
İsveç: 3

Romanya: 3
Arjantin: 2

Hollanda: 2
İrlanda: 0

Brezilya: 1
ABD: 0

Nijerya: 1
İtalya: 2 (uzatmalarda)

Meksika: 1
Bulgaristan: 1 (penaltılarda Bulgaristan 3-1 kazandı)

Çeyrek finalde Baggio'lar İtalya'yı sırtlarken Luis Enrique'nin suratını dağıtan İtalyanlar'ın yaptıkları yanlarına kâr kalmıştı. Hollanda ise, Brezilya'yı 2-0'dan yakalasa bile Branco'nun füzesiyle elendiler. Bulgarlar, son şampiyonu eleyerek yarı finale çıkarken maçın 1-0 olduğu sıralarda Almanlar'ın bariz bir golünün de verilmediğini hatırlamak gerekir. Turnuvanın en güzel maçlarından biri olan İsveç - Romanya maçında penaltılarla İsveç tur atladı.

Çeyrek Final:

İtalya: 2
İspanya: 1

Hollanda: 2
Brezilya: 3

Bulgaristan: 2
Almanya: 1

İsveç: 2 (penaltılarda İsveç 5-4 kazandı)
Romanya: 2

Yarı Final:

İtalya: 2
Bulgaristan: 1

Brezilya: 1
İsveç: 0

3. lük Maçı:

İsveç: 4
Bulgaristan: 0

Final:

Brezilya: 0 (penaltılarda Brezilya 3-2 kazandı)
İtalya: 0

Salenko ve Stoichkov'un 6'şar golle gol kralı oldukları turnuvada; Andersson'lu İsveç, Hagi'li Romanya, Caminero'lu İspanya, Amokachi'li Nijerya, Stoichkov'lu Bulgaristan, Bergkamp'lı Hollanda açıkçası İtalya'ya göre daha fazla haketmişlerdi finali. Bu kadar çok iyi top oynayan takımın bir arada olduğu başka bir turnuva var mıdır, bilmiyorum. Ayrıca belirtmeden geçemeyeceğim, bu turnuvada özellikle adidas ürünü olan formalar son derece güzeldi. Nike ve Adidas'ın o günkü formalara bakıp biraz tasarım öğrenmeleri gerekiyor bence. Turnuvanın en sıkıcı maçlarından biri olan final maçının yerine, akılda kalan anlarının bulunduğu video için buyrunuz efendim:

Dünya Kupaları No: 14 - İtalya 1990

2010-06-11T04:17:00.006+03:00

Yine en ilginç turnuvalardan biri de İtalya '90 Dünya Kupası olmuştu. Oynanan kısır futbol (düşünsenize, Brezilya - Arjantin maçı bile 1 golle bitti!) ve yoğun sertliklere rağmen birçok güzel anıya da evsahipliği yaptı İtalya. Milla gibi, Goygoechea gibi, Higuita gibi renkli kahramanları barındırdı sonuçta.... Ayrıca, "80'ler akımı"nın en son ve belki de en can alıcı konu başlıklarından olmuştur belki de bu turnuva.

A grubunda, Baggio'lu İtalya ile Skuhravy'li Çekler "önümüze gelene bir tekme" hesabıyla gelene gidene golleri sıralayarak ilk 2'de çıktılar gruptan. ABD ise 4 yıl sonraki evsahipliğine hiç te güzel bir prova yapamadı.

Hiç kuşkusuz, turnuvanın en büyük sürprizi B grubunda yaşandı. "İhtiyar delikanlı" Milla ve Arjantin maçındaki kafa golünde nasıl o kadar sıçramayı başardığı bir muamma olan Omam Biyick'in önderliğinde, Afrika Aslanları kupada bir devrime imza atıyorlardı. Sonradan finale yürüyecek olan Arjantin ise ite kaka ilerliyordu.

C grubunda, kupa tarihinin en kötü Brezilya'sı, düşebileceği en kolay gruba (Kosta Rika, İskoçya, İsveç) düşerek ancak o sayede lider çıkabilmişti. Foyaları çok değil, 2. turda sönecekti.

D grubunda Almanlar artık finallerden ders ala ala makina gibi işler hale gelmişlerdi. Hemen arkalarından gelen, turnuvanın en iyi takımlarından biri olan Yugolar ise ilk maçta Almanlar'ın hışmına uğrayınca hemen toparlanmışlardı. Higuita'lı, Valderrama'lı fantastik Kolombiyalılar da gruptan çıkmayı başardılar.

E grubunda, İspanya ile Belçika zaten favoriydi, Francescoli'li Uruguay da 3. lük kontenjanından çıkınca geriye bir tek G. Kore kaldı.

En tuhaf grup ise F grubuydu. Zira, Hollanda ve İrlanda galibiyet alamadan gruptan çıkarken, İrlandalılar işi 1 adım daha ileri götürerek çeyrek finale de galibiyetsiz (penaltılarla) çıkacaklardı. Burada kafama takılan ise, Mısır İngiltere'ye 1 gol atıp ta bütün takımlar birbirine eşitlenseydi, o zaman kim çıkacaktı?

Grup maçları sonucunda oluşan sıralama şu şekildeydi:

A GRUBU: İtalya, Çekoslovakya, Avusturya, ABD
B GRUBU: Kamerun, Romanya, Arjantin, SSCB
C GRUBU: Brezilya, Kosta Rika, İskoçya, İsveç
D GRUBU: F. Almanya, Yugoslavya, Kolombiya, BAE
E GRUBU: İspanya, Belçika, Uruguay, G. Kore
F GRUBU: İngiltere, İrlanda, Hollanda, Mısır

2. turda ise; iki çılgın adam, Milla ve Higuita'nın kapışmasında Higuita resmen madara oldu ve utancından bir daha da Dünya Kupası'nda oynamadı! (şaka şaka :) ) Coca-Cola'nın son dönemde reklamlarında kullandığı Milla'lı gol sevinci işte bu maçta yaşanmıştır. Herneyse, Çekler yine Skuhravy önderliğinde Kosta Rika'yı dağıtırken, Arjantin Brezilya'yı evine erken yolluyordu. Almanlar bol tükürüklü maçta Hollanda'yı elerken, İrlanda bir kez daha normal sürede maçı kazanamayıp Hagi'li Romanya'yı penaltılarla eliyordu. İtalya, Francescoli de olsa Uruguay'ın kendinden çok aşağıda olduğunu kanıtlarken, İngilizler 119'da Platt denen organizmanın muhteşem vuruşuyla Belçika'yı güç bela eleyebilmişti. Yugolar ise her ne kadar İspanya ile uzatma oynasalar da Stojkovic'in liderliğinde kupaya bile erişebileceklerini hissettirmişlerdi.

2. Tur Maçları:

Kamerun: 2 (uzatmalarda)
Kolombiya: 1

Çekoslovakya: 4
Kosta Rika: 1

Brezilya: 0
Arjantin: 1

F. Almanya: 2
Hollanda: 1

İrlanda: 0 (penaltılarla 5-4 İrlanda kazandı)
Romanya: 0

İtalya: 2
Uruguay: 0

İspanya: 1
Yugoslavya: 2 (uzatmalarda)

İngiltere: 1 (uzatmalarda)
Belçika: 0

Çeyrek finalde kupayı belki de en çok hakeden Yugolar, penaltılarla turnuva boyunca kendinden beklenen hiçbirşeyi yapamayan Arjantin'e elendiler. İtalyanlar Schillaci ile İrlanda'yı elerken, Almanlar da artık kaptan olan Matthæus'un penaltısıyla Çekleri safdışı bıraktılar. Ve tabi en dramatik maç: Belki de bir destanın yarım kalmasıdır Kamerun'un elenmesi, kimbilir. uzatmaya kadar gitmişken 2 penaltı ile elenmek kötüdür, lakin Kamerun'un 20 yıldır bu başarının ekmeğini yemesi daha da kötü.

Çeyrek Final:

Yugoslavya: 0
Arjantin: 0 (penaltılarla 2-3 Arjantin kazandı)

İtalya: 1
İrlanda: 0

F. Almanya: 1
Çekoslovakya: 0

İngiltere: 3 (uzatmalarda)
Kamerun: 2

Yarı Final:

İtalya: 1
Arjantin: 1 ( penaltılarla 4-3 Arjantin kazandı)

F. Almanya: 1 (penaltılarla 4-3 F. Almanya kazandı)
İngiltere: 1

3. lük Maçı:

İtalya: 2
İngiltere: 1

Final:

F. Almanya: 1
Arjantin: 0

Schillaci 6 golle gol kralı olurken, Almanlar son kupalarını da birleşmeden önce almış oldular. Bu arada her ne kadar onun sayesinde takımı finale çıkmış olsa da Goycoechea'nın aşırı abartıldığını düşünüyorum. Zira, bir sonraki Dünya Kupası'nda vasat bir kalecinin (Islas) arkasında yedek kalmazdı. (Geçmiş zaman, sakatlanmıştır belki de ben unutmuşumdur dedim ama öyle birşeye de ulaşamadım) Ve tekrar söylüyorum, turnuvada Almanlar ile birlikte kupayı en çok hakeden takım Yugoslavya idi. Zaten birkaç yıl sonra bu takımdan ayrılan topçulardan bazıları Hırvatistan formasıyla destan yazmaya devam ettiler.

2 efsane 10 numara, Maradona ve Matthæus'un karşı karşıya geldiği, duran topların ustası Brehme'nin penaltı uzmanı Goycoechea'yı avladığı, Almanlar'ın 3. üstüste finalinde nihayet kupaya ulaştığı ve "Kaiser" Beckenbauer'in futbolcuyken kaldırdığı kupayı teknik direktörken de kaldırdığı maç için buyrun:

Dünya Kupaları No: 13 - Meksika 1986

2010-06-11T02:39:00.004+03:00

Tanrı'nın eli, gündüz sıcağında oynanan maçlar, Lineker'in coşması, Almanlar'ın patır patır yıldız çıkarmaları, "Danimarka Dinamitleri"nin ilk ortaya çıkışı, Platini, Rummenige, Zico.... Çok şey var açıkçası bu turnuva için anlatılabilecek. Ki zaten en sevdiğim 2 turnuvadan biri olmuştur. (diğeri de ABD 94)

Turnuva, daha başlamadan önce ilginçliklere sahne olmuştu. Normalde evsahibi ülke olacak olan Kolombiya, ekonomik krizi sebep göstererek bu yükün altından kalkamayacağını belirtince bu görev 1970'ten tecrübeli olan Meksika'ya verildi. Meksika da, deprem ve krizlerle boğuşmasına rağmen bu yükün altından başarıyla kalktı ve Dünya Futbolu'na "Meksika Dalgası" başta olmak üzere birçok güzel anıyı hediye etti.

Önceden de dediğim gibi, en güzel eleme sistemiydi "en iyi üçüncüler". Zira, 2. veya 3. olacak takımlar hem kendi grubundaki rakiplerle mücadele ederken hem de diğer grupların muhtemel 3.leriyle rekabet içindelerdi. Böylelikle hem dramatik averaj mağlubiyetleri büyük ölçüde ortadan kalkıyordu hem de şike ihtimali minimuma iniyordu.

A grubunda Arjantin ile İtalya çekişirken Bulgarlar da maç dahi kazanmadan gruptan çıkmışlardı. Tabi Güney Kore'lilere ilk Dünya Kupası puanlarını hediye ederek.

B grubunda Meksika ile Belçika favori gözükürken ortaya çıkan Paraguay hesapları bozsa da 3'ü birden gruptan çıktılar.

Sonu en belli gruplardan biriydi C grubu. Fransa ile SSCB bir yanda, Macaristan ve Kanada diğer yanda. Sıralama da aynen bu şekilde olacaktı.

D grubunda her ne kadar Brezilya ve İspanya gibi 2 önemli ekip olsa da geçen turnuvada sürpriz çıkış yapan K. İrlanda ve Cezayir'den de beklentiler olumlu yöndeydi. Fakat bu 2 ekip ilk maçta birbirleriyle yenişemeyip kalan 2 takıma da yenilerek elendiler. Aynı zamanda bu 2 ekibin bugüne kadar katıldığı son kupa oldu. (Cezayir 2010'a katılıyor tabi ki :))

E grubunda Danimarka, büyük bir sürprizle tüm maçlarını kazanıp Almanlar'ı geride bırakırken, Uruguay da eski günlerin hatırına misali galibiyet dahi almadan, hem de Danimarka'dan 6 yiyerek 2. tura çıktı. Son sırada ise İskoçlar vardı.

Bir diğer sürpriz de F grubundaydı. Fas, Polonya ve İngiltere ile 0-0 berabere kalırken son maçta Portekiz'i 3-1 yenerek gruptan lider çıkıyordu. Bu da bir Afrika takımı için ilktir. Kimbilir, 2. turda liderken başka takım yokmuş gibi gidip Almanlar ile eşleşip son dakikalarda 1-0 yenilmeseler belki daha da ileri giderlerdi.

Grup maçları sonunda oluşan sıralama şu şekildeydi:

A GRUBU: Arjantin, İtalya, Bulgaristan, G. Kore
B GRUBU: Meksika, Paraguay, Belçika, Irak
C GRUBU: SSCB, Fransa, Macaristan, Kanada
D GRUBU: Brezilya, İspanya, K. İrlanda, Cezayir
E GRUBU: Danimarka, F. Almanya, Uruguay, İskoçya
F GRUBU: Fas, İngiltere, Polonya, Portekiz

2. Tur:

Meksika: 2
Bulgaristan: 0

SSCB: 3
Belçika: 4 (uzatmalarda)

Brezilya: 4
Polonya: 0

Arjantin: 1
Uruguay: 0

Fransa: 2
İtalya: 0

Fas: 0
F. Almanya: 1

İngiltere: 3
Paraguay: 0

Danimarka: 1
İspanya: 5

Çeyrek Final:

Brezilya: 1
Fransa: 1 (Penaltılarda 3-4 Fransa kazandı)

Meksika: 0
Almanya: 0 (Penaltılarda 1-4 F. Almanya kazandı)

Arjantin: 2 (Malum maç! :))
İngiltere: 1

Belçika: 1 (Penaltılarda 5-4 Belçika kazandı)
İspanya: 1

Yarı Final:

Almanya: 2
Fransa: 0

Arjantin: 2
Belçika: 0

3. lük Maçı:

Fransa: 4 (uzatmalarda)
Belçika: 2

Final:

Arjantin: 3
F. Almanya: 2

Gol kralı 6 golle Gary Lineker olurken, turnuvanın yıldızı hiç kuşkusuz Diego Armando Maradona olmuştur. Lakin biraz da özel hayatındaki çalkantılardan olsa gerek, daha sonra oynadığı 2 kupada (90-94) beklenen katkıyı yapamamıştır. Butragueno'nun Danimarka maçında 4 gol atarak kırdığı rekor ise çok değil, 8 yıl sonra Oleg Salenko tarafından tarihe gömülecekti. Azteka Stadyumu'nun o müthiş atmosferinde oynanan finali izlemek isteyen arkadaşlar buraya buyurabilirler:

Dünya Kupaları No: 12 - İspanya 1982

2010-06-11T01:51:00.005+03:00

Evet, nihayet katılımcı takım sayısı arttırılmış, 16'dan 24'e yükseltilmişti. Bu da, daha fazla Asya ve Afrika takımı demek oluyordu ve Dünya Kupası'nda gruplardan sonrasını bir "Avrupa-Güney Amerika kapışması"ndan çıkartacaktı. Bu kupada olmasa bile ileriki kupalarda gördük örneklerini. Yine de sistem eleşitirilmeye devam ediliyordu. Zira, 6 gruptan çıkan 1. ve 2. ler, tıpkı son 2 kupadaki gibi yeni (fakat 4 adet 3'lü) gruplara ayrılıyordu. Bazılarına göre bu, hem çok fazla maç oynanmasına, hem de karmaşıklığa neden oluyordu. Ayrıca, Cezayir ve Kamerun'un dramatik şekilde averajla elenmeleri de FIFA'nın eleme sistemini gözden geçirerek (bana göre en güzel sistem olan) "En İyi Üçüncüler" sistemini devreye sokacaklardı 1986'da.

Son şampiyon, bu kez kadrosunda Maradona ile geliyordu. Fakat Maradona da takımı gibi hayal kırıklığı yaratarak erken veda edecekti. Bunun yanında, Zico'lu Brezilya , Platini'li Fransa, Rummenige'li F. Almanya ile Dino Zoff'lu İtalya da öne çıkan diğer ekiplerdi. Bunların dışında Polonya, SSCB, Belçika ve İngiltere de güçlü kadrolarıyla dikkat çekiyorlardı. Fakat turnuva tarihinde belki de ilk kez bir evsahibi takım bu kadar vasat futbol oynuyordu. Hem de İspanya olmasına rağmen!

Grup maçları sonunda oluşan sıralama şu şekildeydi:

A GRUBU: Polonya, İtalya, Kamerun, Peru
B GRUBU: Almanya, Avusturya, Cezayir, Şili
C GRUBU: Belçika, Arjantin, Macaristan, El Salvador
D GRUBU: İngiltere, Fransa, Çekoslovakya, Kuveyt
E GRUBU: K. İrlanda, İspanya, Yugoslavya, Honduras
F GRUBU: Brezilya, SSCB, İskoçya, Yeni Zelanda

2. Tur gruplarında 1. olanlar yarı finale çıkmaya hak kazandılar:

1. GRUP: Polonya, SSCB, Belçika
2. GRUP: F. Almanya, İngiltere, İspanya
3. GRUP: İtalya, Brezilya, Arjantin
4. GRUP: Fransa, Avusturya, K. İrlanda

Yarı Final:

Polonya: 0
İtalya: 2

F. Almanya: 3 (Penaltılarda 5-4 Almanlar kazandı)
Fransa: 3

3. lük Maçı:

Polonya: 3
Fransa: 2

Final:

İtalya: 3
F. Almanya: 1

Paolo Rossi 6 golle gol kralı olurken, İtalyanlar tam 44 yıl sonra Dünya Kupası hasretini dindirmişlerdi. Almanlar için de bundan itibaren bir "final serisi" başlamış oldu. Ta ki, 90'da kupayı alıncaya kadar. Aynı zamanda, Almanlar'ın o dönem genç yeteneği, sonraları efsanesi olan, 5 Dünya Kupası 25 Dünya Kupası maçı gören Lothar Matthæus'un oynadığı ilk kupa olmuştur. Final maçını izlemek isteyen arkadaşları buraya alalım:

Dünya Kupaları No: 11 - Arjantin 1978

2010-06-11T01:21:00.004+03:00

16 yıl sonra Dünya Kupası Güney Amerika'da düzenlenecekti. Bu, aynı zamanda şu ana dek Güney Amerika'daki son turnuva olmuştur. Neyse ki 2014'te Brezilya'yla bitecek bu hasret :)

Her ne kadar güzel hatırlanan bir turnuva olsa da, cuntacı liderlerin gölgesinde tıpkı 1934 İtalya'da olduğu gibi geçti turnuva. Şike söylentileri aldı başını yürüdü! Meşhur Arjantin - Peru maçından bahsetmeme gerek yok sanırım. Bu şartlar altında Arjantin'in şampiyon olmasından daha doğal birşey de olamazdı sanırım. Passarella, Kempes gibi ustaların affına sığınarak söylüyorum bunları. Ayrıca Beckenbauer, Cruyff gibi yıldızları aradı gözler. Bir de Arjantin'in kışına denk gelince turnuva, iyiden iyiye keyifsiz hale geldi.

Gruplar son kez 4'lü olacaktı. Özellikle yeni FIFA başkanı Joao Havelange'nin de çabalarıyla, Asya ve Afrika'dan daha fazla takımın katılması için 82'den itibaren takım sayısı 16'dan 24'e çıkartılacaktı. Bunun haricinde eleme usulü yine 74'teki gibiydi.

Grup maçlarından sonra oluşan sıralama şu şekildeydi:

1. GRUP: İtalya, Arjantin, Fransa, Macaristan
2. GRUP: Polonya, F. Almanya, Tunus, Meksika
3. GRUP: Avusturya, Brezilya, İspanya, İsveç
4. GRUP: Peru, Hollanda, İskoçya, İran

2. Tur sonunda lider olan Hollanda ve Arjantin finale kalırken, İtalya ile Brezilya ise 3. lük maçına çıktılar:

A GRUBU: Hollanda, İtalya, Almanya, Avusturya
B GRUBU: Arjantin, Brezilya, Polonya, Peru

3. lük Maçı:

Brezilya: 2
İtalya: 1

Final:

Hollanda: 1
Arjantin: 3 (uzatmalarda)

Turnuvanın gol kralı 6 golle Kempes olurken, altın jenerasyonuyla Hollanda, 2. kez finallerde kaybetmişti. İşin kötüsü, bir dahaki altın jenerasyonuna kadar Dünya Kupası'na dahi katılamayacaklardı.

Final maçını merak edenler, hatırlamak isteyenler buradan izleyebilirler:

Dünya Kupaları No: 10 - F. Almanya 1974

2010-06-10T19:59:00.005+03:00

Yeni kupa, ilk kez Almanya'da görücüye çıkmıştı. Türkiye'den ilk kez canlı yayımlanan turnuva olmasının yanı sıra, bir Türk hakeminin (Doğan Babacan) görev yapması ile ülkemizde de oldukça ilgi çekmişti bu turnuva. Her ne kadar finaliyle, yani "Beckenbauer ve arkadaşları vs. Cruyff ve arkadaşları" kapışması gibi hatırlansa da turnuvanın geneli de oldukça ilginç geçecekti.

Öncelikle uzun süreden sonra ilk kez eleme sisteminde değişikliğe gidildi. Grup maçlarından sonra çıkan 8 takım çeyrek final yerine yine 4'erli toplam 2 gruba ayrılmışlardı. Grup liderleri final oynamaya hak kazanırken 2. ler de 3. lük maçına gidecekti. Teorik olarak daha adil gibi, fakat gerek sürpriz takımların çıkma ihtimalini azaltması, gerek yarı final heyecanından mahrum etmesi yüzünden pek de sevemedim açıkçası bu fikri.

%75'inin Almanca konuştuğu 1. grupta, Doğu Almanlar dönemin komünist blok sisteminin başarılarına uygun olacak şekilde lider çıktılar. Tabi, 73'teki Şili darbesini protesto eden kişilerin F. Almanya - Şili maçını seçmeleri de unutulmazlar arasında.

2. grupta ise eski günlerini şimdiden arayan Brezilya tökezleyerek gruptan çıkarken, Britanya'nın tek temsilcisi İskoçya ise gol averajı kurbanı oldu. Yugo'lar Zaire'ye acımadan 9 tane atarken Zaire'nin tek eksiği rakiplerine göre aşırı derecede tecrübesiz olmalarıydı.

Bir zamanların şampiyonu Uruguay'ın dibini boyladığı 3. grupta, yeni bir efsane doğuyordu: Hollanda! İsveç gol yemeden çıkarken, Bulgarlar Dünya Kupaları'ndaki galibiyet hasretlerini seriye çevirmeye başlamışlardı artık.

4. grupta bir başka acımasız takım, Polonya tam 7 golle yenmişti Haiti'yi. Arjantin ile İtalya yenişemezken, elenen ise 4 yıl öncesinin finalisti İtalyanlar olmuştu.

Grup maçlarının sonunda oluşan sıralama şu şekildeydi:

1. GRUP: D. Almanya, F. Almanya, Şili, Avusturya
2. GRUP: Yugoslavya, Brezilya, İskoçya, Zaire
3. GRUP: Hollanda, İsveç, Bulgaristan, Uruguay
4. GRUP: Polonya, Arjantin, İtalya, Haiti

2. Tur sonunda ise Hollanda ile F. Almanya lider çıkarak final oynamaya hak kazandılar. Özellikle A Grubu, ölüm grubu tadındaydı:

A GRUBU: Hollanda, Brezilya, D. Almanya, Arjantin
B GRUBU: F. Almanya, Polonya, İsveç, Yugoslavya

3. lük Maçı:

Brezilya: 0
Polonya: 1

Final:

Hollanda: 1
F. Almanya: 2

Grzegorz Lato, 7 golle gol kralı olurken, turnuvaya esas damgasını vuran ise yeni futbol anlayışı ve yıldızlarıyla Hollanda oldu. Final maçını izlemek isteyen arkadaşlar buradan buyurabilirler:

Dünya Kupaları No: 9 - Meksika 1970

2010-06-10T19:10:00.006+03:00

Jules Rimet Kupası'nın son durağı, Meksika olacaktı. Malum, kurallar gereği kupayı 3 kez kazanan takım ebedi sahibi olacaktı. Bunu Brezilya sadece 12 senede yani 4 turnuvanın 3'ünde şampiyon olarak başardı. Bu ayrıca, Pele'nin son Dünya Kupası olacaktı.

Turnuvaya dönersek, nedense Dünya Kupası'nın bugünkü ruhuna ilk bu turnuvada ulaştığını düşünmüşümdür hep. Bir coşku, bir karnaval havası, yıldız oyuncularla bezeli bir turnuva, Dünya'nın dört bir yerinden insanlar.... Bir bu kupa, bir de yine Meksika'da düzenlenecek olan 86 kupası, 2'si de çok güzel hatırlanır genellikle. Meksika'nın havasından suyundan mı, yoksa gündüz maçlarından mı, bilemeyeceğim artık! :)

Evet, belki Fransa, Arjantin, İspanya yoktu fakat, dediğim gibi kupa tadından hiçbir şey kaybetmemişti. Son şampiyon İngilizler, Brezilya'ya yenilseler de gruptan çıkmış, fakat çeyrek finalde Almanlar'a elenmişlerdi. Eski günlerini arayan Uruguay ise sürpriz sayılabilecek bir şekilde SSCB'yi uzatmalarda yenerek yarı finale yükselmiş, fakat Brezilya'ya yenilmekten onlar da kurtulamamışlardı. Uzun yıllar sonra kupaya Afrika'dan bir takım, Fas katılmıştı. Ayrıca, bu kupa Peru'nun "Peru" olduğu zamanlara denk gelmişti.

Grup maçlarından sonra oluşan sıralama şu şekildeydi:

1. GRUP: SSCB, Meksika, Belçika, El Salvador
2. GRUP: İtalya, Uruguay, İsveç, İsrail
3. GRUP: Brezilya, İngiltere, Romanya, Çekoslovakya
4. GRUP: F. Almanya, Peru, Bulgaristan, Fas

Çeyrek Final:

F. Almanya: 3 (uzatmalarda)
İngiltere: 2

Brezilya: 4
Peru: 2

İtalya: 4
Meksika: 1

Uruguay: 1 (uzatmalarda)
SSCB: 0

Yarı Final:

Brezilya: 3
Uruguay: 1

İtalya: 4 (uzatmalarda)
F. Almanya: 3

3. lük Maçı:

F. Almanya: 1
Uruguay: 0

Final:

Brezilya: 4
İtalya: 1

Yıldızını bu kupada parlatan Gerd Müller, 10 golle gol kralı oldu. Bunun yanında, Jairzinho, Beckenbauer, Cubillas, Byshovets, Rivelino, Uwe Seeler, Riva gibi oyuncular da güzel oyunlarıyla takımlarını taşımışlardı. Final maçını merak eden arkadaşlar buradan izleyebilirler:

Dünya Kupaları No: 8 - İngiltere 1966

2010-06-09T20:42:00.004+03:00

Ve futbol, nihayet beşiğine gelmişti! İngilizler'in en çok övündükleri fakat uluslararası alanda bir türlü kendilerini kanıtlayamadıkları yegane spor olan futbolun, en büyük kupası, Dünya Kupası bu kez İngiltere'de düzenlenecekti. Düzenlenecekti fakat, tam turnuva başlamadan önce kupa ortadan kaybolmuştu. İngiltere'de kupanın maskotu olan aslancıktan daha popüler olacak olan Pickles adlı bir köpek bulunca her şey normale döndü tabi.

Turnuva, 1962'dekine benzer serlikte geçmekteydi. Bu nedenle olsa gerek, başta Brezilya olmak üzere Güney Amerika takımları beklentilerin altında kaldılar. Bu arada, Dünya Kupaları'na ilk kez katılan 2 takım, Kuzey Kore ve Portekiz kendi çaplarında tarih yazdılar. İlki çeyrek finale çıkan ilk Asya ülkesi olurken, 2.si de 3. olarak şimdiye kadarki en büyük Dünya Kupası başarısını elde etmiş oldu. Ayrıca, bu 2 ülkenin birbiriyle oynadığı çeyrek final maçında Portekiz'in 0-3 geriden 5-3'ü yakalaması da unutulmazlar arasındadır. Unutmadan, 2010 Dünya Kupası'nda da bu 2 ülke yine karşı karşıya gelecekler. Bakalım 44 yılda neler değişmiş!

Final maçı ayrı bir ilginçlikti tabi. Gerçi ilginç (veya ilgi çekici) olan maçtan ziyade, İngilizler'in 3'üncü golünün çizgiyi geçip-geçmemesiydi. Düşünün, aradan 44 yıl geçmiş ve halen daha bu mevzu konuşuluyor fakat hiç kimse Almanlar'ın o golden sonra da vakitlerinin olduğunu, kaldı ki eski Dünya Kupaları'nda 3 dakikaya bile 2 gol sığdırılabildiğini, dönemin futbol anlayışında bunun mümkün olduğunu fakat nedense gol atmak yerine 4.yü yediklerini söylemiyor. Kanımca, İngilizler'in 4. golü bütün meseleyi başlamadan bitirmiştir. Yıllardır boş yere gırtlak patlatıyorlar yani! :)

Ha, ayrıca bu kupanın İngiltere'de düzenlenmesine rağmen İngiltere'nin kazanmaması gibi bir olasılık yoktu. Kamuoyu ve medya desteğinden tutun da kraliçe faktörüne kadar herşey İngiliz futbolcularından yanaydı. Ve evsahipliğinin avantajı bir kez daha ortaya çıktı.

Grup maçlarından sonra oluşan sıralamalar şu şekildeydi:

1. GRUP: İngiltere, Uruguay, Meksika, Fransa
2. GRUP: F. Almanya, Arjantin, İspanya, İsviçre
3. GRUP: Portekiz, Macaristan, Brezilya, Bulgaristan
4. GRUP: SSCB, Kuzey Kore, İtalya, Şili

Çeyrek Final:

İngiltere: 1
Arjantin: 0

Portekiz: 5
Kuzey Kore: 3

F. Almanya: 4
Uruguay: 0

SSCB: 2
Macaristan: 1

Yarı Final:

F. Almanya: 2
SSCB: 1

İngiltere: 2
Portekiz: 1

3. lük Maçı:

Portekiz: 2
SSCB: 1

Final:

İngiltere: 4
F. Almanya: 2

Turnuvanın gol kralı, 9 golle Eusebio olurken, kendisi bu 9 golün 4'ünü penaltıdan kaydetmiştir. (Amacım adama çamur atmak değil, istatistik olsun diye yazdım :)) Final maçını merak eden arkadaşlar aşağıdan izleyebilirler, izlemeyen kaldıysa tabi! :)

Dünya Kupaları No: 7 - Şili 1962

2010-06-09T16:16:00.004+03:00

Brezilya'nın üstüste 2. defa şampiyon olduğu bu turnuva sert geçen maçlarla ve "Santiago Çarpışması" (battle of Santiago) diye de hatırlanan Şili - İtalya maçıyla da bilinmektedir. Tek gol kralı değil de 4'er golle 6 gol kralının(Garrincha, Vava, Sanchez, Albert, Ivanov, Jerkovic) çıktığı turnuvada Pele ile Di Stefano yoktu fakat Lev Yashin gittikçe efsaneleşerek "black spider" lakabını kazanacaktı. Tıpkı 2002'de bizim başımıza gelen durum gibi şampiyon Brezilya ile 1'i grupta 2 kez oynayan fakat bizden farklı olarak finale kadar gelen Çekoslovakya'nın son büyük Dünya Kupası başarısı da bu olmuştur aynı zamanda.

Gruplar, oynanan maçlardan sonra şu şekilde sıralandı:

1. GRUP: SSCB, Yugoslavya, Uruguay, Kolombiya
2. GRUP: F. Almanya, Şili, İtalya, İsviçre
3. GRUP: Brezilya, Çekoslovakya, Meksika, İspanya
4. GRUP: Macaristan, İngiltere, Arjantin, Bulgaristan

Çeyrek Final:

Şili: 2
SSCB: 1

Çekoslovakya: 1
Macaristan: 0

Brezilya: 3
İngiltere: 1

Yugoslavya: 1
F. Almanya: 0

Yarı Final:

Çekoslovakya: 3
Yugoslavya: 1

Brezilya: 4
Şili: 2

3. lük Maçı:

Şili: 1
Yugoslavya: 0

Final:

Brezilya: 3
Çekoslovakya: 1

Final maçını merak eden arkadaşlar buradan izleyebilirler:

not: Bu kaydı yaparken ufak bir teknik hata oldu ilk başta, farkeden arkadaşlardan özür dilerim. :)

Dünya Kupaları No: 6 - İsveç 1958

2010-06-08T20:34:00.005+03:00

Eveet, geldik Pele'nin(18) ilk kez sahneye çıktığı, Brezilya efsanesinin başladığı kupaya. 1958'e dek tüm kupalara katıldığı halde en fazla 2. olabilen Brezilya, bu kupayı kazanarak "kendi kıtası dışında kupa kazanan ilk (ve hala tek) ülke" olmayı başardı. Uruguay'ın olmaması; Çekoslovakya, Arjantin, İngiltere ve de Puskas'sız Macaristan'ın erken elenmesi turnuvanın tadını kaçırır gibi olsa da yarı finalistlerin (Almanya, İsveç, Fransa, Brezilya) göze hoş gelen oyunları ile tolere ediliyordu bir nebze.

SSCB'nin ilk kez katılıp, İngiltere'yi safdışı bırakarak çeyrek finale yükseldiği, anlı şanlı Büyük Britanya'nın 4 takımla (İngiltere, İskoçya, Galler, Kuzey İrlanda) birden katıldığı ilk ve tek Dünya Kupası olan bu kupada; 1954'teki 4'lü grup sistemi korunarak saçma olan "seri başı" usulü de kaldırılmıştır. Bundan sonra da, 1982 Dünya Kupası'nda 24 takıma geçilinceye dek ufak değişiklikler haricinde bu sistem geçerli olmuştur.

Grup maçlarından sonra genel görünüm:

1. GRUP: F. Almanya, K. İrlanda, Çekoslovakya, Arjantin
2. GRUP: Fransa, Yugoslavya, Paraguay, İskoçya
3. GRUP: İsveç, Galler, Macaristan, Meksika
4. GRUP: Brezilya, SSCB, İngiltere, Avusturya

Not: Yugoslavya haricindeki kalan 3 tane 2. takım, puan eşitliğinden ötürü 3.lerle eleme oynayarak bu sıralamayı oluşturdu.

Çeyrek Final:

F. Almanya: 1
Yugoslavya: 0

İsveç: 2
SSCB: 0

Fransa: 4
K. İrlanda: 0

Brezilya: 1
Galler: 0

Yarı Final:

F. Almanya: 1
İsveç: 3

Fransa: 2
Brezilya: 5

3. Lük Maçı:

F. Almanya: 3
Fransa: 2

Final:

İsveç: 2
Brezilya: 5

Aynı zamanda "bir turnuvada en fazla gol atan oyuncu" olan Just Fontaine tam 13 golle gol kralı olurken; Dünya Futbolu Lev Yashin, Pele, Fontaine, Garrincha, Vava gibi yıldızları ilk defa bu turnuvada keşfetmiş oldu. Final maçını merak edenler buradan izleyebilirler:

Dünya Kupaları No: 5 - İsviçre 1954

2010-06-02T15:24:00.006+03:00

Açıkçası bu turnuvayı anlatırken Halit Kıvanç moduna girmemek elde değil! Zira, hepimizin de bildiği gibi bu kupa ülkemizin ilk uluslararası turnuva deneyimidir aynı zamanda. Nasıl geldiğimizi, Franco'nun eliyle İspanya'yı eleyişimizi anlatmama gerek yok sanırım. Turnuvanın saçma bir biçimde "gruplardaki seri başları birbiriyle oynamaz" kuralı sayesinde Macaristan ile maç yapmayacak, sadece Federal Almanya(alışmak lazım bu isme, 90'a kadar böyle gidecek) ve Güney Kore ile oynayacaktık. İlk maçta Almanlar'a karşı daha 2. dakikada Suat Mamat'ın golüyle 1-0 öne geçmiş, ilk yarıyı ise 1-1 berabere bitirmiştik. 2. yarıda ise ardı ardına gelen gollerle 4-1 kaybetmiştik. İkinci maçta ise Güney Kore'yi Suat(2), Lefter, Burhan(3), Erol'un golleriyle 7-0 yendik. Bu aynı zamanda Türkiye'nin Dünya Kupaları'ndaki en farklı galibiyetidir. Öyle ki, 3. olduğumuz 2002 Dünya Kupası'nda bile ancak 7 maçta 10 gol atabilmişken, 1954'te bu maç sayesinde 3 maçta 10 gol atmış olduk. (Bu arada turnuvaya uçakla gelen Güney Kore de 2 maçta 16 gol yiyerek büyük bir işe imza attı!) Evet, normalde 2 maç yapmamız gerekiyordu, lakin Almanlar Macarlar'a 8-3 yenilince, puanlar eşitlendi ve Almanlar ile yeniden maç oynamak durumunda kaldık. 2-0'dan 2-1'e, devre sonunda 3-1'e giden maç, Almanlar'ın yine 2. yarıda arka arkaya buldukları gollerle 7-2 bitti ve bundan sonraki Dünya Kupası maceramız için tam 48 sene beklemek zorunda kaldık. Bu maçta gollerimiz Mustafa ve Lefter'den geldi.

Grup maçları tamamlandıktan sonra oluşan sıralamalar;

1. GRUP; Brezilya, Yugoslavya, Fransa, Meksika
2. GRUP; Macaristan, F. Almanya, Türkiye, Güney Kore
3. GRUP; Uruguay, Avusturya, Çekoslovakya, İskoçya
4. GRUP; İngiltere, İsviçre, İtalya, Belçika (İsviçre ile İtalya 1 maç daha oynadı, 4-1 bitti)

şeklinde oluşmuştu.

Çeyrek Final:

Avusturya: 7
İsviçre: 5

Uruguay: 4
İngiltere: 2

Macaristan: 4
Brezilya: 2

F. Almanya: 2
Yugoslavya: 0

Yarı Final:

Macaristan: 4 (uzatmalarda)
Uruguay: 2

F. Almanya: 6
Avusturya: 1

3. Lük Maçı:

Avusturya: 3
Uruguay: 1

Final:

F. Almanya: 3
Macaristan: 2

Turnuvanın gol kralı 11 golle Macar Kocsis olurken bana göre bu turnuvadaki en önemli olay, aslında Uruguay'ın yarı finalde (uzatmalarda) Macaristan'a yenilmesidir. Zira Dünya Kupaları tarihinde ilk mağlubiyetini bu maçla alan Uruguay, daha sonra bir türlü belini doğrultup eski günlerine dönememiştir. Bir bakıma eski bir şampiyon için de yeni şampiyon Federal Almanya için de hatta 2. kez finalde kaybeden Macaristan için de bir dönüm noktası olmuştur 1954 İsviçre Dünya Kupası. 3 ülke için de hiç birşey eskisi gibi olmayacaktır....

İlk kez canlı tv yayını yapılan bu turnuvanın final maçını merak edenler aşağıdaki "sanatsal" videoyu izlerken iki takım kaptanının maç sonunda birbirini tebrik edişini de görebilirler:

Dünya Kupaları No: 4 - Brezilya 1950

2010-06-02T12:09:00.005+03:00

Dünya Savaşı'nın ardından yapılacak ilk turnuva kesinlikle Avrupa'da olamazdı. Zira, bu savaş en çok yerkürenin medeni yüzü olan Avrupa'yı vurmuş, en güzel Avrupa kentleri birer harabeye dönmüştü. Ayrıca, başta Arjantin olmak üzere Güney Amerika ülkeleri kupaya evsahipliği yapmak istiyorlardı ve bu sebeplerden dolayı evsahipliği Brezilya'ya verildi.

Fakat birçok takım daha elemelerde çekildi, çeşitli sebepleri olsa da en önemli etken 2. Dünya Savaşı'nın yarattığı siyasi ve ekonomik kaos ortamıydı. Öyle ki, bizim de arasında olduğumuz bazı ülkeler ekonomik sebeplerden ötürü; Japonya, Almanya, SSCB, Çekler ve Macarlar siyasi sebeplerden ötürü; tarihlerinde ilk (ve halen tek) sefer katılma hakkı elde eden Hindistan ise çıplak ayakla oynamalarına izin verilmediği için çekilmiştir turnuvadan.

Bir de ilk yaşandı 1950'de. Dünya Futbolu'nun şımarık kızı Britanyalılar, nihayet katıldılar turnuvaya sonunda büyük hayal kırıklıkları yaşayacaklarını bilmeden. ABD'ye 1-0 yenildiklerine inanmayan İngiliz basını, 1-0 yendiklerini manşetlere çıkartarak bir skandala neden oldular.

Turnuvada yeniden grup maçlarına dönülürken, bu sefer de katılmaktan vazgeçen ülkeler sorunu çıktı. Fransa, Türkiye ve Hindistan kuralar çekildikten sonra kararlarını açıkladıkları için 13 takım turnuvada yer aldı ve gruplar 4-4-3-2 gibi tuhaf bir şekle büründü. Bu da en çok 2'li grupta Bolivya ile yer alan Uruguay'ın işine geldi. Zira Brezilya turnuvada finale dek toplam 5 maç oynarken, Uruguay 3 maç yaparak zinde kalmıştır. Oynanan maçlar sonunda gruplar:

1. GRUP; Brezilya, Yugoslavya, İsviçre, Meksika
2. GRUP; İspanya, İngiltere, Şili, ABD
3. GRUP; İsveç, İtalya, Paraguay
4. GRUP; Uruguay, Bolivya

şeklinde sıralandı. Gruplardan lider çıkan takımlar ise ilk kez (bir benzeri de 82'de oldu) 2. bir gruba yerleştirildiler. Bu grup "Final Grubu" olacaktı ve 1. bitiren kupanın da sahibi olacaktı.

FİNAL GRUBU: Uruguay, Brezilya, İsveç, İspanya

şeklinde sıralanarak bitecekti. Tabi burada en önemli maç Uruguay ile Brezilya arasında oynanan son grup maçı olacaktı. Zira Uruguay 1 galibiyet 1 beraberlik ile 3 puandayken Brezilya ise 2 galibiyet ile 4 puandaydı ve beraberlik bile yetiyordu şampiyon olmalarına. Maçta 1-0 öne geçen Brezilya, son dakikalarda yediği golle 2-1 yenilerek o koskoca Maracana Stadı'ndaki 174.000 (yüz yetmiş dör bin!) taraftarın ölüm sessizliğine bürünmesine neden oluyordu. (Kimileri bu sayıyı 200bin olarak da gösteriyor, gerçi tribündeki Uruguaylılar'ı çıkartırsak yine aynı sayı kalıyor :)) Aynı anda oynanan diğer maçta, İsveç İspanya'yı 3-1 yenerken bu maçı sadece 11000 kişi izlemişti. Bu da belki de 2. yi belirleyecek maçın hiç te iplenmediğini göstererek bir daha "Final Grubu" diye birşeyin neden olmayacağını biraz olsun açıklar niteliktedir.

Uruguay böylece tarihindeki 2. (ve şimdilik son) Dünya Kupası'nı kazanırken turnuvanın gol kralı 9 golle Ademir oldu. Bu 9 golü sadece 4 maçta atmış olması da ayrıca önemli bir iştir. Final maçını merak edenler buradan bakabilir:

Dünya Kupaları No: 3 - Fransa 1938

2010-06-02T03:51:00.005+03:00

Ta o zamanlardan başlamıştı Fransa politik kararlarla evsahipliği kazanmaya. FIFA, 34'teki propagandaları engellemek için diğer Avrupa ülkelerini, 30'daki gibi Avrupa'lıların boykotunu önlemek için de Güney Amerika'yı pas geçerek evsahipliğini biraz da Jules Rimet'nin hatırına Fransa'ya vermişti. "Horozlar" ise bu avantajı değerlendiremeyerek şampiyonluk için tam 60 yıl sonra yine evsahibi olmayı bekleyeceklerdi. Uruguay adının döneğe çıkmaması için geçen seferki gibi boykot etmiştir turnuvayı. Arjantin ise evsahipliğini alamadığı için küsüp gelmemiştir bir nevi. Turnuvaya katılan tek Güney Amerika takımı olan Brezilya ise, geçen turnuvada oynama şansı bulan gençlerin büyüyüp kemale ermesi ile 3. lüğe kadar uzanacaktı ve bir de gol kralı çıkartacaktı: Leonidas(8 gol).

Bunun dışında, turnuvaya önceden katılma hakkı elde eden Avusturya ise maçların başlamasından önce Nazi Almanyası tarafından ilhak edilince turnuvadan çekilmiştir, rakibi olan İsveç ise maç yapmadan çeyrek finale yükselmiştir. Ayrıca, tarihte ilk kez bir Asya ekibi, Hollandalı Doğu İndiler (şimdiki adıyla Endonezya) Dünya Kupası'na katılmıştır ve daha ilk turda Macarlar'dan 6 tane yiyerek evlerine dönmüşlerdir. Bu turnuva, aynı zamanda grup maçlarının oynanmadığı son Dünya Kupası olmuştur, ne de iyi olmuştur!

Çeşitli iddialara göre Mussolini'nin "kupa göremezse öldürecek" hastalığından haberdar olan Macarlar, İtalyan meslektaşlarına kıyak geçerek kupayı kazanmalarını sağlamıştır. Eğer doğruysa, yazık olmuş Macarlar'a diyebiliriz ancak. Zira, 2 kez final oynayıp, 2'sinde de olmadık şekilde kaybedip gelecek nesillere bir ekol dahi oluşturamadan eleme gruplarında 3. lük - 4. lük kovalamaya çalışan bir ülke haline geldiler.

İlk Tur:

İsviçre: 1 (2. maç 4-2)
Almanya: 1

Küba: 3 (2. maç 2-1)
Romanya: 3

Çekoslovakya: 3
Hollanda: 0

Fransa: 3
Belçika: 1

Macaristan: 6
H. D. İndiler: 0

Brezilya: 6
Polonya: 5

İtalya: 2
Norveç: 1 (uzatmada)

Çeyrek Final

İsveç: 8
Küba: 0

İtalya: 3
Fransa: 1 (ilk kez evsahibi elendi!)

Macaristan: 2
İsviçre: 0

Brezilya: 1 (2. maç 2-1)
Çekoslovakya: 1

Yarı Final

Macaristan: 5
İsveç: 1

İtalya: 2
Brezilya: 1

3. lük Maçı

Brezilya: 4
İsveç: 2

Final

İtalya: 4
Macaristan: 2

Dünya Kupaları tarihinde ilk kez bir ülke 2 defa üstüste şampiyon oldu. Daha sonra Brezilya 58 ve 62 şampiyonluklarıyla İtalya'ya ortak oldu. Ayrıca Vittorio Pozzo, kupayı 2 kez üstüste kazanan ilk ve tek teknik direktördür halen daha.

Malumunuz, araya giren 2. Cihan Harbi yüzünden bir sonraki Dünya Kupası ancak 12 yıl sonra, 1950'de Brezilya'da düzenlenecekti. Merak edenler Final maçına buradan bakabilirler:

Not: Sınavlardan dolayı birkaç gündür yazamıyordum, lakin bu sakın ola ki burayı ihmal ettiğimiz anlamına gelmesin. :)

Dünya Kupaları No: 2 - İtalya 1934

2010-05-27T05:44:00.007+03:00

İlkinin beğenilmesinden sonra çekilen bu devam filminde, başrolleri Vittorio Pozzo, Giuseppe Meazza, Angelo Schiavio ve tabi ki "Il Duce" ile onun propagandaları paylaşmıştır. 4 yıl önce Avrupalı ülkelerin turnuvayı boykot etmesini unutmayan son şampiyon Uruguay bu turnuvayı aynı şekilde boykot ederek bu alanda bir ilk ve de tek olmuştur. Arjantin ve Brezilya ise daha ufak bir tepki ile B takımını sahaya sürmüşlerdir lakin, her 2 takımın da daha ilk turda elenmesi yüzünden bu tepki Uruguay'ın boykotuna göre daha bir maliyetli olmuştur.(o kadar yol parası falan :)) İlk kez bu turnuvada ön eleme oynanmıştır ve yine ilk kez grup maçları yapılmaksızın 16 takım arasında tek maçlı eleme usulü uygulanmıştır. Bunun yanında, Dünya Kupaları tarihinde ilk kez bir Afrika ülkesi (Mısır) bu turnuvada boy göstermiştir.

İlk Tur Maçları:

İspanya: 3
Brezilya: 1

Macaristan: 4
Mısır: 2

Hollanda: 2
İsviçre: 3

İtalya: 7
ABD: 1

Çekoslovakya: 2
ABD: 1

İsveç: 3
Arjantin: 2

Almanya: 5
Belçika: 2

Avusturya: 3
Fransa: 2 (berabere biten ve uzatmalara giden ilk maç olup 5 golün 3'ü uzatmalarda gelmiştir.)

Çeyrek Final:

Avusturya: 2
Macaristan :1

Çekoslovakya: 3
İsviçre: 2

Almanya: 2
İsveç: 1

İtalya: 1
İspanya: 1 (uzatmalarda da sonuç değişmeyince maç tekrar edildi ve Meazza'nın golüyle İtalya 1-0 kazanarak yarı finale yükseldi.)

Yarı Final Maçları:

Almanya: 1
Çekoslovakya: 3

Avusturya: 0
İtalya: 1

Üçüncülük Maçı:

Almanya: 3
Avusturya: 2

Final Maçı:

İtalya: 2
Çekoslovakya: 1 (1-1 biten maçı İtalya 95. dakikada Schiavio'nun golüyle 2-1 kazandı. Uzatmaya giden ilk final maçıdır.)

5 gol atan Çekoslovakyalı Oldrich Nejedly gol kralı oldu. Final maçını merak eden arkadaşlar aşağıdaki videodan faydalanabilir:

Dünya Kupaları No: 1 - Uruguay 1930

2010-05-26T10:24:00.005+03:00

4 yılda bir gelen şenliğin başlamasına sayılı günler kala, ben de geçmişten günümüze Dünya Kupaları'ndan bahsetmeye çalışacağım elimden geldiğince. Tabi ilk adımı da Uruguay - 1930 Dünya Kupası ile atmak gerekir.

Aslında ilk Dünya Kupası fikri, FIFA'nın kurulduğu yıllarda Jules Rimet tarafından ortaya atılmıştı bile. Lakin araya giren savaş yılları ve Avrupa'nın yeniden şekillenmesinden ötürü ilk turnuva ancak 1930 yılında gerçekleştirildi. Ufak bir Latin Amerika ülkesi olan Uruguay'a evsahipliği verilmesinin 2 sebebi vardı: O dönemde futboldaki başarıları ve daha önemlisi Jules Rimet'in bu turnuvanın bir "Dünya Kupası" olduğunu bütün Avrupalılar'a göstermek istemesiydi. Tabi birçok şımarık Avrupa ülkesi bu turnuvayı boykot ederken, akıllılık edip te tarihin ilk Dünya Kupası'nı kaçırmak istemeyen 4 ülke (Fransa, Belçika, Yugoslavya, Romanya) yaklaşık 1 aylık gemi yolculuğu sırasında antrenman yapmak zorunda kalmıştır. "E iyi de, hani Asya, Afrika, Okyanusya bu ne biçim Dünya Kupası" diyecek şaşkın arkadaşlar varsa onlara bir yuh eşliğinde o 3 kıtanın insanlarının henüz bağımsızlık bile kazanamadıklarını, kazananların da çoğunun futbol topunu o devirde bomba sandığını, futbolu bilen azınlığında yol uzaklığından dolayı zaten katılamayacağını şimdiden hatırlatırım.

13 takımın 1'i dörtlü 3'ü üçlü olmak üzere 4 grupta mücadele ettiği ilk turda grup birincileri yarı final oynamaya hak kazandı. Üçüncülük maçı ise Yugo'ların "ben oynamıyorum" demesiyle iptal edildi ve işin ilginci ilk dünya üçüncülüğü halen daha "futboldan çakmadıklarını" düşündüğümüz A. B. D.'ye gitti.

A GRUBU; Arjantin, Şili, Fransa, Meksika
B GRUBU; Yugoslavya, Brezilya, Bolivya
C GRUBU; Uruguay, Romanya, Peru
D GRUBU; ABD, Paraguay, Belçika

şeklinde sıralandı grup maçları sonunda. Yarı final maçlarında Uruguay, Yugoslavya'yı; Arjantin de ABD'yi 6-1'lik skorlarla yenerek finale çıkmışlardı. Final maçı ise Uruguay'lı Andrade ile Arjantin'li Stabile'nin kapışması olarak görülmüş o zamanlarda. Bilmeyenler için, Andrade Uruguay'ın o dönemdeki orta saha yıldızı, Stabile ise Arjantin'in gol silahı ve aynı zamanda bu kupanın da ilk gol kralıdır.

Final maçında Arjantin 1-0 geriden 2-1 üstünlüğe henüz ilk yarıda geçmesine rağmen ikinci yarıda 3 gol yiyerek maçı 4-2 kaybetmişti. Goller: Dorado, Cea, Iriarte, Castro(Uruguay); Peucelle, Stabile(Arjantin)

Atılan ilk gol, seyirci sayısı, kurtarılan ilk penaltı gibi 4 yılda 1 her yerde yazılan şeylerden ziyade Stabile'nin 8 golle gol kralı olduğunu ve dönemin futbol anlayışında 5 maçta 8 gol atmanın (hatta kendileri Fransa maçında gol atamamıştı, 4 maç yani) çok da önemsenecek bir mevzu olmadığını bilelim yeter. Ha, bir de meraklıları şu video ile birazcık fikir sahibi olabilirler ve "nereden nereye" diyebilirler:

İade-i İtibar

2010-05-26T06:40:00.007+03:00

Daum'un lig maçlarında yenilmeme olayını seriye bağlamasıyla birlikte düşünmeye başladım: "Acaba en son ne zaman lig sonuna doğru bu kadar uzun süre mağlubiyet görmedik?" diye. Şu saatte üşenmedim, tek tek çıkarttım hepsini. Efsane şampiyonluk sezonu olan 88-89'da üstüste kaybedilmeyen 26 (+1 hükmen galibiyet=27) maçtan sonra ligin sonuna kadar en uzun süre maç kaybetmeyen teknik direktör 2001-2002 performansı ile Werner Lorant olmuştur. Kendileri, ligin 20. haftasında oynanan ve 3-2 kaybedilen Ankaragücü maçından sonra tamı tamına 14 maç üstüste kaybetmeyerek son 21 yıldaki en iyi sezon sonu performansını göstermiştir.

Tabi o 14 maç içinde 12 galibiyetin dışında kalan Malatyaspor ve Gençlerbirliği beraberlikleri şampiyonluğun kaçmasına neden olmuştur. Bunun haricinde Fenerbahçe ile çıktığı 17 lig maçında 13 galibiyet 2 beraberlik 2 mağlubiyet alarak şampiyon olamamasına rağmen bir sonraki sezona kendisi ile başlanmıştır. Bu noktayı belirtirken de yaklaşık 2 haftadır "Aziz Yıldırım şampiyon olamayan hoca ile yeni sezonda devam etmez" diyerek araştırmadan kafa ütüleyen sayın Mehmet Demirkol'a da selamlarımı iletiyorum.

Lorant deyince nedense biz Fenerbahçeliler'in suratı limon yemiş gibi buruşuyor. İyi de kardeşim, o zamanki takım çok mu iyidi? İleri uçta aynı mevkide oynayacak rahat 5 adam sayarken, takımın doğru düzgün ne bir defans oyuncusu vardı, ne de defans kurgusu. Şampiyonlar Ligi'nde sıfır çekmemizin sebebi de hücumun yetersizliği değil, defansımızın kötü olmasıydı. Tabi bu sorunu çok iyi (!) gören Aziz Başkan da, hali hazırda Revivo, Rapajc, Ceyhun, Yusuf gibi oyuncuların olduğu takıma bir de bir ton para ödeyerek Ortega'yı da eklemişti. Takımın defans yükü yaşlanmış Ogün'e, o aralar sürekli kart gören Fatih'e, eski günlerini mumla aratan Mustafa Doğan'a ve tabi henüz Daum ile tanışıp mutasyon geçirmemiş Ümit Özat'a kalınca haliyle takım çöktü. Arada Johnson birşeyler yapmaya uğraşıyordu, lakin tek başına da bir yere kadar. Lorant'ı kovdular, sonrasında Oğuz'u da. O takıma isterse Mourinho'yu getirselerdi, o bile toparlayamazdı!

Buradan, en azından kendi adıma Werner Lorant'ı zamanında takımın şampiyonluktan olmasından ve genel anlamda kötü gidişinden dolayı sorumlu tuttuğum için özür diliyorum.

Güiza Sorunu

2010-05-26T06:02:00.005+03:00

“Güiza’nın topuğundaki sakatlığı ciddi ve hemen ameliyat masasına yatması gerekir. Cerrahi müdahelenin daha fazla gecikmesi halinde futbolcumuz önümüzdeki sezon da zor anlar yaşayabilir.”

Bu sözlerin sahibi ben değilim, İspanya Milli Takımı teknik direktörü Vicente Del Bosque. Kendisi ayrıca "iyi ve sağlıklı bir Güiza’nın, hem Fenerbahçe, hem de milli takımda faydalı olacağını" belirtti.

Güiza dediğiniz adam sezonun neredeyse tamamını topuğundaki sorunla oynadı. Buna rağmen ligde 11, toplamda 18 gol attı. Tamam, belki bu paraya gelen bir santrfor için yetersiz rakamlar bunlar, lakin kendisi aynı zamanda Fenerbahçe'nin de en golcü ismi konumunda. Demek ki esas sorun Güiza'da değil, takımın hücum organizasyonunda. Çoğu maçın "alt" bittiği ligimizin gol kralının da 21 gol atabildiğini unutmamak lazım. (ki Kayserispor'un hücumda neredeyse tamamen Makukula'ya endeksli olmasına rağmen)

Adam son maçta gol attığı halde en çok eleştirilen kişi oldu. Kim bilir, belki Burak Yılmaz'ın tuhaf vuruşunu Volkan seyretmese, veya top kaleyi tutmasa "şampiyonluğu getiren kahraman", "ikinci Deivid vak'ası" olabilirdi belki. Açıkçası Türkiye'de Güiza ile ilgili yapılan yorumların %90'ının tamamen mantık dışı, önyargılı, deli saçması olarak kabul etmek lazım.

Hatırlar mısınız bilmem, başta kendi taraftarı olmak üzere büyük çoğunluk tarafından beğenilmeyen bir ön liberoyu Valencia adlı İspanya'nın en önemli klüplerinden biri 5 milyon € bonservis ücreti vererek kadrosuna kattı geçenlerde. İşte İspanya, işte Türkiye. 2 ülke arasındaki futbol mentalitesi farkını bulana Güiza posteri hediye!

Sorun Güiza'da mı diyorsun hala? Tamam canım, tamam. Zaten Del Bosque adam değil, Valencia da takım değil....

Return to 2006....

2010-05-19T04:43:00.003+03:00

Saat sabahın 5'ine geliyor, uykum yok, zaten normalde de uyumazdım bu saatte. Yarın tatil, okul da yok, yapacak hiçbir iş yok. İşim olsa da yapacağımı, yapmaya uğraşacağımı sanmıyorum. 2 gündür kafam ağrıyor, ama öyle böyle değil! Açıklama yapıldığından beridir yarınki basın toplantısını bekliyorum, açıklamadan önce de klübün resmi sitesini arkadaşım f5 tuşunun yardımıyla bol bol yeniledim. Düşünüyorum, en son ne zaman bunları hissettiğimi. Mayıs 2006'da tabi ki. ÖSS'ye girecektim güya. 2 hafta boyunca dersi, dershaneyi, deneme sınavlarını bırakıp FB TV'nin başında geçirmiştim zamanımı. Şampiyonluk gitmiş, Nobre gitmiş, Aurelio'nun da gideceği söyleniyor, başkan istifa etmiş, tam bir kaos ortamıydı! Ve bu ortamda tek bir açıklama yapılmaması beni deli ediyordu. Biliyorum, şu an çok saçma geliyor bana da, lakin ancak Tümer'in transfer haberiyle toparlamıştım kendimi. Bu açıdan gerekli basın toplantısını bu kadar erken yapan yönetime teşekkür ediyorum.

Düşündüm de, sanki son 4 yılda olan hiçbirşey olmamış! Zico hiç gelmemiş; Lugano, Deivid, "Batman" Kezman, Edu, Carlos, Kazım, Gökhan Gönül, Maldonado, Emre, Güiza, Santos bunların hiçbirisi çubuklu formayı giymemiş, Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek final oynanmamış, 100. yılda şampiyon olunmamış, Aragones kabusu hiç yaşanmamış; Tuncay, Appiah, Anelka, Aurelio, Ümit Özat, Rüştü, Mehmet Yozgatlı sanki halen takımdaymış, hatta ben bile üniversiteyi hiç kazanmamışım da halen daha lise sondaymışım gibi, yani kısacası sanki şu anki tarih 19/05/2006'ymış gibi. Bunda başka bir anlam arayanın içi fesattır, onu da belirteyim.

İnsanın hasar veren bir olayı aynı derecede, hatta daha beter yaşaması buymuş belki de. Arada geçen herşey bomboş, yazılmamış defter sayfası oluveriyor birden. 4 sene boyunca yaşadıklarım, tanıştığım insanlar, sevinçlerim, üzüntülerim.... Eğer o kadar şeyden sonra aynı noktaya dönüyorsam bütün bunların ne anlamı kalıyor? Kafam zaten ağrıdan patlıyor, bir de bu mevzularla kafa patlatmak istemiyorum, lakin yazmazsam da çatlardım.

4 sene öncesini düşünüyorum da, 90 gol atıp 81 puan toplayan, 20 hafta nağmalup gidip, 13 maç üstüste kazanan bir takım vardı. Ben yine öyle bir takım istiyorum, 1-0'a yatmayıp, mücadele eden.

4 sene öncesini düşünüyorum da, en çok o sezon en fazla emek veren Appiah'a üzülmüştüm, hatta kendimden fazla. Şimdi de 1,5 aydır 2008'deki gibi sakat sakat oynayan Gökhan Gönül'e üzülüyorum, yine kendimden fazla.

4 sene öncesini düşünüyorum da, ben de dahil çoğu taraftar istifasının ardından Aziz Yıldırım'ı neden geri çağırmıştı acaba?

1 - Alternatifsizlik: Fenerbahçe taraftarı her zaman eli maşalı, gücü kudreti bol olan, bir konuştu mu 1 aylık gündem yaratacak başkan ister. Kutlualp ve Saran gibi genç ve taze afaroz edilmiş isimler bu kalıba uygun değildi.

2 - "Fenerbahçe Düşmanları": Evet, şimdi daha iyi anlıyorum bunu! Nedense bu terim genellikle Fenerbahçe başkanlarının koltuklarının sallantıda olduğu zamanlarda duyuluyor klüpte. Tıpkı bugünlerde olduğu gibi. Bir laf daha vardır, o geldi aklıma: "Fenerbahçe'nin asıl düşmanları içeridedir." Bu klübün başına ne geldiyse gerek yönetim, gerek muhalefet içerideki zihniyetten geldi. Kimse adresi dışarıda aramasın, dışarıdakiler en fazla dalga geçer, ki aynı şey onlara olsa biz de aynısını yaparız. Dürüst olun azcık.

3 - Yüzüncü Yıl: Kaçan şampiyonluktan sonra daha da önem kazanmıştı, veyahut bize öyle yutturuldu. Lakin bu yüzüncü yıl mevzusu bile toparlanmamız için başlıca etkendi. Fakat bir türlü transfer yapılamayınca bu kez de transfer açıklaması için bekledim aylarca FB TV başında. Böylesine önemli bir sezonda klübün başında Aziz Yıldırım olmalıydı tabi, veya biz öyle sandık.

4 - Dünya Yıldızları: Van Hooijdonk, Ortega, Anelka, Appiah gibi futbolcuları getiren Aziz Yıldırım'ın ileride daha iyilerini de getireceğinden kimsenin şüphesi yoktu.

Peki, şimdi bu 4 nedeni alıp bir de bugün için bakalım:

- Aziz Yıldırım'ın halen daha net bir alternatifi yok. Belki fazla gözönünde olan Ali Koç olabilir. Açıkçası geçen yıl Şadan Kalkavan aday olduğunda sinir krizi geçirecektim neredeyse, o derece alternatifsiz!

- Halen daha düşmanı var bu takımın, yahu sen hiç hatayı kendinde aramaz mısın? derler adama....

- Malesef, artık önümüzde tüm camiayı birleştirip gaza getirecek bir 100. yıl daha yok!

- 2006'dan sonra Carlos (ve bence Lugano) dışında yıldız gelmedi. Bunda Kutlualp'in eksikliğinin de payı büyük. Bu açıdan da Aziz Yıldırım sınıfta kaldı.

Klüp için yarın belki de bir yol ayrımı başlayacak, ya Mayıs 2006'da kalındığı yerden devam edilecek, ya da yeni bir tarihe başlanacak.

Birşeylerin artık değişmesini istiyorum. Ne olduğu önemli değil. İsterse yönetim de kalsın, Daum da. Ama o zaman da kadroyu değiştirsinler baştan aşağı.

Eğer yönetim değişecekse, tamamen farklı düşünen ve farklı uygulayan kişilerin gelmesi gerekir.

Eğer Daum gidecekse, yerine tamamen farklı anlayışta bir hoca gelsin. Mesela Zico tekrar gelsin, tabi 2 sene sonra yerine Aragones'in tekrar gelmemesi şartıyla! :)

Eğer kadro değişecekse, baştan aşağı değişmeli. İsmi ilk yazılan adam (Alex) ilk başta gönderilmeli. Yeniden, farklı bir kadro kurulmalı. Öyle bir değişsin ki takım, görünce hepimizin feleği şaşsın! Ne bileyim, 3'lü savunma falan oynasın.

Birşeyler olsun artık yarından itibaren, yoksa 2006'daki gibi Tümer transferi bekleyeceğiz. Tümer de gelmez bir daha, Kewell gelir belki ha?

Umut fakirin ekmeği işte.

Ben şahsen bir daha tv veya bilgisayar başında transfer haberi beklemek istemiyorum. Aynı kadroyla sırf hoca değişerek yapılacak bir operasyon da istemiyorum. Ama bunu yapmayacaklarını da iyi biliyorum artık.

Biz de mecbur yine yıldız transferi bekleyeceğiz, Krasiç geliyor diyorlar, doğru mu?

Bu Birşey Değil, Daha Kötüsü de Var!

2010-05-18T00:48:00.005+03:00

"Daha kötü ne olabilir" dediğinizi duyar gibiyim. Hakikaten de ilk bakışta daha kötüsü olamazdı. Denizli maçını bile geçti bence.

Her ne kadar önceki yazılarımda kehanetlerimin kenarına köşesine şampiyon olamayacağımızı da hissettiğimi iliştirsem de açık açık buradan yazmaya elim varmadı, lakin yakın arkadaşlarımla paylaştığımda Galatasaraylısı, Beşiktaşlısı da dahil olmak üzere hemen hemen hepsi benim bir akıl hastası, hatta sosyolojik bir vak'a olduğumu iddia ettiler. "Fener bu maçı kesin alır, saçmalama oğlum" dediler. "İnşallah dediğim çıkmaz da şampiyon oluruz, ama...." dedim hep içimden. "Ama"sı vardı tabi:

1 - Öncelikle sorunun köküne inmemiz lazım: 14 Mayıs 2006 Denizlispor Fenerbahçe Maçı! Pazar akşamı olan herşeyin temelinde bu maç yatıyordu, koyun şimdi cebinize, kalan her maddede lazım olacak çünkü, devam ediyoruz.

2 - Maç öncesine bakalım. Yönetiminden futbolcusuna, taraftarından teknik heyetine herkes inanmıştı şampiyonluğa, "rahat alırız","en az 3 atarız" gibilerinden laflar edenler de vardı muhabirlere. Tabi ki takıma inanmak, güvenmek güzel birşey. Kaldı ki aylardır değil yenilmek, gol bile yemiyordu bu takım. Yalnız geçmiş dönemlerdeki şampiyonluklara ve onları ilan ettiğimiz maçların öncesine bakarsak işin rengi değişiyor:

=> 2003/04 : Denizlispor maçı, çoğu kimse o hafta şampiyon olacağımızı öngörmüyordu. Bunun sebebi Denizli'den ziyade Galatasaray'ın Trabzon'a yenileceği iddiasıydı. GS 4 atınca biz de şampiyon oluverdik!

=> 2004/05: GS maçı, her ne kadar beraberlik de bize yeterli olsa da çoğumuz biraz derbiden biraz da 1,5 hafta önce kaybedilmiş kupa finalinden ötürü gergindik. 1-0 kazanıp şampiyon olduk.

=> 2006/07: Ligin bitimine daha 2 maç kala, yenik durumdayken, "yoksa gidiyor mu" derken, birden berabere kalıp, aynı anda GS'nin de gol yemesiyle gelen 70 puanlı şampiyonluk. 74 puanla 2. olduğumuzu unutmayın.

Şimdi bir de 2005/06'ya gidelim: Takım sezon boyu süperdi, haftalarca namağlup devam etti, bu sezonki mağlubiyetlerin ancak yarısı alındı, 13 maç üstüste kazandı, 90 gol ve 81 puan vardı. Son maçtan önce taraftarlarla yapılan röportajları, FB TV'nin yayınlarını, herkesin son maç hakkındaki yorumunu net hatırlıyorum. Tıpkı bu maçtan önce olduğu gibi "dağıtırız onları yaa" havaları esmekteydi. Trabzon maçından önce bunları tekrar görmem, korkumu biraz daha arttırdı: YOKSA YİNE Mİ?!

3 - Maç esnası: Tam da istediğim gibi, tribünler ve takım zıpkın gibi başladılar maça. Sanki ciddi anlamda 12. bir adam vardı sahada, taraftar o derece etkiliydi. Ne zaman ki golü yedik, ondan sonra bir panik havası başladı stadda. Özellikle ikinci yarının ortalarından itibaren ölüm sessizliğine büründü stad. Hem de takımın en çok desteğe ihtiyacı olduğu anlarda. Dakikalar geçtikçe taraftarın aklına Denizli maçı geliyor, "yoksa yine mi?" diye düşünürken sessizliğe gömülüyor, taraftar sessiz kaldıkça aynı şeyler futbolcuların da aklına geliyor, bu sefer onlar da bocalamaya başlıyor, şut atacaklarına sürekli ceza sahası içinde paslaşmaya çalışıyorlardı, onlar bocaladıkça tribün iyice panik havasına giriyordu. Yani tam bir kısırdöngü! Düşünsenize, son çare olarak stad hoparlörlerinden ceza yeme pahasına 100. yıl marşı çalınıyordu. Neyse ki, Cristian'ın 2. şutundan sonra biraz kendine gelmeye başladı takım ve taraftar. Lakin maç boyunca artarak kendini hissettiren bir Denizli sendromu vardı. Bunu ekran başında ben bile yaşadım, stadda yaşanılması da çok doğaldır. Lakin en azından tribün liderlerinin olaya el koyması lazımdı.

4 - Maç sonu: Sanırım en kötü olanı buydu. Özellikle stadda bulunan taraftarların kolay kolay unutabileceklerini sanmıyorum. Benim elimin altında internet varken, maç bitmeden gelen anons üzerine anında doğru skora ulaşmama rağmen ben bile heyecanlandım. Stadda olsam sahaya da atlardım yani, zaten en çok oradaki taraftarlara ve Gökhan Gönül'e üzüldüm (neyse o başka konu) Ortada zamanla onarılsa da unutulmamış olan bir Denizli maçı varken zaten büyük bir üzüntü olacaktı, bu anons işi resmen 4'e katladı.

"Eee, halen daha söylemedin daha kötüsünü?" diyorsanız eğer, iyi okuyun bundan sonrasını: Daha kötüsü, seneye de, hatta sonraki seneler de şampiyonluğu kaptırmak değil, daha kötüsü seneye de son maça gelindiğinde aynı korkuları, belki de daha fazla yaşamaktır. YANİ DAHA KÖTÜSÜ DENİZLİ SENDROMUNUN KRONİKLEŞMESİDİR! Abarttığımı düşünenler olabilir, onlara tavsiyem, Trabzon maçının ikinci yarısındaki takımın ve taraftarın olağandışı panik hallerine baksınlar. Takım basireti bağlanmış gibi, olmadık goller kaçırdıkça tribünlerde de ölüm sessizliği havası vardı.

Tabi her hastalığın bir ilacı vardır. Bunun da ilacı, kişisel inatlaşmalarla değil akılcı hamlelerle doğru transferler yapan bir yönetim, başarılı ve takıma yakışan hücum futbolunu oynatacak bir hoca, önüne geleni evire çevire yenebilecek güce sahip (illa yenmesi gerekmez, karakterli oynasınlar yeter) bir kadrodur. Sorunun kronikleşmemesi için acilen bu ilaçların kullanılması gerekir.

2006'da "Fenerbahçe düşmanları" diyordunuz, "100. yılımızda destek olun" diyordunuz, herşeyi sineye çektik, destek de olduk şampiyon da olduk. Lakin unutmayın, seneye 100. yıl falan yok, artık yaşı geçmiş yıldız eskileriyle, çakma sambacılarla da gözümüz boyanmıyor. Bu yüzden acilen bu ilaçların alınması gerekiyor, yoksa....

Alex'e Açık Mektup!

2010-05-17T19:29:00.003+03:00

Sevgili Alex,

Nasılsın, iyi misin? Beni sorarsan fena değilim, en azından Denizli maçından ötürü alışkanlık oldu. Hem zaten neleri görmüştük biz, 7 sene gelmeyen şampiyonlukla büyüdük, 2. şampiyonluğu anca 13 yaşında gördük, bunu mu atlatamayacağız?!

Her neyse, sana iki çift sözüm olacak:

Oynadığın klüpte hem kaptan, hem de 10 numaraysan,

Heykelinin dikilmesini istenecek kadar çok seviliyorsan,

6 yıldır dilini bilmediğin bir yerde bol para kazanıp krallar gibi de yaşıyorsan,

Her sene milyon eurolar harcanan bir takım tamamen senin üzerine kuruluyorsa,

Kültüründe, geleneğinde, genlerinde HÜCUM olan bir klüp senin yüzünden yıllardır tek santrfor oynatılıyorsa,

Yabancı transferlerinde eski arkadaşlarının alınmasına öncelik tanınıyorsa,

Ligin en önemli maçında GOL ATACAKSIN!

Takım arkadaşların panik halinde ceza yayında pas yaparken bir KAPTAN gibi hem onları hem de tribünleri sakinleştireceksin. Forvetler gol atamıyorsa sen atacaksın.

ATAMIYORSAN DA GİDECEKSİN!

Lütfen git Alex.

Git ki seni en azından güzel anılarla hatırlayalım.

Git kendinden daha çok bezdirmeden....

"ŞAMPİ...."

2010-05-11T00:54:00.005+03:00

Şu "ŞAMPİ...." lafını manşetlerde görmeyi öyle özlemişim ki, dile kolay 3 sene oldu!

Açıkçası takımın tekrar toparlanacağına inanan (inanmak zorunda kalan) azınlıktan olmama rağmen ben bile böylesine bir seriyi beklemiyordum: 9 maç, 8 galibiyet, 1 beraberlik, 25 puan, kayıp puan 2, yenen gol SIFIR!

Beşiktaş maçından sonra 2 maçta puan kaybı bekliyordum, 1 maçta kayıp olursa veyahut kayıpsız bitirirsek ligi, şampiyon da oluruz diyordum daha lider olmadan. Maşşallah, daha kayıp olmadı. Ayrıca, son maçta olası bir kazada bile Beşiktaş'ın Bursaspor'dan puan alabilme ihtimaliyle şampiyonluk ihtimalimiz devam edecek.

Şimdi maçı tribünden izleyecek arkadaşlara Gaziantep maçından önce seslendiğim gibi sesleniyorum buradan: Lütfen rakibi, hakemi ve diğer dış unsurları boş verin ve olağanca gücünüzle, olağanca gayretinizle takımı destekleyin. Hepimiz gördük ki, bu takım Kadıköy'de destek bulup gaza geldi mi rakibi adeta o sahaya gömer! Şimdi hepinizden bir Fenerbahçeli olarak isteğim, pazar akşamı takımla birlikte yeni bir destan yazarak, rakibi başkaları gibi çirkeflikle değil futbolla, tezahüratlarla o sahaya gömerek, kupayı kaldırıp Türkiye'yi sarı-laciverte boyamanızdır!

Unutmayın: Selçuk'uyla, Bekir'iyle, Güiza'sıyla bu çocuklar "ligden koptular" denilen zamandan buralara geldiler. Yıllar sonra "ŞAMPİ...." yazdırdılar. Şimdi sıra bizde, "YON" demeye hazır mısınız?!

Tutan Kehanetler ve Yenileri.... :)

2010-04-19T14:34:00.004+03:00

G. Antep maçından önce yazdığım kehanetler bir bir çıktı. Sırada yeni kehanetler var:

- Daha önceden de belirttiğim gibi son 5 lig maçının 3'ünü kazanacağız. Bu da demek oluyor ki, kalan 4 maçtan 2'sinde puan kaybı olacak. Bunları söylerken temel dayanak noktam Daum'un 2003-2006 arasındaki Fenerbahçe performansıdır. 3 sezonda da son 5 maçta 3'er galibiyet alan Daum, son maçları hiç kazanamadı. Tabi bu son maçların 2'sinde şampiyonluk garantilendiğinden ötürü önemsenmese de son maçımızın Trabzon ile olduğunu hatırlatırım. Yine de kendi sahamızda olacağından ötürü avantajlı olsak da kupa finalinin sonucu bu maçı etkileyebilir.

- Muhtemel puan kayıplarımız Kasımpaşa ve Ankaragücü maçlarında olur demiştim. Özellikle Bilica'nın cezalı duruma düşmesinden sonra Kasımpaşa maçından iyice korkmaya başladım. Olur da kazanırsak, şampiyon olma ihtimalimiz iyice artar. Bunun yanında Ankaragücü deplasmanı ciddi anlamda ligin kaderini belirleyecek. Rakibin iddiası olmasa da, taraftarlarının Bursaspor ile sergilediği dostluk tribün atmosferinin sahaya etki etmesine neden olabilir ki, bu da son maçlarda iyice kaynaşan geniş Ankaragücü kadrosunun daha da etkili oynamasına neden olur.

- Tabi ki de takım iyice şampiyonluk havasına girdi ve benim bildiğim Fenerbahçe, böylesine havaya girmişken kolay kolay puan kaybetmez. Ancak, Beşiktaş galibiyetinden sonra oluşacak bir rahatlama, çok acı bir Kasımpaşa yenilgisiyle de son bulabilir. Ha, eğer "2 maçta puan kaybı" kehanetim çıkmaz da, 1 maçta puan kaybı veya 4'te 4 olursa şampiyon oluruz, lakin tekrar söylüyorum, içimden bir ses taa sezon başında iyi giderken bile bu sene şampiyon olamayacağımızı söylüyordu.

"Hadi canım sen de" diyecek arkadaşlara peşinen hatırlatayım, Gaziantep maçından önceki yazımda sizden sürüyle vardı, şimdi hepsi "şampiyonluk geliyor" diye bağırıyor :)

Derbi hakkında ise Fenerbahçe'nin ilk yarıda hücumuyla, ikinci yarıda ise savunması ve mücadelesiyle sonuna kadar hakettiği bir maç oldu. Özellikle penaltı kaçtıktan sonra maçı kazanacağımızdan şüphem kalmadı. Evet, hakem berbat bir yönetim sergiledi lakin Beşiktaşlı arkadaşların da hakeme sallamadan önce kendi takımlarının ne kadar, Fenerbahçe'nin ne kadar gol pozisyonuna girdiğine bir bakmaları gerekmez mi?

not: Gerek sınavlar, gerek yolculuklar yüzünden fazla yazamadım. Kayseri ve Manisa maçları bu yüzden arada kaynadı :)

İyi Oyununu Golle Süsleyen Selçuk :)

2010-03-30T04:10:00.004+03:00

Derbiyi alacağımızı G.Antep maçından önce yazmıştım. O yüzden maç hakkında fazla konuşmaya gerek duymuyorum. Ve yazımda bahsettiğim gibi Kayseri ve Beşiktaş maçlarını da kazanacağımızı bir kez daha tekrarlıyorum.

Derbiye dair konuşulacak pek az şey var ve bunların başında da Selçuk geliyor. Lakin Selçuk'tan önce, Selçuk'un öne çıkmasını sağlayan faktörlerleri de gözönüne almak lazım:

- Herşeyden önce Emre, Deniz ve Cristian aynı anda sakat olduklarından oynayamadılar ve nihayet Selçuk'a şans doğdu.

- Mehmet Topuz (ilk yarıda gördüğü kartın etkisiyle de) geldiğinden beri sürdürdüğü etkisiz oyununa devam etti. Kim ne derse desin, Topuz'un yapması gereken her şeyi (pas alıp vermek, takımı hücuma çıkarmak, Güiza'ya ara pas atmak, uzaktan şut çekmek vb) Selçuk Şahin yaptı. %100 Futbol'da bile Güiza'ya attığı yaklaşık 15-20 metrelik arapasa Rıdvan-Güntekin ikilisi inanamadılar, "Vederson mu O, Özer mi yoksa, yok yok Özer diğer tarafta" gibilerinden diyaloglar kurdular.

- Defansif anlamda gerçekten mükemmele yakın oynadı. Sürekli stoperlere yardıma geldi, kendi bölgesinde de erken ve temiz müdahalelerle rakibin ataklarını kesti. Tek hatası son dakikalarda Keita'nın şutundan önce hamle yapmayarak rakibinin önünü boş bırakmasıydı, onda da Volkan artistik bir hareketle başarılı oldu. GS ataklarını izlerseniz her pozisyonda Selçuk'u görürsünüz.

- Rakip ortasahası gerçekten etkisizdi. Açıkçası kağıt üzerinde Topal-Sarp-Elano 3'lüsünün sakat Selçuk-formsuz Mehmet-ve yine formsuz (hatta pres altında silikleşen) Alex'i sahadan silmesi gerekirdi. Fakat, iş pratiğe öyle dökülmedi işte. Güya pres altındaki Alex bile bazen o kadar rahat hareket etti ki, gözlerime inanamadım. Hele hele ne kadar kötü oynasa da Topal'ın yerine Arda'nın girmesiyle rakibin ortasahası iyice çöktü. Tam o anlarda sırasıyla Özer-Alex-Güiza'nın yerinde Deivid-Semih-Gökhan Ünal olsa skor belki çok daha farklı olurdu. İlk ikisi neyse de, Gökhan'ın daha erken oyuna girmesi lazımdı.

- Bilemiyorum olabilir mi ama Selçuk, Hiddink'in tribünde olduğunu duyduysa Milli Takım için "yeni bir şans" diyerekten gaza gelmiş olabilir. :)

- Ve tabi ki en önemli etken: Derbi havası! Selçuk gerçekten bu tür maçları seviyor. Ve haftalarca oynamasa, darbeye bağlı sakatlığı olsa bile elinden geldiğince mücadele ediyor.

Hiçkimsenin bu maçta "Selçuk kötü oynadı" demeye hakkı yoktur! Hele hele yanındaki etkisiz eleman Mehmet Topuz'u görmezden gelerek Selçuk'a kötü demeye hiç hakkı yoktur. İnanın ki, kritik kurtarışıyla Volkan'ın ve defans 4'lüsünün 4'ünün de mükemmel kademe anlayışlarının haricinde maçın adamı Selçuk'tur. Bu durumun, gol atmasıyla da alakası yoktur.

Defans dedim de, hakikaten geri 4'lü defansif açıdan tamamen kusursuzdu. Tabi defansın ortasında adeta bir pırlanta gibi parlayan Lugano'nun etkisi, liderliği, kademe anlayışı da tartışılmaz. André Santos'a da dikkat edin: Ligin sonuna doğru performansı gittikçe yükselecek bu adamın. Tıpkı 2006 Dünya Kupası'na çağrılmak için yırtınan Alex misali.... E isterse oynamasın! :)

Özer sakatlıktan dolayı etkisiz kalsa da 11,6 km koşması bile takdir edilmeye yeter. Vederson ise daha iyi orta açmalı artık. Bu tip defansa kapanılan maçlarda kanat hücumları çok önemli fakat Vederson'un zımba ortaları sayesinde pek sonuç elde edilemiyor. Alex etkili olmasa da deyim yerindeyse "varlığı yetti"! O'nu kontrol altında tutmaya uğraşan Sarp-Topal 2'lisi hücuma destek veremeyince GS atakları da 1 kişi eksik kaldı hep.

Güiza çok yalnız kaldı ama yine de pozisyonlara girdi. Fakat bence Gökhan Ünal oynasa daha çok verim alınırdı.

Galatasaray maçın ilk 5 dakikasında gol bulsaydı farka bile gidebilirdi. Taktikleri de bunu gösteriyordu. İlk dakikadaki ataklarını şansın da yardımıyla savuşturmamız, Daum'un senaryosunu devreye soktu ve tüm maç o senaryoya uygun bir şekilde devam etti. 0-1'den sonra hangi mantıkla uzun boylu adamla dolu FB ceza sahasına top şişirmeye çalıştığını anlamadığım gergin Galatasaray, haliyle hiçbirşey elde edemeden maçı bitirdi.

Hakemlerin hatalarını yazmama gerek var mı?

Bu Sene Yırta Yırta Şampiyon Fener!

2010-03-25T02:57:00.007+02:00

Her ne kadar son alınan haberlere göre Emre'nin adalesinde yırtık olmasa da, artık bu tip adale sakatlanmaları gelenek haline geldi takımda. Uğur, Lugano, Mehmet, Deniz ve Emre. Sadece bunlar değil, ayağındaki platin ile 2 kişilik grup kurup kaset çıkartacak kadar bütünleşen Özer, kökten tedavi yerine geçici çözümlerle ayakta tutulan bursitli Güiza da var. Bu 2 adamın şu an oynamaları futbol hayatını geçtim, normal hayatları için bile sakıncalı. Yarın öbürgün sakat kalırlarsa ne olacak? Açıklamalarından anladığımız kadarıyla Daum da adale sorununa çare arıyor. Fakat kadronun zaten yeterince geniş olmadığı(veya gençlerin yeterince hatta hiç oynatılmadığı) bir ortamda bu tip uzun vadeli sakatlıklar takımın işini iyice zora sokar. Umarım bir daha böyle sakatlıklar olmaz. Hiç olmasın isterim tabi de, en azından sezon sonuna kadar sağlam kalsın kadro. Ha, olur da tüm bunlara rağmen şampiyon olursak, sezon başından beri söylenen malum tezahüratı başlıktaki gibi söyleriz artık!

Maçın en önemli hareketi maç başlamadan önce tribünlerden geldi. 2000'li yıllarda "Türk sporunda efendilik örneği" bayrağını Süleyman Seba'dan devralan, kendi camiamda hep bu tip bir başkan görmek istediğim fakat göremediğim, büyük ihtimalle de göremeyeceğim birisi, her ne kadar rakibimiz olsalar da camiası için varını yoğunu ortaya koyan bir başkan, şu anki 3 büyük klübün de örnek alması gereken bir kişilik olan Özhan Canaydın'ı kaybettiğimizde bazıları yine tribün ateşini harlamaya çalışarak "FB gol atınca GS tribünleri de Özhan Başkan gibi alkışlasın" diye bir laf attı ortaya. Fakat yapılacak en güzel alkışlı organizasyonu dün akşam yaptı Fenerbahçe tribünleri. Belki maçı anlatan spiker "100 yılın olayı" diyerek abartmış olabilir lakin ezeli rekabette önemli bir gelişmedir bence bu. Aynı gelişmeyi pazar akşamı karşı taraftan da bekliyoruz.

Maçta anlatılmaya değer ne var diye bakacak olursak, .... pek de birşey bulamayız esasında :) Şaka bir yana, her 2 takım da özellikle 2-0'dan sonra oyundan koptu. Belki de biz ekran başındaki futbolseverler koptuk, bilemeyeceğim artık. Fakat yine Fenerbahçe'nin bir kupa maçı zevksiz, futbol adına pek birşey vermeden bitti. Tabi Fenerbahçe kadar Manisaspor'un da haftasonunda çok önemli bir maçı var. Onlar adına da kritik haftalar başladı.

Deivid'in de ilk resmi golünü attığı maç oldu aynı zamanda. Bence yavaş yavaş form tutuyor. En azından biraz daha diriydi bu maçta. Bilmiyorum Daum oynatır mı, ama oynarsa umarım pazar akşamı da ligdeki ilk golünü atar bizim yengeç :)

Buradan kaleci Orkun'a da bir tavsiye: Golü yedikten sonra suçu takım arkadaşlarına atacağına idmanlarda azcık ters ayağınla da topa vurmayı öğren. Gerçi senin bir suçun yok. Top ters ayağına geldi diye dönüp dolaşıp geri pas veren orta saha oyuncularının olduğu bir ülkede yaşıyoruz.(bilin bakalım kim?!)

"Kaldı mı Dohuz!" :)

2010-03-21T01:07:00.005+02:00

Daha dün gece bu maçla birlikte 12 puan alacağımızı yazdığımda baya bir tepki toplamıştım. Fenerbahçeli'sinden rakip taraftarlara kadar mesaj atan herkes "çok uçtuğumu" düşünüyordu. Ben ise Daum'un yukarıdaki hali gibi sırıtarak izliyorum olanları. Ve diyorum şimdi: "Elde var üüüüç!" Ve ekliyorum: Galatasaray, Kayserispor ve Beşiktaş maçlarını da kazanacağız!

Daha dün büyük konuştuğumu düşünenler bu akşam derbinin havasına giriverdiler hemen! Arada küfürlü yorum yazanlar da oldu, malesef üzülerek söylüyorum ki bu tür yorumları yayımlamıyorum, hakaret ve küfür haricindeki her türlü yoruma ve eleştiriye de açığız.

Neyse, maça dönelim. Alex'ten başlamak istiyorum, ama başlayacak bir konu bulamıyorum. Çok etkisizdi, silikti, fiziği de tekniği de seviyesinin çok altındaydı. Umarım derbiye kadar toparlanır, yoksa o baskılı ortamda takımın işi daha da zora girer.

Emre'nin kart yiyeceği belliydi. Nereden mi? 1 haftadır sayın Hıncal Uluç bas bas bağırıyor "Emre'nin kırmızı kart görmesi gerekir" diye. Sarı ile kurtulduğuna şükretmeli. Anlayan anladı.

Defansı uzun süre sonra ilk kez bu kadar etkili gördüm. Bilica için "Kadıköy'e bile girmemeli" diyenlere de selam olsun. Sıfır hatayla oynadı adam. Yalnız Santos çok gereksiz çalım hareketlerine kalkışıyor. Hem takım hızlı çıkamıyor, hem de topu kaybetme riski oluşuyor.

Ortasahada isteyen fakat işlemeyen kanatları gördük. Hadi Mehmet'e alıştık neyse de, Özer'e yazık oluyor. Şu anda ameliyat olması gerekirken ayağındaki platinlerle belki de acı çekerek oynuyor. Kim bu kararı aldıysa resmen Özer'in kariyeriyle kumar oynadı. Top kaptırdığında küfür edenler bunu hatırlasın.

Bir not ta Selçuk'a. Abi sen ne biçim oynadın öyle ya?! Şaka maka, belki yapması gerekeni, görevini nihayet yapmış olsa da, defansif anlamda bu akşam mükemmel iş çıkardı. Hem pas hatası yapmadı hem de çok kritik topları kesti. Belki zamanında 2 defa fıtık olmasaydı sonraki yıllarda da bizi fıtık etmeden hep böyle iyi oynardı ya....neyse artık.

Biliyorum "ee o kadar adamdan bahsettin, hani maçın adamı" diyeceksiniz. O'nu sona sakladım :) Güiza, sırf gol attı diye değil, paslarıyla, isteğiyle, presiyle maçın adamı olmayı haketti. Ama golü de ayrı bir güzeldi yani, kabul etsin herkes.

"Kolay goller girmiyor. Zor golleri kolaya çeviriyorum. Bunun nedenini tam olarak ben de bilmiyorum." demiş Güiza, boşver sen zorları atmaya devam et. :)

Not: Fenerbahçe, Güiza'nın geldiğinden beri gol attığı 17 lig maçının 15'ini kazanıp 2'sini kaybetmiş. Yani okçu attı mı tutturuyor.

12 Puanlık Maç....Hazır mısınız?!

2010-03-20T02:47:00.007+02:00

Başlığa takılacak arkadaşlara şimdiden söyleyeyim, bu hafta rakiplerin oynayacağı maçlardaki muhtemel puan kayıpları için yazmadım onu. Böyle yazmamın sebebi ise bu maç ve sonraki -Ankaraspor maçı hariç- 4 maç:

- Gaziantepspor

- Galatasaray (D)

- Kayserispor

- Ankaraspor (Bay)

- Beşiktaş

Uzun bir aradan sonra neredeyse tam kadroyla, kendi sahamızda bir maç oynayacağız. Beşiktaş'ın puan kaybıyla başlayan bu haftada Galatasaray, zorlu Trabzon deplasmanına çıkacak ve Bursaspor da özellikle 2. yarının başından beri puan sıralamasında daha üstlerde olan Sivas, Manisa, Ankaragücü gibi takımlardan kat kat daha iyi top oynayan Denizlispor ile oynayacak. Her ne kadar rakibi hedefsiz olduğundan kağıt üzerinde Fenerbahçe'nin işi kolaymış gibi görünse de 2008 yazından beri 2 klüp yönetimi arasında yaşanan gerginlikler (başta İbrahim Kızıl faktörü) rakibin bize karşı bilenmesini sağlayacaktır.

Gelelim 12 puana: Bu maçı kazanan bir Fenerbahçe'yi düşünün. Galibiyetin özgüveniyle haftaya Ali Sami Yen'e nasıl emin adımlarla çıkacağını düşünün. Daum'un sezon başından beri oynattığı skoru koruyan kontrollü futbolun Türkiye'de tek işleyeceği yerin Ali Sami Yen olduğunu düşünün. İlk maçtaki gibi arkayı boş bırakmadığımızda Keita, Arda ve daha nicesinin etkisiz kalacağını, Lugano ile Bilica'nın ne kadar serseri mayın da olsalar birlikte oynadığı maçlarda gol yemediğimizi düşünün. Aklım bu haftadan çok haftaya oynanacak derbiye takılmış gibi görünebilir, ama tam tersi. O maç çantada keklik, yeter ki bu maçı kazanalım! (elde var 3+3=6)

Gidelim bir sonraki haftaya: Son 2 maçını kazanan Fenerbahçe, derbi galibiyetinin de vereceği gazla kendi sahasında Kayseri'yi dağıtmaz mı? Bunca yıllık Fenerbahçeli'yim, daha bir kez bile takımın gaza gelip te kaybettiği bir maçını görmedim. Derler ya, "çubuklu formayı çıkarın sahaya, o bile kazanır" aynen öyle işte! (kaldı mı dohuz!)

Bir sonraki hafta bay geçeceğimizden 3 puan cepte, sonraki hafta ise 1 hafta dinlenmiş şekilde kendi sahamızda Beşiktaş ile kapışacağız. Daha önce de belirttiğim gibi son 10 yılda ligin son 5 haftasında oynanan tüm FB-BJK maçlarını kazanmışız. (2001/02-2003/04-2006/07-2008/09) Her ne kadar bu maçların hepsi de İnönü'de oynanmış olsa da (Mustafa Denizli'ye özenerek kehanette bulunuyorum:) o haftaya kadar(veya o hafta) Beşiktaş yarıştan kopacak, Fenerbahçe de kendi sahasında bu maçı a-la-cak! (etti sana 12!)

Sonraki maçlarda ise muhtemel puan kayıpları Kasımpaşa ve Ankaragücü maçları olarak gözüküyor. Ha, bu takımın olası şampiyonluğunda izleyeceği yoldur. Bana sorarsanız, içimden bir ses taa 8 maçlık seri zamanlarında bile bu sezon şampiyon olamayacağımızı söylüyordu. Oynanan futbolla da bir alakası yok, dedim ya içimden gelen bir ses sadece. Umarım yanılmış olurum.

Son olarak, Fenerbahçe daha önceden de bu tip seri çıkışlar yakaladı sonlara doğru. Bardağın dolu tarafından bakarsak ligde çoğu maçı üst biten 2 takım Antalya ve Gençlerbirliği'nden 1 gol bile yemedik. Bu da Lugano-Bilica ikilisinin geri dönmesiyle ilk yarıdaki havaya yavaş yavaş döndüğümüzün işareti. Keza bu maçta da en fazla 3 gol olur gibi. Her ne kadar haftalardır çile çeksek de, takımda bir umut ışığı göremesek de, daha liderken bile medyanın gazıyla "ŞAMPİYONLUK GİTTİ" desek de, bir kez daha, belki de son kez, son takatimizle şu takıma inanalım, iyice bir destekleyelim, itici güç olalım tekrardan. Maçı tribünde izleyecek arkadaşlara da seslenmekten öte, yalvarıyorum: Avazınız çıktığı kadar bağırın, kendi kalesine gol de atsa (en azından bu maçlık) hiçbir futbolcumuzu ıslıklamayın, hakemle uğraşıp takımın da dikkatini dağıtmayın. Unutmayın ki bu takım 9 kişi kaldığı maçı bile kazanmasını bildi Kadıköy'de. Tribünde, tribüne gidemeyenler de dualarıyla destek olsun takıma, çünkü eğer destek olursak kazanırız bu maçı ve eğer kazanırsak bu maçı sonraki maçları da kazanacağız!

Ben buna inanıyorum, ya siz....HAZIR MISINIZ?!

Haftanın Fotoğrafı!

2010-03-09T01:50:00.014+02:00

Sanırım bütün spor gazeteleri Fenerbahçe - Antalyaspor maçının manşetinde aynı fotoğrafı kullanmış. Ayrıca şu "SANDOZ" benzetmesinin de azalarak bitmesini dilerken medyamızın da biraz daha yaratıcı olmalarını diliyor ve kendilerini haftanın rüküşü ilan ediyoruz :)

İşte o fotoğraflar:Fotogol'de de aynı fotoğraf vardı lakin bulamadığımdan dolayı yayımlayamadım. Hadi bunlar spor gazeteleri, peki günlük normal gazetelerin 1. sayfa haber fotoğraflarına ne demeli?

"Fener Ligden Koptu!"

2010-03-08T23:47:00.004+02:00

Başlığa takılabilecek arkadaşlar için söyleyeyim, hayır 1 hafta öncesinde kalmadım. Lakin daha 2 gün öncesine kadar hemen herkes aynen böyle diyordu, hem de liderle Fenerbahçe'nin arasında 5 puan olmasına rağmen. Beşiktaş'ın, hatta Trabzonspor'un bile şampiyonluk ihtimallerinin konuşulduğu bir ortamda daha önde olan Fenerbahçe'nin 10 maç varken 5 puan geride kaldı diye "ligden koptuğunu" iddia etmek "BEN FUTBOLDAN ANLAMIYORUM" demektir kısaca.

Bunu diyenlere Aziz Pierre Van HOOIJDONK ne güzel isim bulmuştu: "QUALITY TURKISH MEDIA"

Ha, şimdi ne mi olur? Fenerbahçe açısından bakarsak: 3G'yi (Gençlerbirliği, Gaziantepspor, Galatasaray) yendiği takdirde %90 şampiyon olur. Bu iddiamı Daum'un geçmiş yıllardaki Fenerbahçe performansı da destekliyor. 2003-2006 arası döneme baktığımızda genellikle ikinci yarının ortalarına kadar bocalardı, lakin ligin sonlarında vites arttırıp zor maçlarda da önemli galibiyetler alırdı. Bu noktada bu 3 sezonun son 5 haftasında hep 3 galibiyet aldığı, son maçlarda da hiç kazanamadığı görülüyor. İlk 2 sezon son haftaya şampiyonluk garantilenerek girildiğinden o 2 maçı konuşmak çok da önemli değil. Son sezonun son maçı olan Denizli maçı ise Daum'un taktik fiyaskosu, yönetimin erkenden kutlamaya girişerek takıma rehavet vermesi ve hakemin yaptıklarının bir karışımı, yani apayrı bir konu. Bu sezonun son 5 maçına bakacak olursak:

30. Hafta: Beşiktaş

31. Hafta: Kasımpaşaspor(D)

32. Hafta: Eskişehirspor

33. Hafta: MKE Ankaragücü(D)

34. Hafta: Trabzonspor

Artılar:

- FB ile BJK'nin, son 10 yılda ligin son 5 haftasında oynadıkları maçlarda Fenerbahçe'nin bariz üstünlüğü görülüyor. 2001-2002, 2003-2004, 2006-2007 ve 2008-2009'daki maçların tümünü Fenerbahçe kazandı. Buna sebep olarak Fenerbahçe'nin ligin sonlarında daha sakin olmayı başarmasıyla da açıklayabiliriz.

- Eskişehirspor kendi sahasında ne kadar iyise, deplasmanda da o kadar kötü. 32. Haftaya kadar iyice hedefsiz kalacak olmalarını da dikkate alırsak Fenerbahçe daha da şanslı gözüküyor. Aynı "hedefsizlik" mevzusu Kasımpaşaspor için de geçerli. (Lig sonuna kadar 2-0'dan maç vermeye devam etmezlerse tabi!)

- Her ne kadar Daum'un "son hafta sendromu"na denk gelse de Trabzon karşısında Daum'lu Fenerbahçe'nin bariz üstünlüğü var: 7 maçta 6 galibiyet 1 beraberlik.

Dezavantajlar:

- Beşiktaş, yarışta kalsa da kalmasa da Fenerbahçe'yi yenmek isteyecektir. Sonuçta derbi bu, 3 ihtimale de açık.

- Kasımpaşaspor ligde kalmayı garantilese bile Fenerbahçe karşısında etkili oynayacaktır. GS maçındaki gibi arkada boş alan bırakırsa yenilirler, yoksa Fener'in işi zor.

- Eskişehir her ne kadar deplasmanda kötü oynasa da Kadıköy'de kazanabilmek için çıkacak. (Diğer takımlar için de geçerli tabi)

- Ankaragücü belki de bu rakiplerin en ters olanı. Beraberlik muhtemel. Fakat Fenerbahçe 33. haftaya şampiyonluk yarışında iddialı bir şekilde girerse o gazla maçı kazanır.

- Trabzon da Beşiktaş gibi Kadıköy'de maç kazanarak Fenerbahçe'ye darbe vurmak isteyecektir.

Tahminimce, bu 5 maçın yine en az 3'ünü kazanacak Fenerbahçe. Lakin bu maçlardan önce, yukarıda bahsettiğim 3G ve hemen sonrasındaki Kayseri maçlarını kazanmalı. Gerçi Ali Sami Yen'de alınacak bir galibiyet ile 1 hafta sonra Kadıköy'deki Kayseri maçı da kazanılabilir. 2 maç serisinin tam ortasında Ankaraspor maçının denk gelmesi de esas "fikstür avantajı"dır bence.

Son olarak, bunların hepsi yazıda kalır, şampiyon olacak takım çıkar sahaya takır takır oynar topunu, kazanır maçını. Gerekirse sadece rakibi değil, hakemi de yener. Bu açıdan yönetimin 2 haftadır hakemleri bahane göstermesi, şampiyonluğa giden bir büyük takımdan çok aciz bir camia emaresidir.

Eski Forma İle Yeniden(!)

2010-02-28T03:04:00.018+02:00

Yaklaşık 70 sene aralıksız kullandığımız formaya yıllar sonra geri döndük. İşin ilginç tarafı, ülke futbolumuz bu formayı bıraktığımız Euro 96 elemelerinden itibaren gözle görülür bir çıkışa geçmişti. Yeni bir "şerefli mağlubiyetler" silsilesini kaldırmaz bu millet diye şaka yaptıktan sonra, geçiyorum forma ile ilgili yorumlarıma:

Öncelikle şunu iyice bir hatırlayalım: Ne oldu da milletçe bu formaya dönmeyi istedik? Cevabı çok basit: 2003'ten beri Milli Takımlar'ın forma sponsoru olan Nike firması, o kadar sade ve basit dizaynlar geliştirdi ki, sokaktaki adama sorsanız "nesi var bunun, ben de çizerim!" derdi. Gelin, hepsine tek tek bakalım:
2003 yazındaki Konfederasyon Kupası'ndan sonra giymeye başladık bu formayı. Bildiğimiz 2002 Dünya Kupası'ndaki default Nike dizaynı. Hatta daha da kötüsü! Güney Kore ve Brezilya formalarını hatırlayanlar demek istediğimi anlarlar.Yukarıda görmüş olduğunuz forma ise Euro 2004 model Nike'ın (yine) default dizaynı idi. Sadece biz değil, formalarını Nike'a üreten tüm ülkeler aynen bu formayı giydiler, tek farkı renkleri idi. Bu ne zevksizliktir, bu ne basite kaçmaktır! Aynı bayrak rengine sahip iki ülkenin maç yaptığını düşünsenize! Taraftarlar kimi destekleyeceğini şaşırırdı, o derece! Ne bir farklılık var, ne de sadece bize özgü olan birşey.... Ama durun, Nike'ın işgüzarlıkları bununla kalmadı:Yani, bu ne şimdi kardeşim! Hayır, anlamadığım şey, neden hiçbir TFF yöneticisi bu durumla ilgilenmedi? Nike 2006-2008 yılları arasında kullanılmak üzere tasarla(yama)dığı bu formaları tüm ülkelere, hatta kaleci forması olarak bile kakalamayı başardı! Bu mudur yani milyonluk anlaşmaların sonucu, GS forması tarzında, bildiğimiz parçalı bir forma yapacaksın, kırmızının ve beyazın tonlarını koyacaksın! E iyi de bunu 10 yaşındaki çocuk da yapardı, Nike tasarımcı kullanmıyor galiba?!İşte zurnanın "zırt" dediği yer! Tüm forma tartışmaları yukarıda görmüş olduğunuz 2008 model formalarla başladı. Esasında her iki forma da kamuoyunun baskısıyla "ısmarlama" olmuştu, fakat yine Nike'ın tasarım faciası sayesinde 2 adet başarısız forma tasarımı çıktı ortaya. İlk forma, başta Mehmet Demirkol olmak üzere birçok kesimin istediği turkuaza yönelikti. Fakat gelebilecek tepkilerden mi çekindiler nedir, formayı değil, şortu turkuaz yaptılar. Bunun üzerine çoğu kesimden "bizim bir ay-yıldız şeritli forma vardı, noldu ona?" sorusu iyice duyulunca yukarıdaki tuhaf forma çıktı ortaya: Şerit var ama ay-yıldızı dışında kalmış! Bu detayların dışında, yine basit, yine etkisiz, yine albenisi ve farkı olmayan vasat bir Nike tasarımı olmuştu bu formalar.

Bir de 2000'li yıllardaki Adidas formalarına bakalım:Görmüş olduğunuz üzere, "ay-yıldız şeritli" formaya ilk geri dönüşü Adidas yapmış zamanında. Euro 2000'de giyilen bu formadan o turnuvaya katılan Adidas'ın sponsor olduğu takımlardan bir tek Fransa'da benzeri görülmüştü, onun da yanılmıyorsam kolları gövdesi ile aynı renkte idi. Kolların renginden bahsetmişken, turkuaz forma mevzusu da bu tip farklı kol rengi ile çözülebilirdi. Yani beyaz formanın kolları turkuaz olabilirdi pekala. Gerçi tasarım dehası(!) Nike yetkililerine akıl vermek bize düşmez ama....2002 Dünya Kupası'nda giydiğimiz bu beyaz formanın (her ne kadar kırmızısı Nike kafası ile default tasarlanmış olsa da) diğer katılan hiçbir ülkede aynısı yoktu, tek farkı o "ay-yıldızlı şeridi" olsa bile Adidas bize özgü olan bu işareti, 2000 yılından itibaren ürettiği 2 formada da 2000'li yıllara uygun bir şekilde yeniden dizayn etmişti.

Nike ise resmen "gelin 1923'te giydiğiniz formayı verelim size" diyor. Kollara öylesine atılmış çizikler, yakada hiçbir şekilde göze çarpan bir özellik yok, sadece ay-yıldızlı şeridi 1923 model formadan alıp copy-paste etmişler! Cidden yazık, Nike bu tasarım işini malesef beceremiyor, Adidas ile Puma ise her turnuva öncesi tasarım harikası formalar üretiyor. Nike'ın tek beğenilen formaları olan Hırvat Milli Takım formalarının ise geleneksel tasarımı olduğundan dolayı üretici firmanın çok da önemi yok. Federasyonun artık bu işe ve gerekirse Nike'a bir dur demesi gerekiyor. Belki de Mehmet Demirkol yazmalı bunu, işte ancak o zaman iyi kamuoyu yapar bu fikir!

Not: Tıpkı diğer ülkelerin formalarındaki gibi neden bizim formamızda da federasyon amblemi yer almıyor? Hong-Kong Karması ile 2002'de oynadığımız hazırlık maçında mecburiyetten koymuşlardı amblemi, ama gayet güzel durmuştu. Bence bu da düşünülmeli.

Golcü mü, O da Ne?

2010-02-20T05:19:00.004+02:00

Artık bu işin suyu çıktı. Yazmayayım, hatta sırf bu konuya değinmemek için Lille maçından da hiç bahsetmeyeyim dedim fakat yetti gayrı. Güiza için yukarıdaki başlıktaki gibi ifadeleri kullanan "futbol cahili" arkadaşlar, size sesleniyorum!

- Öncelikle belirteyim, Güiza'yı savunmamın Fenerbahçeli olmamla bir alakası yok.

- Bu adam, kim ne derse desin La Liga gol kralı ve halen daha İspanya Milli Takımı'nın sürekli çağırılan bir oyuncusu. Hani bizi kendi sahamızda şu adamdan sayılmayan Güiza'nın asistiyle yenen son Avrupa Şampiyonu.

- Güiza'ya edilen bütün hakaretlerin, uydurulan lakapların kısacası beğenilmemesinin esas nedeni geçen sezonun ortalarına kadar gösterdiği kötü performanstır. Pardon ya, o sıralar takım da nağmağluptu değil mi!

- Bu sezona bakarsak, ligde 2 denizli maçında, ilk yarıdaki manisa, gs, kasımpaşa, ankaragücü ve trabzon maçlarında toplamda 16 maçta 8 gol atmış ki, bu da günümüz futbolunda hele hele derbiler haricinde rakiplerinin hep kapalı ve sert oynadığı Fenerbahçe'de hiç te fena değil. İşin ilginç tarafı, takımın hatta taktiğin bile berbat olduğu kasımpaşa maçı haricinde Güiza'nın bu sezon ligde gol attığı tüm maçları kazandı Fenerbahçe. İlk yarıdaki Denizli, Ankaragücü ve Trabzon maçlarını da direktman Güiza'nın golleriyle kazanarak 9 puan aldık. Kupa ve UEFA maçlarıyla birlikte toplamda 14 golü var Güiza'nın.

- İşin belki de en kötü tarafı ise bu adamın "bursit" hastalığı var ve derhal tedavi olması lazım. Bununla ilgili medyada birçok haber çıktı, FB TV'de ise "sakatlığı geçti fakat ayakkabı giyince ağrı yapıyor, terlikle dolaşıyor" dedi Fatih Demirkol. Terlik istirahatinin yanında hava değişimi de verin de tam olsun! Güiza'nın ameliyat olması gerekirken izin verilmediği iddiaları da cabası.

- Ha, bir de diyorlar ki "Semih neden oynamıyor?" Yahu güldürmeyin! Güiza ne kadar güçsüzse, Semih ondan çok daha güçsüz durumda son 1 yıldır. Artık önündeki topa bile müdahale edemez duruma gelmiş, o derece. Öyle ki, Manisa maçında top Semih'e gelmişken Semih kafaya çıkamadı bile, neyse ki kafa vurmamasıyla eleştirilen Gökhan, Semih'in üstünden vurdu da gol oldu. O derece! Geçen sezon baya baya göbek yapmıştı Semih, bu sene vermiş kiloları fakat halen daha ağır, güçsüz ve ikili mücadelelerde yıkılıyor. Şu anki Semih, değil en kötü Güiza'yı yedek bırakmak, kadroya bile girmeyi haketmiyor.

- Son olarak, Güiza Lille maçında çok pozisyon harcadı, doğru fakat onun yerinde Semih olsa oraya kadar bile koşamazdı! Güiza, Lig ve Kupa'da oynadığı son 7 maçın 6'sında gol atmışsa, berbat geçen, uzatmalara gitse 5 yiyeceğimiz Bursa maçında takımı son saniyede kurtarmışsa, Fenerbahçe taraftarının da birazcık akl-ı selim ile hareket edip oyuncusuna destek vermesi gerekir.

Daum PES 2010 Oynasın!

2010-02-18T01:25:00.005+02:00

1 haftadır Rıdvan Dilmen'in dilinde tüy bitti "oyunu kanatlara yaymalı" demekten. Bence bu başlık daha bir etkili oldu. Rıdvan hoca bunu denesin bir de.

Gerçekten de Fenerbahçe'nin temel sorunu ceza yayının önlerinde tıkanıp kalması. Hele rakibi kapalı oynayan bir anadolu ekibi ise daha beter karamboller yaşanıyor o bölgede. Bu noktada yapılacak tek şey sürekli kanatları çalıştırıp orta açmaktır. Bunun için

1- kanat oyuncularının Özer, M. Topuz, hatta Santos gibi içe katetmemesi, Vederson gibi de kaleyi gördüğü her yerden "bam güm" orta-şut karışımı şeyler yapmaması gerekir.

2- uzun boylu hava hakimiyeti olan bir santrfor gerekir. Her ne kadar saç ektirdiğinden dolayı kafa vurmadığı iddiaları çıksa da Gökhan Ünal bu rol için en uygun kişidir. Manisa maçında da gördük zaten, topa daha yakın olan Takatsiz Semih'in sıçrayamayışını ve Gökhan'ın 2-3 adım geriden 2 kişinin üzerine sıçramasını.

PES 2010 adlı oyunda da aynen Fenerbahçe'nin sıkıntılarını çekiyor oynayanlar. Genelde topu sürmeye başladığınız zaman özellikle göbekte çok fazla yığılma oluyor ve top o noktadan ileriye çok zor geçiyor. Kanatlardan ise etkili hücumlarla başarılı olmak çok kolay.

Neyse, yazı oyun incelemesine dönmeden bağlayayım, Daum'un bir an önce ya hızlı kanat futboluna dönmesi lazım ya da çift santrfora. E tabi onun için de Alex'in yedek kalması lazım ya, o da ayrı bir yazı konusu. :)

Not: Baktım da, 1 ay olmuş yazmayalı. "Neredeydin?" diye soracak olanlara final, tatil, internetsizlik gibi şeyler söyleyebilirim, üstüme gelmeyin.

2 Resim Arasındaki 7 Farkı Bulun

2010-01-19T14:12:00.004+02:00

Şaka maka yıllar baya değiştirmiş bu ikiliyi, acaba ilk fotoğraftaki zamanlar gibi yine oynadıkları takımı sırtlayabilecekler mi birlikte? Bunu zaman gösterecek.

321 Milyon

2010-01-14T18:50:00.003+02:00

Nedense kaç gündür herkeste olduğu gibi bende de bir telaş vardı. Sabah erkenden kalkıp izlemeye başladım ihaleyi. Hayır, evinde dijital bir platform olmayan biri olarak anlamadığım şey bu heyecanın neden olduğu? Bir de şöyle bakmalı aslında:

- Maçlar yıllardır şifreli kanallardan veriliyor ve bir nesil kahveye gitmediklerinden maç izlemeden büyüdü.

- Evde maç izlemenin maliyeti Türkiye şartlarında malesef pahalı, sanırım bu ihaleden sonra daha da kabaracak faturalar.

- Büyük takımların maç yayın saatlerinin prime time'a alınması isteniyor yayıncı kuruluş tarafından, bir daha ne zaman gündüz derbisi görürüz, orası da meçhul.

- Ha, bir ihtimal Türk Telekom alsaydı ihaleyi, o zaman da bunun faturalara yansımasından korkuluyordu fakat kurumu az çok bilenler TT'nin bu ülkede en çok kâr eden kurumlarından olduğunu bilirler.

- Digiturk bu ihaleyi kaybetseydi Cine5'in akıbetine uğrardı büyük ihtimalle. Zaten o yüzden ne pahasına olursa olsun kazandılar ya. Vatana millete ve Türk Futbolu'na hayırlı olsun.

Not: Canlı yayın esnasında NTVSpor'da kafadan hesaplarla Denizlispor'un yayından Anderlecht'in aldığına yakın bir miktar para aldığını konuşuyorlardı. Eğer bu doğruysa, isterse 1 milyar dolarlık ihalemiz olsun, yine de adam olmayız. Sürekli olarak "paranın nasıl idare edileceğine" vurgu yapan Mehmet Demirkol'a katılmamak elde değil.

Kupa'da Fenerbahçe

2010-01-14T18:45:00.005+02:00

Açıkçası yazasım gelmedi maçlar hakkında pek fazla. Altay maçında iyi futbolunu 2 golle süsleyen Özer, Eskişehir maçında aşırı sıkıcı tempo ve Eskişehir forvetlerinin (özellikle de Burak Yılmaz) kaçırdıkları net fırsatlar, Tokat maçında da gücü belli olan fakat mücadeleden kaçınmayan rakibine karşı zaman zaman zor durumlara düşen takım göze çarptı. Yine de bir şekilde gruptan çıkmayı başardı ya, diyecek söz yok.... Tabii şimdilik.

Ediz Meselesi

2010-01-06T20:51:00.007+02:00

Daha önceleri Galatasaray'ın gündemine gelmişti Ediz Bahtiyaroğlu. Veya öyle olduğu söylenmişti, orası ayrı konu. Şu aralar da Fenerbahçe'nin ilgilendiği yolunda haberler çıkıyor. Tabi ki, başta eski hocası Aykut Kocaman faktörü (ki Özer'in gelmesinde de rolü büyüktür) ve Fenerbahçe'nin (muhtemelen Önder'in gönderilecek olmasından dolayı oluşacak) yedek stoper eksikliği de bu transferin gerçekleşme olasılığını arttırmakta. Fakat yüksek bonservisten ötürü bir takas ta düşünülebilir fakat yönetim hangi oyuncuyu kullanır, örneğin kadro dışı kalan Önder'i yollasalar gider mi, o noktalarda soru işareti var. Bunun yanında, kendisi her ne kadar yetenekli bir oyuncu olsa da, takımın başında Daum, defansta da Lugano ve Bilica olduğu sürece ne kadar forma şansı bulacağı tartışılır. Umarım gelir ve yine umarım ikinci Yasin Çakmak vak'ası olmaz.

not: Ediz de gelse ama Önder de gitmese keşke....

Tek Forvet

2010-01-06T16:42:00.010+02:00

2004'ten (daha doğrusu Alex'in gelişi ve PVH'nin sakatlanmasından) beridir Fenerbahçe'deki taktik tek forvete dayalı. Alex ile uyumu tartışılmayan Semih neyse de, Güiza çok sık eleştiriliyor. Bakalım kendisi ve daha önceki FB forvetleri bu sistem hakkında neler demiş:

Daniel Güiza: O kadar çok koşup o kadar yoruluyorum ki gol atacak halim kalmıyor. Hep topsuz alanda boş koşular yapmak zorunda kalıyorum. Tek forvetli sistemde başarılı olmak zor. / Benim durumum özellikle bu ilk sezonumda tek forvet oynamamla ilgiliydi. Eğer Semih ile sürekli çift forvet oynayabilseydik daha farklı olabilirdi.

Mateja Kezman: Bu sistemde benim gol atmam çok zor. İleride çok yalnız kalıyorum. Oynadığımız oyuna baktığınız zaman benden bu kadar gol atmamı beklememeniz gerekir. Bu sistemde gol pozisyonuna girmeden bitirdiğim maçlar da oluyor.

Van Hooijdonk: Fenerbahçe'de oynadığım dönemde tek kalıyordum. Ancak ne zaman Nobre ile birlikte oynamaya başladım, takım için daha faydalı olduk. Birlikte daha çok gol attık.

Bu futbolcuların hepsi, belli bir Avrupa kariyerinden sonra geldiler Türkiye'ye. Bunların yanında, halen Fenerbahçe'de oynamakta olan Semih te dert yanmış tek forvet sisteminden:

"Güiza'yla çok iyi anlaşıyorum. O da tek forvet oynamak istemiyor. Birlikte oynadığımızda çok rahat ediyoruz. Bu durumu hocamızla da konuşuyoruz ve en kısa zamanda birlikte çift forvet oynayacağımıza dair haberler alacağımıza inanıyoruz."

Tüm bunlar tek forvet sisteminin geçmişten beri bol hücumcuyla oynama geleneği olan Fenerbahçe'ye uymadığını gösteriyor. Fakat ortada Alex faktörü var. Cidden önemli bir sorun çift forvet meselesinde. Zira, Alex ile birlikte çift forvet oynarsa bu sefer takımın savunma gücü ciddi anlamda düşüyor. (bkz: Kasımpaşaspor maçı, hatta geçmişteki 6-2'lik Man. Utd. maçı)

Sanıyorum ki, uzun vadede Fenerbahçe'nin ya çift forvetten, ya da Alex'ten vazgeçmesi gerekiyor.

Ümit Özat'tan Şok (?) Açıklamalar....

2010-01-06T12:28:00.005+02:00

Ümit Özat'ın açıklamaları yer aldı basında. Genel olarak Alex gibi ülkemizde fazla değer biçilen futbolcuları eleştirmiş, bunun yanında Daum hakkında da bir takım açıklamalarda bulunmuş kendisi. Birçok medya organında Alex'ten ötürü "şok açıklama!" başlığıyla duyuruldu fakat bence esas (hadi şok demeyeyim de) ilginç olan açıklama Daum ile ilgili olan bölümde saklı:

"Daum'la birbirimize katkımız, başarılarımızda payımız vardır. Köln’de işlerimiz dışında bir bardak çay içmişliğimiz olmadı. Ama kimse kimsenin kara kaşına bayılmıyor. Ona 2 şampiyonluk yaşatan biri olarak değerimi bilmeli. Öfkem yok, yolu açık olsun. Bu konuda konuşmak istemiyorum.”

Her ne kadar başlarda anlaşamamış olsalar da, Fenerbahçe'deki 1. Daum dönemi(2003-2006) boyunca ayrılmaz ikili olmuşlardı. Attığı her golden sonra ilk Daum'a koşardı kaptan. Hatta 2007'de Ümit Özat, Daum'un başında olduğu Köln'e gidecek kadar iyi anlaşıyordu bu ikili. Acaba ne oldu da Ümit Özat böyle konuştu?

Mutlu Yıllar!

2009-12-31T11:22:00.003+02:00

Gerek liglerin tatile girmesi, gerek şahsi işlerimden ötürü bir süredir pek yazamamaktayım bloga. Transfer dönemi ile birlikte biraz daha fazla yazmayı umuyorum. Herkesin yeni yılını kutlar, güzel futbolla dolu bir yıl dilerim.

Fransa 98'

2009-12-25T22:43:00.005+02:00

Geçenlerde scugnizzi bahsetmişti fransa 98'den, bu da benden olsun dedim :)

Önder'in Kovulması

2009-12-25T19:17:00.005+02:00

Fenerbahçe'yi ve Aziz Yıldırım'ı tanıyanlar bunun esas sebebinin ne olduğunu daha iyi bilirler. Şöyle özetleyeyim:

- 2007-2008 sezonu sonunda kendisine şans vermeyen Zico'dan dolayı sözleşmesi biten Önder de FK Moskova takımı ile anlaştı.

- Zico'nun yerine Aragones'in gelmesi ile Önder de FK Moskova'ya tazminatı cebinden ödeyerek geri döndü.

- Transferin yatmasıyla komisyonundan olan menajer, açtığı davayı kazanarak tazminat hakkı elde etti.

- Tazminatın ödenmesinde Fenerbahçe ile Önder arasında anlaşmazlık çıktı. Tam da bundan sonra bazı olayların patlak vermesi gayet manidar.

Güle güle Önder Turacı. Umarım hem kariyerin, hem de bizde bıraktığın hatıralar için diğer büyüklere değil de yurtdışına gidersin.

Trabzonspor: 0 - Fenerbahçe: 1

2009-12-21T00:31:00.004+02:00

Baya olmuş yazmayalı. haliyle futbol gündemine de değinemedim. Carlos'un gidişi, Avrupa Ligi kuraları falan, lakin ilk yarının son maçından başlamam lazım.

Maç özellikle Fenerbahçeliler'in alışık olmadığı ölçüde tempolu başladı. Tabi bunda Trabzonspor'un kendi sahasında oynamasının verdiği özgüvenle saldırması ve Fenerbahçe'nin de ideal kadrosunu bulmasının etkisi büyüktü.

Fakat özellikle ilk yarının sonlarına doğru bu seneki Daum taktiği olan tempoyu düşürme ile hem bol bol pas yaptı, hem de rakibi yordu Fenerbahçe. İkinci yarıda ise golü de bulduktan sonra iyice defansa kapandı takım. Hatta bir ara karambolden dan dun toplarla çıkabildi Bilica ile Lugano.

Fenerbahçe'de defans genel olarak hatasızdı diyebiliriz. Özellikle André Santos gerçek mevkisinde daha güzel oynuyor. Fakat biraz daha ileri çıkması, ataklara daha çok destek vermesi gerekir. Orta sahada her ne kadar maçın spikeri Melih Şendil'in söylediğine göre ayağında en çok top tutan isimlerden olmuşsa da Emre (biraz da sakatlıktan çıkmasından dolayı) fazla etkili olamadı. Özer ise faydalıydı ancak taraftardan aldığı yoğun destek ve beklentilere biraz daha basit oynayarak cevap vermesi lazım. Özellikle kaleci ile karşı karşıyayken topu sağa çekip şutu deneyebilirdi. Ayağında da platinler duruyor daha, zamanla gerçek performansına ulaşacaktır. Cristian, Aurelio'yu hatırlattı bana bugün. Henüz o kadar olamasa da, 2. Aurelio olma yolunda hızla ilerliyor. Mehmet Topuz ise son haftaların etkisiz elemanı! Sürekli kanattan içeri geçmesi bir yana, sağda haftalardır Gökhan Gönül'ü yalnız bırakıyor. Gökhan sağdan bindirince de ayağına değil, 4-5 metre ilerisine yetişemeyeceği pasları atıyor. Millet te "Gökhan'ın formu düştü" diyor. Hayır, Mehmet Topuz sağ kanattan çok sağ iç gibi oynuyor, Gökhan da koca kanatta yalnız kalıyor.

Forvette ise Güiza bence maçın adamı oldu. Her yönüyle! Beceremese bile artık daha çok pozisyona giriyor. İşin tuhafı, attığı gol kaçırdığından çok daha zordu. Fotoğrafta kaçırdığı gol net bir biçimde görülüyor. O sırada uçarak kafa vurmayı denese, belki golü bulacaktı. Tabi ekran başındayken bu kadar empati yapamıyoruz taraftarlar olarak. :) Yine de hakkını yememeli, son 2 maçta attığı 2 kritik golle tam 6 puan kazandırdı Güiza. Fakat devre arasında varsa sağlık sorunu (ki bursit hastalığından bahsediliyor) tedavi olmalı, yoksa gücünü arttırıcı önlemler almalı. Aynı önlemler Semih için de geçerli. Aslında şöyle uzun boylu, bitirici bir santrfor alınsa çok daha iyi olur. Mehmet Batdal'ın adı geçiyor bu aralar, bekleyip göreceğiz.

Masumiyet....

2009-12-15T13:43:00.006+02:00

Evet, yönetim kurulu, hukuktaki "iyiniyet karinesi" ile birkez daha Kazım'a sahip çıktı ve iddiaların ispatlanmaması durumunda bu durumun bir karalama kampanyasından ibaret olacağını da belirtti.

Esasında Kazım'ın son 2 ayı çok verimli geçti medya açısından. Ekim'de "tek forvet" olarak denendi, başarılı olunca övüldü, alkışlandı. Takımla birlikte zirvedeyken, yine takımla birlikte çöküşe geçti. Önce BJK maçı öncesi twitter'da yazdıkları, sonra maçta küfür olayı ve oyundan atılması. Ne olduysa ondan sonra oldu! Kaza geçirdi, sonra takımın yenildiği gece Santos ile gezmelerde görüldü, en sonunda adı "alemci, fantazici"ye kadar çıktı. Şimdi de şu bahis şikesi mevzusu. Tabi ki olay aydınlanmadan peşin hüküm koyamam fakat bu kadarıyla da insanın burnuna çok başka kokular gelmekte. Neden 1 aydır Carlos'un dışındaki tüm Fenerbahçe haberleri Kazım odaklı oluyor? Ben yine de medyamızın "iyiniyetli" olduğunu düşünüyorum. Umarım öyledir.

Not: Kazım konusunda tekrardan "aksi ispat edilene kadar herkes masumdur" diyen yönetim, konu Önder Turacı'ya gelince ne kadar masum olabildi, merak ediyorum. (bkz: önder'in fb'ye geri dönmesi sonucu açılan dava)

Kurunun Yanında Yaş da Yanar!

2009-12-10T04:26:00.006+02:00

Sportif Direktör Aykut Kocaman, son 3 haftadaki mağlubiyetler ve gece hayatları nedeniyle tüm oyunculara ceza verildiğini açıkladı..

Yenilgi ile biten son 3 Süper Lig maçında maçta forma giyen tüm futbolculara 10'ar bin dolardan toplam 30'ar bin dolar ceza kesildi..
Beşiktaş maçında yardımcı hakeme küfür eden Colin Kazım'a maç başı 10'ar bin dolar olmak üzere toplam 40 bin dolar, ayrıca kulübü yanıltıcı beyanı dolayısıyla 20 bin dolar, disiplinsiz davranışları nedeniyle de 30 bin dolar olmak üzere toplam 90 bin dolar ceza verildi.
Colin Kazım böylece takıma verilen 30'ar bin dolarlık cezayla birlikte toplam 120 bin dolarla en çok para cezası alan oyuncu oldu..
Yönetim Önder Turacı'ya da disiplinsiz davranışları nedeniyle 20 bin dolar ceza kesti. Turacı ayrıca son 3 maçın ikisinde oynadığı için 10'ar bin dolardan olmak üzere toplam 40 bin dolar cezaya çarptırıldı...
Kazım'la birlikte Kasımpaşa maçının oynandığı sırada bara giden Dos Santos'a takıma kesilen 30'ar bin dolarlık cezanın dışında başka bir ceza tayinine gerek görülmedi. Santos Kasımpaşa karşılaşmasında sakat olduğu için oynamayınca bu ceza otomatikman 20 bin dolara düştü...

Verilen cezaların büyük bir kısmını anlarım. Fakat hiçkimse bana, iyi veya kötü oynasalar bile sürekli mücadele eden lugano'nun, gökhan'ın, emre'nin, bilica'nın ceza almalarının mantıklı bir sebebini açıklayamaz! lugano değil miydi, son 2 maçtır forvetlerin nedense atamadığı golleri atıp takımı yine geçen seneki gibi sırtlamaya çalışan? gökhan değil miydi, eskişehir maçında taç atarken bile yanına kimsenin gitmediği, takım arkadaşlarından yardım alamadığı halde tek başına tüm atakları sağ kanattan başlatan, 100 metre ileri 100 metre geri koşmaktan helak olan?

önce kazım olayı, sonra önder olayı, şimdi de bu cezalar. ben gökhan ile lugano'nun yerinde olsam ödemezdim o parayı. ha, 30 bin dolar onlar için çok para değildir ama suçlu futbolcularla aynı kefeye konuluyorlar böylece. 3 haftada 3 büyük hata yönetimden, 4. sünü merakla bekliyoruz!

15. Hafta: Zirve Karıştı!

2009-12-07T00:07:00.030+02:00

Bilet fiyatlarının 1 TL olmasının da katkısıyla, büyük tribün desteği ile çıktı Kayserispor sahaya. Açıkçası maçın dengede geçeceğini ve 1-1 gibi bir skorun çıkacağını düşünmüştüm maçtan önce, fakat erken gelen gol işleri değiştirdi. Sonrasında ise Bursa'nın kaçırdığı net pozisyonlar da var. Sonuçta transferlerini yönetim kurulunun değil teknik direktörünün yaptığı, yıllardır süre gelen yapılanmanın meyvelerini toplayan bir takım olan Kayserispor averajla da olsa liderliğe yükseldi. tebrikler....

Ali Sami Yen'de ise son haftalarda 1-0'dan sonra zorlanan Galatasaray bu kez son saniyelerde gol yiyerek liderlikten oldu. maçtan sonra hakeme tepki büyüktü, zira Aziz Yıldırım'ın dünkü açıklamalarından sonra ortalğın karışacağı kesindi. Lakin, kimilerinin de dediği gibi tek sorun esasında Galatasaray'ın skoru arttıramaması. Zaten takım savunmasında zorlandıkları bir gerçek. O zaman tek çare kalıyor, Yediğinden fazlasını atmak. Gerek Fenerbahçe, gerek Galatasaray gittikçe klasikleşen hatalarını tekrarlıyorlar. O yüzden çok da birşey söylemeye gerek yok sanırım.

Maça forvetlerinden yoksun çıkan, sonradan oyuna giren genç Hasan Ali ile gol bulan Belediye'nin teknik direktörü Abdullah Avcı'yı da ayrıca kutlamak gerekir. yalnız takımı çok dengesiz gidiyor. esasında geçen 2 sezon da böyleydiler. ama bu sene bir maçta 6 gol yiyip, başka maçta çok daha iyi mücadele edebiliyorlar. cidden kapalı bir kutu gibi.

Peki şimdi ne olur? Bursa haftaya hükmen galip sayılacak, son hafta ise Beşiktaş maçı var. Hem bu devre hem de 34. haftada çok önemli 2 maç oynayacak 2 takım birbiriyle. Üst sıralar bir kez daha allak pullak olabilir. Beşiktaş ise haftaya Manisa'da. Manisa büyük takımlara kök söktürdü bu sezon. Ayrıca alt sıralardan kurtulmak için bu maçta da baskılı oynayacaklar. Biraz da CSKA maçının sonucuna göre sürpriz bir skor ile dönebilir Beşiktaş.

Galatasaray, deplasmanda Antalya ve sonrasında kendi sahasında Gençlerbirliği ile oynayacak. Beşiktaş'ınkine göre biraz daha kolay bir fikstür denilebilir. Ama her iki takım da iyi futbol oynuyor bu sene. Özellikle Antalya kendi sahasında çok daha etkili.

Fenerbahçe ilk 8 haftanın ekmeğini yedi şimdiye kadar. Galatasaray ve Beşiktaş'ın da puan kayıplarıyla ucuz atlattılar bu haftayı. Lakin benim tanıdığım Fenerbahçe, bir şekilde Ankaragücü maçını kazanıp, toparlanma sürecine girecek. Yalnız maçın seyircisiz olması en büyük handikap.

Trabzon haftaya Denizli ile oynayacağı maçı büyük ihtimalle kazanır. Son hafta Fenerbahçe'yi ağırlayacaklar. Ben bu maçı Fenerbahçe'nin kazanacağını düşünüyorum. Fenerbahçeli olmamla hiçbir alakası olmamakla birlikte Avni Aker'de son 6 sezonki 5-1'lik Fenerbahçe üstünlüğü bunu ispatlamakta.

Son olarak liderden bahsedelim. Haftaya Belediye, son hafta da Antalya ile oynayacaklar. Fikstürde Galatasaray'ı takip ediyorlar. Tıpkı Trabzon-Fenerbahçe-Sivas sırası gibi. Bu onlar için avantaj. Zira, 1 hafta önce Galatasaray karşısında tüm gücünü sarfeden rakipler, 1 hafta sonra Kayseri gibi güçlü ve baskılı oynayan bir takım karşısında zor duruma düşebilirler. Tabi, bu durum liderliklerine gölge düşürmez. Sonuçta bileklerinin hakkıyla 1. sıradalar.

Güzel futbol ile geçecek bir 16. hafta dileğiyle....

Serilerin Takımı (!) : 2 - 1

2009-12-06T01:16:00.007+02:00

açıkçası yazacak o kadar çok şey var ki, sanırım fotoğraftaki kadroyu soldan sağa kısaca geçsek daha doğru olur:

m. topuz: hem etkisizdi, hem de sağda gökhan'ı çok yalnız bıraktı. sayesinde gökhan taç atacak adam dahi bulamadı.

gökhan: bilica ile birlikte takımın en iyisiydi. (uğur'un son dakikalarda yaptığı ortaları saymazsak) bütün kanat atakları onun kanadından yine onun ayağıyla gelişti. kimseden yardım gelmemesinin üstüne bir de daum mehmet'i çıkartıp güiza'yı alınca iyice yalnız kaldı, bunu gören rıza hoca burak'ı sola çekti. zaten 2. gol de bu kanattan geldi.

selçuk: ikinci yarının başında 1 top kaptı sanırsam. onun dışında tek olumlu hareketi yoktu. pres yapmamasına dayanamayan bilica, onun yerine ortasahada baskı kurdu. o derece!

lugano: golü atmasının dışında yine normal oyununu oynadı. bilica ile rahatladı ayrıca.

semih: adama genç dedik o kadar, lakin özellikle geçen sezonun ikinci yarısından beridir, o kadar hantal oynuyor ki, tanımayan kişi 45 yaşında falan zanneder. en az güiza kadar kötü.

volkan: tam "bu sene volkan çok iyi" diyorduk, yine başladı klasiklerine. rıdvan dilmen ne demişti sana çek cumhuriyeti maçında, hatırla volkan!

alex: gün geçtikçe daha da formu düşüyor. ya buna çare bulunmalı, ya da takım alex'siz çıkmalı. ayrıca zor anlarda takımı ateşleyebilme özelliği yok, en başta o pes ediyor. kaptanlık vasıflarına ne kadar sahip olduğunu zaten yıllardır söylüyorum. takıma kaptanı "ağabeylik" yapandan değil de yıldızdan seçersen olacağı bu.

cristian: ne kadar mücadele etse de, twente maçındaki etkili futbolunun çok uzağındaydı.

bilica: 2. golde hatası var mı, tartışılır. onun dışında gerek topu ileri taşıması, gerek ortasaha oyuncularının yapamadığı presi yerinden ayrılarak yapması ile gökhan'lan birlikte takımın en iyisiydi. oynamadığı zaman çok şey farkediyor.

santos: suç onda değil, formu böyle düşükken halen daha onu oynatanda.

vederson: defansta başarılı olsa da, hücumda hem geri paslarla takımı frenledi, hem de karavana olan pisburun ortalarıyla pozisyonları başlamadan bitirdi. santos ile birlikte gökhan'ın sağdan tek başına başlattığı atakların çeyreğini beceremediler.

uğur istekli fakat maç eksiği var. daum'un klasik taktiklerine kurban gidecekmiş gibi duruyor. tıpkı fatih akyel gibi. 4,5 ay oynamamış bir futbolcuyu direktman old trafford'da sahaya sürmüştü hatırlarsınız. aynısını selçuk'ta da denedi. lyon maçında. fakat selçuk Allah'ın sevgili kuluymuş ki, çacapa'ya çarpan şutu gol olunca bugüne kadar kaldı takımda.

güiza ile emre ise yetersiz kaldılar.

özer konusuna ise değinmek istemiyorum artık. bu kadar berbat oynayanlar inatla ilk 11'de ise daum kasten oynatmıyor, bu açık ve net.

ayrıca, takımın atak kabiliyeti sıfıra inmiş durumda. kapanan takıma karşı ne yapacağını şaşırıyor oyuncular. ve bütün yük alex'in arapası, gökhan'ın bindirmeleri ve bir de lugano'nun duran toplardaki skorerliğine biniyor. takıma acilen sağ açık lazım. (özer nasıl olsa oynatılmayacak) belki gökhan sağ açığa geçip, sağ bekte de önder oynatılabilir. ikisinin de eskiden bu mevkilerde oynamışlığı var.

başlığa gelince, 3 maçtır ligde yeniliyoruz. bundan önce 3 kez olmuş bu durum. ve daha önce hiç 4 maç üstüste yenilmemiş fenerbahçe. işin doğrusu haftaya 4. yenilginin geleceğini sanmıyorum, ama beraberlik muhtemel. ligin başındaki 8 maçlık seriden sonra 180 derecelik bu değişimin sebebi bir an önce bulunmalı. çok geç olmadan.

Kupa Tahminleri

2009-12-05T14:52:00.005+02:00

sanırım uzun uzadıya tahmin yapma zamanı geldi:

A GRUBU:

güney afrika/meksika/uruguay/fransa

nedense herkes fransa'nın kolay bir kura çektiğini düşünmekte. lakin ortada horozların euro 2008 ve son elemelerdeki vasat performansları varken aynı şeyleri söyleyemeyeceğim. bir kere meksika bu grubun kesin favorisi. marquez gibi tecrübeli oyuncularının yanında vela gibi tehlikeli silahları da mevcut. ayrıca geçen dünya kupası'nda güçlü arjantin'e uzatmalarda yenildiklerini de unutmayalım. ikincilik adayım ise uruguay, fakat ev sahibi olduğundan güney afrika'nın şansı daha fazla.

diğer 3 takım adam gibi oynarlarsa fransa sıfır bile çekebilir.

B GRUBU:

arjantin/nijerya/g. kore/yunanistan

94'te kore hariç 3 takım aynı gruptaydı. lakin o köprünün altından çok sular aktı. arjantin ne kadar tökezlese de arjantin'dir. gerçi erken de elenebilirler. nijerya şu an ne yapar bilinmez. tahminen güney afrika ile gana arasında bir performans sergileyecekler. kore'den ise ümitliyim açıkçası. özellikle park ji sung'un liderliğinde çıkacaklar bu kez ve yeni gelen gençler de ümit verici. yunanistan ise 2004'teki gibi katı savunma ile oynarsa finale kadar yolu var. çünkü oyuncuları hem fizik hem de teknik olarak savunmaya ve kontrataklara çok uygun. öbür türlü gruptan bile zor çıkarlar zaten.

C GRUBU:

ingiltere/abd/cezayir/slovenya

çok net: ingiltere ve abd çıkar. esasında 2006'da final bekliyordum ingilizler'den fakat gerek rooney, gerekse penaltılar yüzünden erken elenmişlerdi. abd ise konfederasyon kupasında büyük çıkış yaptı, bence bu sefer 2002'deki gibi bir çeyrek final görebilirler.

D GRUBU:

almanya/avustralya/sırbistan/gana

gizli ölüm grubu! almanlar her ne olursa olsun lider çıkacak bu gruptan. ikincilik yarışında diğer 3 takımın da şansı var fakat gana alttan gelen gençleri de kadroya alırsa çok büyük işler yapacakmış gibime geliyor. sırbistan'ın eleme başarılarını dikkate almak yetersiz. geçen 2 kupada polonya da çok güzel gelmişti elemelerden. tıpkı onlar gibi yani.

E GRUBU:

hollanda/danimarka/japonya/kamerun

hollanda favori. danimarka eski gücünde değil. japonlar'ın ne yapacağı kestirilemez. kamerun eto'o önderliğinde çıkabilir fakat savaşçı japonlar tura daha yakın.

F GRUBU:

italya/paraguay/yeni zellanda/slovakya

paraguay ile slovakya çıkacak bu gruptan. slovaklarda özellikle marek hamsik ve filip holosko'nun performansları çok önemli. zira ikisi de fiyatlarını katlama fırsatı yakalamış durumdalar. 2006'dan sonra inter dışındaki büyük takımları çöken italyanlar ise artık çok yaşlandı ve valdez'li paraguay'ın gerisinde kalacaklar gibi.

G GRUBU:

brezilya/k. kore/fildişi sahili/portekiz

kuralardan önce bir hayalim vardı: keşke kuzey kore 1966'da yaptığı gibi çeyrek final oynasa! işin ilginci orada da italya'yı eledikten sonra çeyrek finalde portekiz önünde 3-0 öne geçmişlerdi ama 2'si penaltıdan tam 4 gol atan eusebio faktörüne boyun eğmişlerdi. şimdi ne alemdeler pek bilmiyorum ama guam'a tam 21 gol atmışlar elemede. bu kura ile en çok onlara yazık oldu.

diğerleri mi? e zaten herkes biliyor onları :)

not: bence brezilya 1. , portekiz ikinci olur gibi-tabi kore'nin muhtemel dirençli oyunu sıralamaya etki edebilir.

H GRUBU:

ispanya/isviçre/honduras/şili

tam 3 ispanyolca konuşan ülke aynı grupta! bunun dışında ispanya ile isviçre çıkar gibi. tabi isviçre'yi şili durdurmazsa. honduras ise yeni bir kosta rika vak'ası olacakmış gibime geliyor.

kim çıkarsa çıksın, sonunda güzel futbol oynayan kazansın. sonuçta bir dahaki kupa 4 yıl sonra. yazın 1 ay boyunca futbola doymak dileğiyle....

Geçmiş Olsun Anelka'nın Arkadaşı!

2009-12-05T14:25:00.005+02:00

sebebi her ne olursa olsun, bir insan ciddi sayılabilecek şekilde yaralanmış. peki bu insanın futbolcu olarak yıllardır oynadığı, hatta fotoğrafta gördüğünüz gibi kaptanlık yaptığı, ayrılmamak için uğruna cebinden binlerce euro verdiği klübü ne yaptı?

BİR "GEÇMİŞ OLSUN" BİLE DEMEDİ!

üstüne üstlük, bir de resmen kamuoyuna şikayet etti, can derdinde olan önder'in açıklama bile yapmasına fırsat vermeden onu zan altında bıraktı. bir "insan"dan çok, bir "çalışan"mış gibi gördü.

önder belki alkol almıştır, disiplinsiz davranmıştır, kavga edip elini kesmiştir, ama her ne olursa olsun, o bizler için halen daha "FENERBAHÇE İÇİN MİLYONLARINI VERECEK ADAM"dır.

geçmiş olsun, sağ kanadın ilacı, anelka'nın arkadaşı....

Beşiktaş: 0 - Diyarbakırspor: 0

2009-12-04T23:22:00.005+02:00

en son söyleneni başta belirteyim: beşiktaş bu beraberlikle çok büyük avantaj yitirdi. gerçi fenerbahçe (her ne kadar devre arasına kadar ki fikstürü zor olsa da) toparlanacakmış izlenimi veriyor, buna ek olarak galatasaray da, dünkü panathinaikos galibiyetiyle (daha ziyade ortaya koyduğu futbolla) tekrar çıkışa geçeceğinin sinyalini verdi. beşiktaş bu maçta kaybettiği 2 puanı ileride arayabilir.

diyarbakırspor ise, büyük takımlara karşı gösterdiği dirençli futbolu genele yayamamakta şimdiye kadar. açıkçası ankara ve denizli'den sonra ligden düşecek 3. takım olabilirler de. tabi sivas toparlanmayı başarabilirse. alt sıralar hakkında detaylı bir yazı yazmak lazım esasında, zira "tehlikeli" olarak görülen manisaspor bile bu haftaki hükmen galibiyetine kadar ligde 15. sıradaydı. kasımpaşa ise ihtiyacı olan puanları bir bir toplamakta. yani ligde bu sene alt sıra takımından ziyade "orta sıra takımı" bolluğu yaşanmakta.

beşiktaş'ta mustafa denizli neden tekrardan taktik değişikliğe gitti, çözemedim. belki bir nevi rotasyon desek, kendi sahasında oynamaktan dolayı. yine de bence değiştirmemeliydi taktiği. bunun yanında nihat'a yapılan protestolara da değinmek lazım. adam zaten sakatlıklardan ve yaşının ilerlemesinden ötürü geri dönüş yapmış, hazırlık kampına katılamamış. en azından ligin ikinci yarısına kadar pek birşey beklenmemesi gerektiği ortada. nihat hem beşiktaş'ın, hem de ülke futbolunun değeridir. sahip çıkmak gerekir.

benim merak ettiğim şey ise 2 sezondur galatasaray'ın puan kaybettiği hafta aynı skoru alan fenerbahçe beşiktaş maçından nasıl etkilenecek? belki ters teper de hırs yapar, kazanır. ama çok zor maç olacak, orası kesin.

her ne olursa olsun, ligin zirvesi bu sezon daha bir karışacakmış gibi.

30 Milyon $'lık Kupa!

2009-12-04T01:19:00.005+02:00

Uluslararası Futbol Federasyonları Birliği (FIFA), Güney Afrika'nın Robben Adası'nda düzenlenen icra kurulu toplantısında, 2010 Dünya Kupası'nda dereceye girecek takımların ne kadar para ödülü kazanacağını açıkladı.

Kupayı alacak takımın, 30 milyon dolar para ödülü kazanacağını bildiren FIFA yetkilileri, şampiyonayı ikinci bitiren takımın ise 24 milyon dolarla
ödüllendirileceğini belirttiler.

Yetkililer, kupaya katılan her takıma da hazırlık masrafları için 1'er milyon dolar para verileceğini, oyuncuları milli takımda görev alan her kulübe de toplamda 40 milyon dolar ödeneceğini belirttiler. Paraların, turnuva başlamadan 15 gün önce kulüplere ödeneceği kaydedildi.

Yani kupa, herkesi kazandıracak. umarız 11 temmuz'da final maçından sonra da kazanan futbol olur.

not: yarın büyük gün! 19. dünya kupası'nın kuraları çekilecek. bakalım bu kez ölüm grubu'nda kimler olacak?

Galatasaray: 1 - Panathinaikos: 0

2009-12-04T00:05:00.004+02:00

uefa avrupa ligi'ndeki ikinci takımımız da grup liderliğini garantiledi. maçın özellikle her iki devresinin başlarında etkili oynayan galatasaray'da tek golü 50. dakikada mustafa sarp attı. esasında onun adı anons edildiğinden böyle diyorum, zira gilberto'ya kendi kalesine olarak da yazılabilir.

maça dair söylenebilecekler ise arda'nın artistik çalımları, elano'nun her ne kadar fazla göz önünde olamasa da çalışkanlığı, gökhan zan'ın yine yeni yeniden omzundan sakatlanması, leo franco'nun volkanvari hatalar yapması (sanırım kaleciler arasında bir salgın başladı!) mustafa sarp'ın ciddi anlamda hırslı oyunu, rakip adına da cisse'nin artık eski cisse olmadığı, olsa bile ayağına pas alamadığı sürece pana'da pek birşey yapamayacağıdır.

neyse, son olarak ezeli rakibimizi tebrik ederken, ileriki turlarda da başarılarının devamını dileriz. ayrıca, sezon başındaki taktiğine dönmesiyle, galatasaray'ın tekrar çıkışa geçeceğini düşünüyorum. final olmaz ama, iki takımımızla birden en azından çeyrek finale kalmak dileğiyle....

bilet fiyatlarında büyük (!) indirim

2009-12-03T01:47:00.003+02:00

fenerbahce.org'dan alıntıdır:

BİLET FİYATLARI:

TÜRK TELEKOM VE MİGROS KALE ARKASI TRİBÜNÜ : 44.- TL
FENERIUM ÜST H-I BLOK : 88.- TL
FENERIUM ALT G BLOK : 143.- TL
FENERIUM ALT B-F BLOK : 195.- TL
FENERIUM ALT C-E BLOK : 215.- TL
FENERIUM ALT D BLOK : 215.- TL

trt'den şifresiz yayınlanacak maçlarda bile lütfen 44 lira yapılan kale arkası biletleri için teşekkür ediyoruz....

ite kaka grup liderliğine....

2009-12-03T01:46:00.002+02:00

5 maçta 12 puan çok güzelmiş gibi geliyor kağıt üzerinde. maçları izleyenler için ise tam bir kabir azabı! öyle ki, fenerbahçe olası bir averaj hesaplamasında çuvallayabilirdi de. neyse ki biraz skorun üstüne yatma, biraz da şans ile grup liderliği garantilendi. vatana millete hayırlı olsun. yalnız ileriki turlarda işler daha da zora girebilir. şampiyonlar ligi'nden gelecek takımlarla birlikte (ki liverpool, a. madrid falan da var) çok zorlu bir turnuva bizleri bekliyor olacak. yani sayın dahi daum'un skorun üstüne yatmak yerine daha akılcı çözümler bulması lazım avrupa maçlarında.

merhaba!

2009-12-03T01:36:00.006+02:00

Her ne kadar şimdilik pek izleyenim olmasa da, bundan sonra bu sayfadan elimden geldiğince futbolu fanatizme kaçmadan Fenerbahçe ile harmanlamaya çalışacağım. Bu arada unutmadan, blogun adını en sevdiğim futbol oyunu olan Pro Evolution Soccer 3'te Fenerbahçe'nin lisansı alınamadığından dolayı kullanılan adından esinlenerek koydum. Halen kulağımdadır Peter Brackley'in sesi....

Tabi bu arada, blogu oluşturmamda bana yardımlarını esirgemeyen scugnizzi namlı kişiye de buradan teşekkürlerimi sunarım.

Giriş yapıp selam da yolladığımıza göre, artık başlayabiliriz sanırım. E o zaman....Yallah tazyik!