29 Eylül 2010 Çarşamba

Ne Değişti?

Fenerbahçe camiasını ve medyasını anlamak bazen mümkün olmuyor. Bu oyunla küme düşmesi muhtemel olan bir rakibe karşı maçın başında 1-0 geriye düşüyorsun, yetmemiş gibi defansında birçok açık veriyorsun, üstüne üstlük ortasahan yol geçen hanına dönüyor. Fakat takım mahalle maçını andıran bir mücadeleden sonra 4. gol hariç hiçbir golün çalışılmış organize pozisyon sonucu olmadığı bir skorla kazanıyor. Kaldı ki o golde de rakip defansın bariz hatası var.

Tamam, skora göre fazla karamsar bir giriş oldu lakin takımın durumu da bunu yansıtıyor. Volkan yine o eski günlerindeki topu izleme moduna geçmiş, Bilica kevgire dönmüş, Lugano desen oyundan atılmadığı için hakeme şükretmeli, Santos takımdan ayrı telde çalıp oyundan alınınca twitter'ına "aç ayı oynamaz" yazıyor. (Gerçi göbeğinden dolayı haksız da sayılmaz) Defansın, hatta takımın en iyisi dediğimiz (ki çok severim kendisini) Gökhan Gönül bile Dia tarafından Aykut hoca'sına şikayet ediliyor. Mehmet Topuz sahada hayalet gibi, Emre ise yine enerjisini fazla harcayıp 70'ten sonra eli belinde dolanıyor. Orta sahada 90 dakika sürekli çalışan ise çoğunluğun hep önyargıyla baktığı Selçuk oluyor tıpkı BJK maçındaki gibi. Artık bu önyargılardan kurtulmamız lazım, bir futbolcuyu eskiden yaptıklarıyla değil şimdi yaptıklarıyla değerlendirmemiz lazım, tıpkı İbrahim Üzülmez örneğindeki gibi.

Hücum yapanlardan ise Dia ciddi anlamda potansiyelini gösterdi, Niang ise jeneriklik olmasa da 3 gol attı. Bu arada yanılmıyorsam Güiza'nın Honved maçından sonra ilk kez bir FB'li futbolcu hattrick yaptı. İkisi de Fenerbahçe'nin ilerisi için umut kaynağı, tabi Stoch ile birlikte. Alex ise her zamanki gibi maç boyunca takım adına tek hareket yapmadan 3 dokunuşla oyunu kendi lehine çevirdi: 2 gol, 1 asist. Kasımpaşa'ya karşı söker lakin daha zor maçlarda 3 hareketle koca maçı eli belinde gezerek tamamlayabilir mi, orası hala muamma.

Takımın esas sorunları hala devam ediyor. Hücumda çoğalamamak, forvetlerin yalnızlığı, ortasahada top çevirmeyi geçtim rakibi durduramamak, kanatlardan organize olamamak, defansın çok kolay kevgire dönmesi bu sorunların başlıcaları. Aykut Kocaman defans için Yobo ile Caner'i düşünüyor, Yobo'ya evet ama defanstan kademeden zerre anlamayan Caner'e hayır. Ara transferde adam gibi bir sol bek alınana kadar ne yapıp edilip Santos'un sorunlarının çözülüp oynatılması lazım. Adam Brezilya milli takımına çağrılırken klübünde Caner'in yedeği olursa millet kıçıyla güler buna.

Orta sahada ise idealimde Özer-Emre-Topuz 3'lüsü olmasına rağmen birinin hazır olmaması, birinin kendini çok gereksiz yorması birinin de halen daha form tutamaması yüzünden şimdilik mümkün görünmüyor. Ha, yine de bu üçlüye joker olarak Selçuk eklenip hangisi formsuz ise onun yerine oynatılabilir. Özellikle Selçuk-Emre-Özer dizilimi iyi iş yapar.

Alex'in ise 6 yabancı sınırından ötürü malesef yedek kalması lazım. Alexsever Fenerbahçeliler tepki gösterebilir fakat ortada bir Stoch gerçeği var! Stoch gibi bir adam kesinlikle yedek tutulmamalı. Dünya gözüyle Stoch-Niang-Dia üçlüsünü aynı anda izlemek hepimizin hakkı. Özellikle de Galatasaray derbisinde. :)

Son birşey daha, bir düşünün. İlk yarıda Ersen Martin'i düşüren Lugano'ya direkt kırmızı kart çıkarılsaydı maçın akıbeti ve şimdi yapılan yorumlar ne olurdu? Dürüstçe bir düşünün bakalım.

27 Ağustos 2010 Cuma

Pollyanna Gibi Düşünmek

En son 2003-2004'te hiçbir kupaya katılma hakkımız olmadığı için Avrupa'da yoktuk. Ondan sonraki tüm sezonlarda en kötü Aralık ayına kadar maçlara devam ediyorduk. O sezonki gibi (hatta Mustafa Denizli'li 2000-2001 sezonu gibi)şampiyon olacağımızın mı habercisidir bilemem, zira benzer bir durum son 20 yılın en berbat sezonlarından olan 99-2000'de de görülmüştü.

Elenmenin kötü sonuçlarını herkes biliyor: Para kaybı, prestij kaybı, Avrupa'da ülke/takım puanının azalması, kaliteli yabancıların gelmemesi vs. vs....

Peki var mısınız Pollyanna gibi düşünmeye?

- Öncelikle, 1 sezon haricinde Fenerbahçe'nin genelde Avrupa'da ilerleyebileceği nokta belli: Şampiyonlar Ligi'nde gruplara kadar, Avrupa Ligi'nde ise gruplardan çıkıp son 32'ye kalmak. E bu kapasiteyi bile bile takımı zorlamanın alemi var mı? Geçen sezon Lille maçlarının da kalabalıklaştırdığı fikstür döneminde kaybedilen puanlarla gitti şampiyonluk.

- En formda rakiplerimizden Bursa ile Beşiktaş yoğun maç trafiğinde yorgun düşerken biz ise haftada bir dinlene dinlene maç yapacağız. Aslında bu yüzden Trabzon'un da tur atlamasını isterdim ya. Yani, yok öyle 3 günde 1 maç!

- Takımın bundan sonra kaybedeceği birşey kalmadığından dört elle lige asılacak.

- Yoğun maç trafiğinde sakatlık, yorgunluk nedeniyle kadro daralmayacak.

İşte böyle.... Yani sizin anlayacağınız, Fenerbahçe hakkında iyi birşey düşünebilmek için (en azından bu geceliğine) Pollyanna olmak gerekiyor. Düşünün, haliyle alay edip "kümede kal" falan denilen Galatasaray'dan sadece bir Antalyaspor maçının ilk yarısı ile öndeyiz. Ve malesef o ilk yarıda sahada Antalyaspor diye birşey yoktu. İşte bu yüzden bir an önce birilerinin o maçla daldıkları uykudan uyanması gerekiyor. Eğer gerekenler yapılırsa bu sezon şampiyon olacağımızı da bir kez daha söylemek isterim son olarak.

26 Ağustos 2010 Perşembe

Kafa Karışıklığı ve Dönüm Noktası

Trabzon maçından sonra konuştuğum neredeyse tüm Fenerbahçe taraftarlarında aynı şeyi gördüm: "Kocaman" bir kafa karışıklığı! Aslında bir bakıma iyiye işaret bu, zira Temmuz'daki hazırlık maçlarında beraberliğe bile razı olacak hale gelmişti bazıları.

Konuyu açmak lazım: Hazırlık kampı ve Young Boys maçlarında takımın ümit vermediğini 10 yaşındaki çocuğa sorsanız bilir. Buna bir de Aykut-Alex krizi eklenince daha lig başlamadan kaos ortamı yaratıldı veya yaratılmaya çalışıldı. Taraftardan ufak da olsa bir kısım daha takımın başında 1 lig maçı bile görmemiş yeni teknik direktörü istifaya davet ederek kendi dalında bir rekor kırdı! Hayır, Fenerbahçe camiasının adam harcama konusunda rakibinin olmadığını herkes bilir ama bu kez baya bir abartı oldu. Facebookta bu tip gruplara kolayca rastlayabilirsiniz.

Fakat Antalya maçı, PAOK maçının 2. yarısı ve Trabzon maçındaki mücadele her ne kadar terazinin öbür kefesini tam dolduramasa da bir umut ışığı gibi gözüktü taraftara. Bunun en büyük sebebi de, hiç kuşkusuz takımın hemen her maça mutlaka en az 1-2 eksik ile çıkmasıdır. Sürekli olarak "takımın eksiği var" lafını duymuşsunuzdur bu aralar. İşte taraftarın kafasını karıştıran da en çok bu eksikler. Ve tabi Trabzon maçındaki ortasahasız, bol pozisyon verip bol da pozisyon bulan oyun. İyi desen değil, kötü desen değil.

Aykut Kocaman'ın ise temelde yapmak istediği şey cidden çok ama çok zor. Mesele sadece Alex'in takımdan kesilmesi değil, mesele sürekli olarak anlık başarıyla beslenen, değişim veya uzun vadeli yatırım gibi terimlerle alakası olmayan bir camiaya taşları yerinden oynatmaktır. Tabi bu da o taşların üstüne çökmesi riskini almayı gerektirir. Aykut hoca Alex'i takımdan kesmek için icraat yapmadı, yaptığı icraatlerine uymayacağı için Alex'i takımdan kesme kararı aldı. Önce bunun farkına varılmalı. Ha, ne mi o icraatler: Stoch ve Dia gibi topla veya topsuz oyunda hızla depara kalkabilen, hızlı tek paslarla oyunu açabilen, gerektiğinde kanatlardan dikine, gerektiğinde içe katedebilen ve bunları hızla gerçekleştiren, rakip kaleye bir şekilde ulaşabilen kanat oyuncuları alarak takımın o köhnemiş kanatlarını güçlendirdi. Bilindiği gibi Gökhan Gönül ve Uğur Boral dışında kanatları hızlı kullanabilen oyuncumuz yoktu, Uğur sakatlık ve istikrarsızlık yaşarken, Gökhan ise cansiperane oynamasına rağmen yardım alamadığı için sürekli adam kaçırdı arkaya. (Dia'dan yardım alması da şüpheli)

Öte yandan, Niang gibi mücadele etmekten başka birşey düşünmeyen bir forvet geldi. Bu da özellikle taraftar için çok önemli. Zira Kezman, Güiza, Semih, Gökhan Ünal gibi fizik gücü düşük forvetlerden sonra Niang'ın kredisi bence Kasım'a kadar götürür onu. Sonrasını atacağı ve atamayacağı goller belirleyecek.

Bütün bu transferlerin yanında, Aykut Kocaman'ın sezon başında dört gözle beklediği 2 isim vardı: Özer Hurmacı ve Mehmet Topuz. Büyük ihtimalle ortasaha sisteminde bu 2 isim de yer alacak, yani bence almaları gerekli. Göbekte "Emre-Mehmet-Özer" üçlüsü gayet iyi olur, defansif oynanması gereken anlarda ise Emre çıkarılmamak şartıyla Selçuk eklenebilir. Christian mı? Büyük ihtimalle yabancı sınırlamasından ötürü yedek kalacak, ki zaten şu performansla Selçuk'u bile ilk 11'den kesemez.

Stoperde İlhan ve Bekir'in bahsedildiği kadar yeteneksiz olduklarını düşünmüyorum. Her 2'si de geldiği takımlarda genç yaşta kaptanlık yapmışlardı. Bekir'i, kesinlikle oynamaması gereken bir mevkide (sağ bek) izleyip te önyargıyla yorum yapanlar, İlhan'ı daha 2 yıl önce OFTAŞ'tayken öve öve bitiremeyip te şimdi "yetersiz" diyenler kesinlikle yanılıyor. Özellikle İlhan, sol ayağını kullanabilmesiyle rakip forvetlere karşı üstünlük kurabilir. Ayrıca her 2'si de temiz futbol oynayan, gerektiğinde geriden oyun kurabilen futbolculardandır. Temiz futbol demişken, Bekir'in profesyonel kariyerinde hiç kırmızı kart görmediğini biliyor muydunuz?

Defansta genel olarak dizilim belli: Santos-Bilica-Lugano-Gökhan. Bu dörtlü, Bilica haricinde alternatifsiz durumda. Onun da kaderi İlhan'ın performansına bağlı. Gökhan ise "yedeksiz" gibi görünse de yokluğunda Okan Alkan denenmelidir. En azından Bekir veya Mehmet Topuz gibi çakma sağ bektense genç ve mevkisinin adamı olan biri oynamış olur.

Kalede Mert güven verdi fakat önündeki defans hattı böyle saçma sapan goller yemeye devam ederse (evet golleri defans yedi fakat bu defans hattından çok ortasahanın suçu) -PAOK maçında oynadığı takdirde- bocalayabilir.

Gelelim dönüm noktasına: Fenerbahçe için bundan sonra dönüm noktası ne PAOK'u elemek, ne de kalan derbileri kazanmaktır. Aykut Kocaman bu takıma sistemini oturtabildiği andır dönüm noktası. Burada Rıdvan Dilmen'e katılarak, hatta ekstradan 1 ay daha süre vererek Ekim ayını bulacağını varsayıyorum. Tabi PAOK'a elenme, derbileri kaybetme gibi tepki toplayacak durumlarda sistemi oturtmanın zora girmesini geçtim, rafa kalkabilir. Tıpkı 2 yıl önce Aragones'in başına geldiği gibi. Evet bunu önlemek için sürekli kazanmak lazım fakat karşımızda Daum'un garantici sistemi yok malesef. Aykut Kocaman'ın kafasındaki sistemde çok gol atabiliriz de yiyebiliriz de. Ve göreceksiniz, çoğu lig maçımız tıpkı ilk 2'sindeki gibi üst bitecek bu sezon.

Tabi, bu biraz da oyunculara bağlı: Lugano uzun pas kisvesi altında topu rakip defansa yollamak yerine kısa garantili paslar verirse, Bilica daha az çılgınlık yaparsa, Santos ile Gökhan bindirme yaptıklarında daha risksiz oynarsa ve daha çabuk geri dönerse, Emre oyun kurarken pasları kafasına göre değil de uygun adama atarsa (sayesinde Stoch Trabzon maçında 2. yarı top göremedi) Mehmet Kayseri'deki gibi daha fazla insiyatif alıp agresif oynarsa, Özer daha basit oynarsa, Stoch ile Dia kanatları etkinleştirip Niang'ı son maçtaki gibi ta ortasahaya gitmek zorunda bırakmazlarsa bu sistem oturur ve takır takır da işler.

İyi veya kötü, Aykut Kocaman ile yeni bir yola girdi Fenerbahçe. Her ne kadar yukarıda bugünkü PAOK maçının dönüm noktası olmayacağını belirtmiş olsam da, olası bir elenme halinde camianın kelle avcıları yine ortaya çıkacaklar. Klübün bu kelle avcılarından ne kadar çektiğini tüm Fenerbahçeliler bilir. Gerek Fenerbahçe, gerek Aykut Kocaman, gerek yeni gelecek sistemin "bekası" adına bu turun geçilmesi şarttır. Tabi tur geçilirse, hele hele Alex'siz bir maçla geçilirse Aykut Kocaman'ın eli çok daha güçlenecek Alex'e karşı. Tabi Trabzon maçından sonra tekrar yedek bırakacağını da sanmıyorum. Hele hele Stoch gibi, sisteminin temel taşı olabilecek bir futbolcuyu bir daha böylesine önemli bir maçta yedek bırakacağını düşünmek dahi istemiyorum. Eğer yaparsa kendi kuyusunu kazmış olur.

29 Temmuz 2010 Perşembe

Sahipsiz Bir Klüp: Erzurumspor

Yukarıdaki fotoğraf, Erzurumspor'un tarihinde ilk kez 1. lige (şimdiki süper lig) çıktığı kadronun fotoğrafıdır. Kalede penaltıdan bile kolay kolay gol yemeyen bir Atilla, defansta canını dişine takan Alparslan, ortasahada Muzaffer, ileride takımın efsanesi Coşkun....

Bu kadro, başlarında o dönemdeki hocaları Sadi Tekelioğlu ile birlikte efsaneleştikleri takıma bu kez yardım eli uzatmak için dönüyorlar. 1 Ağustos Pazar günü, önce şehrin yöneticileriyle biraraya gelecek olan futbolcular, daha sonra kendi aralarında bir gösteri maçı yapacaklar. Maçın ardından Teknik Direktör Sadi Tekelioğlu öncülüğünde basın toplantısı düzenleyecek olan efsaneler, eski takımları için destek isteyecekler.

Borç batağından kurtulabilmesi için aşağı yukarı 2 Milyon tl'ye, ama hepsinden önce akil yöneticilere, sahip çıkacak gönüllülere ve tüm şehrin desteğine ihtiyacı olan bir klüp Erzurumspor. Yöneticilerin zamanında sattıkları yıldızların paralarını çatır çatır yediği, her gelenin har vurup harman savurduğu, kimsenin sahip çıkmadığı bir klüp Erzurumspor. Diyarbakırspor'un 2 milyon tl küsür olan borcunun bir anda silindiği noktada, tüm olumsuzluklara rağmen play-off'lara çok yaklaşmışken 250-300 bin tl civarındaki borcu yüzünden dibe vuran bir klüp Erzurumspor. Herşeyden önce sahipsiz bir klüp Erzurumspor. Belediye başkanı, kendi kurumunun takımına (belediyespor) yardım yapar, Erzurum'dan çıkan sağlık bakanı "Erzurumspor ile ilgilenmiyoruz" der(diğer bakanların şehirlerinin takımlarına da bakalım) , Erzurumlu çok ünlü bir işadamı başkan olmak istediği klüp için Telegol'e çıkıp yardım kampanyası düzenlerken konu Erzurumspor olduğunda ortadan kaybolur, taraftar desen pankart açar, tepki görünce "biz açmadık o pankartı" der.

Tamam, Erzurum asla bir futbol şehri olamamıştır belki. Fakat yıllar boyunca iflas eden klüplerin acı gerçeği olan amatör kümeye karşı direndi. 2 sezon önce play-off'lara çok yaklaşmışken şimdi 3. ligde bile ne yapacağı muamma olan bir takımdan bahsediyoruz fakat destek verilse, el uzatılsa yine birşeyler yapabilir bu klüp. Zira "sahipsiz" dediysek de sevenleri var hala. Forumlarda "klübün futbolcu eksiği varmış, gitsem alırlar mı?" diyen çok taraftar gördüm. Yıllarca direnenlerin çoğu da Erzurumspor'un ve Erzurum'un gençleriydi zaten.

Yeter ki el atsın birileri artık, gerisi gelir....

Edit: Coşkun Birdal'ın annesi pazartesi günü kolon kanseri tedavisi amacıyla ameliyat olacağından dolayı alınan ortak kararla bahsedilen maç ve organizasyon 1 hafta sonraya, 8 Ağustos 2010 tarihine ertelenmiş. Buradan bir zamanların efsanevi golcüsü Coşkun'a ve annesine geçmiş olsun demeyi de ihmal etmiyoruz tabi ki. (kaynak: BESTDER)

Ekonomik Paket!

Hani arada kampanya olur da, kaliteli bir ürünü "ekonomik paket"te ucuz fiyata alırsınız ya, bu maç da onun gibiydi. Herkesin bileceği şeyler; takımın oynamadan avantajlı skor alması, rakibin inanılmaz pozisyon hovardalığı, Kazım'ın disiplinsizliği vesaire vesaire....

Tek tek oyunculara baksak peki?

Volkan: Hem günündeydi, hem de çok şanslıydı.

Önder: Kimileri çok eleştiriyor fakat en azından Bilica'nın yerine stoperde oynamayı hakediyor. Defansif açıdan kalitesi tartışılmaz, ileri çıkışlarda ise Gökhan Gönül gibi oynamasını 10 yaşındaki çocuk bile beklemez. Azcık insaf!

Bilica: Yine aynı fantastik adam! Atacağı en basit pası bile fantazileriyle süsleyip atıyor, yalnız top ile rakibin arasına geçtiğinde kendini öyle inandırıcı atıyor ki, o atışa kanmayacak hakem yoktur. O konuda çok başarılı yani.

Bekir: Form tutarsa İlhan'dan daha iyi bir alternatif olabilir fakat Gaziantep'teki Bekir'den çok uzakta. Ayrıca kesinlikle sağ bekte oynatılmamalı, harcanır.

A. Santos: Tamam gayet formunda ama o göbekle milli takıma çağrılmasının sebebi Dünya Kupası'ndaki oyunculara bir göndermenin parçası olabilirmiş gibi geliyor. Eğer Kazım'a uymazsa bu sezon çılgın atabilir. Caner ve Uğur gibi atak manyağı/defans özürlü iki yedeği dururken alternatifsiz kalıyor zaten.

Cristian: Fazla ağır olacak ama, bu maçta yaptığı işi ben de yaparım, yoldan çevireceğim bir adam da yapar. Aldığı paraya yazık.

Emre: Stoch'un gelmesiyle biraz nefes aldı gibi, Dia ile herşey daha güzel olacak, koşan adamlar çoğalacak. Bir de yanına "çarkıfelek hostesi kılıklı" Cristian'ın yerine geçen sezonun 2. devresinde çok iyi anlaştığı Selçuk gelirse (ki yabancı kontenjanından ötürü öyle olacak) daha da etkili oynayabilir.

Kazım: NTV Spor'daki röportajını izledim, sonra atıldığı pozisyonu tekrar izledim. Ve hakeme çok sinirlenip, kendisine laflar hazırladım. Kazım haklı beyler, fazla üstüne gitmeyelim. (Özellikle medya Kazım'ın üstüne gidiyor, önümüzdeki 2-3 günün manşetlerini görür gibiyim!)

Alex: Nihayet defansa geldi, geldi ama bu sefer de asıl yapması gerekenleri yapmadı. Etkisizdi.

Stoch: Ramazan ayına yaklaştığımız şu günlerde tek dileğim, sağlık ve sıhhat içinde olmasıdır! Bir kaza bela olmazsa yeni bir efsane doğuyor diyebiliriz. Abarttığımı düşünecek arkadaşlara bu adamın oyun stiline bir bakmalarını, kumaşının ne kadar farklı olduğunu görmelerini tavsiye ederim. Dia da bunun gibiyse, seyreyleyin kanatları!

Gökhan Ünal: Çok kalitesiz bir futbolcu değil, top tekniği, vuruşları falan belli bir seviyede. Fakat hem bu maç yalnız kaldı, hem de normalde de oyundan kopuk yerlerde dolanıyor. Özellikle Trabzon'dayken sahada mı değil mi anlaşılmıyordu. Ortasahanın organize olmasıyla belki daha çok gözükebilir.

Lugano, Gökhan Gönül, Dia, Meçhul Forvet, Özer, Mehmet Topuz, Uğur Boral da geri dönünce hem kaç maçtır oynayan bu topçuların yükü hafifleyecek, hem de takım daha kaliteli hale gelecek. Lakin ortasahada Emre'nin yanında şöyle bir Mehmet Aurelio çok güzel giderdi hani....

Tur mu? Geçeriz....

4 Temmuz 2010 Pazar

Yarı Finalistler

Uruguay: Tahmin ettiğim kadar kolay olmasa da yarı finale çıkmayı başardılar. Lakin eksikleri çok fazla ve rakipleri de öncekilere göre çok daha güçlü. Takımdaki tüm oyuncuların en azından belli bir kaliteye sahip olduklarından şüphem yok fakat Muslera, Lugano, Godin, Forlan, Suarez (hadi bir de Cavani) dışındaki tüm oyuncular ancak amatör topçuların yapacağı pas hatalarını çok sık yaptılar şimdiye kadar. Şimdi ise karşılarında hata affetmeyen bir Hollanda var. (bkz: Brezilya maçı) Uruguay için tünelin ucunda ışık görünmese de halen daha şansları mevcut. Lugano-Godin ikilisinden en az 1'inin oynaması şart bir kere. Ayrıca bu maçtaki taktikleri noel ağacı (4-3-2-1) olursa ve ileride Abreu oynarsa (ki kesin oynar) bir de Forlan gününde olursa final hiç de uzakta değil. Ama dediğim gibi, işleri çok zor. Şimdiye dek oynadıkları tüm takımlar kendi ayarlarındaydı. Belki de bizim 2002'de yaptığımız gibi evsahibinin gideceği öngörülen yoldan gittiler kimbilir? Yine de yarı finale gelerek büyük iş başardılar fakat bir dahaki kupaya katılma ihtimalleri bile şüpheli. Bu yüzden tarihlerinde yeni bir altın sayfa açmak istiyorlarsa fırsatı kaçırmadan finale çıkmalılar. 40 yıl bekledikleri bu şans belki ancak 40 yıl sonra gelir bir daha. Tek atımlık barutları var yani, ya şimdi ya hiç!

Hollanda: Kapasitelerine oranla en zevksiz futbolu oynayan yarı finalist kesinlikle Hollanda'dır. Brezilya ile oynayana kadarki 4 maç siklet farkı bariz olan 4 takıma karşı oynanmış 4 rölanti maçtı. Brezilya maçında ise 2 golleri de rakip defansın bariz hatasından geldi. Son dakikalarda ise eksik kalmış ve gardı düşmüş Brezilya'ya karşı olmadık pozisyonlar kaçırdılar. O pozisyonlardan sonra Brezilya son dakikada gol atabilirdi de. Şöyle düşünelim bir de: Aynı Brezilya'yı şu anki Almanlar bulsa çok rahat 4, hatta 6 tane atarlardı. İşte Hollanda'nın yapamadığı da tam olarak bu. Özellikle hücumda hangi takıma koysan banko oynamalarını geçtim takımın yıldızı olacak adamlar var. Yedekten giren Huntelaar bile Real Madrid'de, Milan'da oynadı son 2 sezon. Fakat bir türlü kalitelerinin gerektirdiği oyunu oynayamıyorlar özellikle de hücumda. Bugün Almanların oynadığı oyun aslında Hollanda'dan bekleniyordu. Bu oyunla yarı finale geldiler fakat çok da hakettikleri söylenemez. Finale çıksalar bile muhtemel 2 rakibi de Hollanda'yı darmadağın edebilir. Kaldı ki finale çıkmaları bile şüpheli. Erken gelecek bir Uruguay (muhtemelen Forlan) golünden sonra defansa çekilecek Uruguay takımına karşı bu kadar boş alan bulamayabilirler. Hele hele Lugano-Godin ikilisinden hiç değilse 1'i oynarsa işleri daha da zora girer. Gerçi Uruguay bu maçta 0-0'a bile yatmak isteyecektir. Yani zaten kapasitelerinin altında hücum yapan Hollanda'nın işi kapalı ve kontra oynayan Uruguay'a karşı hiç de kolay değil. Hele hele Forlan gibi bir tilki Hollanda'nın vasat defansını çok rahat avlar.

Almanya: Kesinlikle 4 takım içinde şampiyonluğu en çok hakeden takım. Aslında fazla şey söylemeye gerek yok. Gol krallığında 4 golle 2. 2 oyuncu, asist krallığında 3 asistle lider 3 oyuncu varken ne denebilir ki bu takıma? Bir Alman Milli Takımı hayranı olarak şunu diyebilirim ki: Hayatım boyunca izlediğim en iyi Alman Milli Takımı bu takımdır. Klose-Müller-Mesut-Podolski'nin hücumları, onların arkalarını toplayan Schweinsteiger ve Khedira, ve o müthiş sakinlikte işleyen üstün defansları. İspanya'yı hakettikleri yere, evlerine göndereceklerinden şüpheniz olmasın!

İspanya: Portekiz de dahil olmak üzere, hiçbir rakibi takım olarak İspanya'nın ayarında değildi fakat İspanya beklenen futbolunu bir türlü oynayamadı. Özellikle İsviçre maçında resmen rezil oldular. Golü bulup iyi savunmasıyla gediksiz kapanan İsviçre'ye karşı koca maç boyunca ceza sahası dışından doğru dürüst şut çekmeyip fırsat bulduğunuz halde kafayı kısa paslarla bozarsanız yenilmeniz kaçınılmazdır. Eğer İsviçreli hücumcular kontralarda biraz daha hızlı ve becerikli olsalar çok daha farklı bir sonuçla ayrılabilirlerdi sahadan. Şimdi ise İspanya'nın karşısında İsviçre'nin daha iyi savunma yapan ve daha tehlikeli kontralara çıkan (ve bunları genelde golle sonuçlandıran) versiyonu diyebileceğimiz Almanlar var. Ayrıca şimdiye kadarki rakiplerinin aksine Almanlar da en az İspanyollar kadar ortasahada kısa paslarla top çevirmeyi iyi biliyorlar. Çok müthiş bir maç geçecek olsa da İspanya'nın işi Uruguay'ınkinden daha zor diyebiliriz.

Sonuç olarak, hangisi çıkarsa çıksın bu 4 takımın 4'ü de iyisiyle kötüsüyle tam bir takım oyunuyla buraya geldiler. Bundan sonrası ise biraz şans, biraz tecrübe fakat çoğunlukla iyi oyundan çok skora etkili oyun. Bunu en iyi yapan takım ise Almanya. Gönlümdeki final Uruguay-Almanya olsa da Hollanda-Almanya olacak gibi.

Güzel futbol ve hakedenin kazanması dileğiyle....

26 Haziran 2010 Cumartesi

40 Yıllık Hasret....

1970'ten beri Dünya Kupaları'nda çeyrek final yüzü göremeyen 2 kupa sahibi Uruguay'ın elinde bu kez makus talihini değiştirebilmeye yetecek kadrosu ve fikstür avantajı mevcut.

Her ne kadar ortasahası vasat olsa da, ileri uçtaki Forlan - Suarez ikilisi ile gerideki Muslera-Lugano-Godin üçlüsü takımı sırtlamaya yetecek güçteler. 3 maçta hiç gol yememiş olmaları da defanslarının gücünü gösteriyor.

Fikstür avantajına gelince, bugün karşılaşacakları Güney Kore'yi de (ki onları da destekliyordum aslında), çeyrek finaldeki muhtemel rakipleri olan A.B.D ve Gana'yı da yenebilecek güce ve kapasiteye sahipler. Yani formda bir Uruguay çok rahat bir şekilde yarı final görebilir. (Son yarı finallerini de 70'Meksika'da oynamışlardı.) Hatta kim bilir, belki 60 yıl sonra 3. kez kupayı Lugano'nun ellerinde kaldırabilirler.

Şahsen Almanya, İngiltere, İspanya gibi güçlerine göre kolay olan gruplardan bile zar zor çıkabilen favorilerdense Uruguay'ın şampiyon olarak yeniden hakettiği yerlere gelmesini tercih ederim.

Uruguay, yukarıda da dediğim gibi bir destan yazabilir bu turnuvada, fakat öncesinde Güney Kore'yi geçmeleri gerekiyor. Bakalım ilk adımı atabilecekler mi?

13 Haziran 2010 Pazar

Dünya Kupaları No: 16 - Fransa 1998

Katılımcı takım sayısının ilk kez 32 olduğu bu turnuvada en büyük sürprize hiç kuşkusuz Yugoslavya'dan ayrılan fakat bu ekolü devam ettiren Hırvatlar üçüncü olarak gerçekleştirmiş, Davor Suker de 6 golle gol kralı olmuştur. Turnuvanın en büyük hayal kırıklığını ise İngilizler, İspanyollar ve Almanlar yaşamıştır. Fransa da tarihindeki ilk (ve şimdilik tek) Dünya Kupası'nı kazanmıştır.

Grup maçlarından sonra oluşan sıralama şu şekildedir:

A GRUBU: Brezilya, Norveç, Fas, İskoçya
B GRUBU: İtalya, Şili, Avusturya, Kamerun
C GRUBU: Fransa, Danimarka, G. Afrika, S. Arabistan
D GRUBU: Nijerya, Paraguay, İspanya, Bulgaristan
E GRUBU: Hollanda, Meksika, Belçika, G. Kore
F GRUBU: Almanya, Yugoslavya, İran, ABD
G GRUBU: Romanya, İngiltere, Kolombiya, Tunus
H GRUBU: Arjantin, Hırvatistan, Jamaika, Japonya

2. Tur:

İtalya 1
Norveç 0

Fransa 1
Paraguay (Uzt.) 0

Almanya 2
Meksika 1

Romanya 0
Hırvatistan 1

Brezilya 4
Şili 1

Nijerya 1
Danimarka 4

Hollanda 2
Yugoslavya 1

Arjantin (pen) 2 (4)
İngiltere 2 (3)

Çeyrek Final:

İtalya 0 (3)
Fransa (pen) 0 (4)

Almanya 0
Hırvatistan 3

Brezilya 3
Danimarka 2

Hollanda 2
Arjantin 1

Yarı Final:

Fransa 2
Hırvatistan 1

Brezilya (pen) 1 (4)
Hollanda 1 (2)

3. lük Maçı:

Hırvatistan 2
Hollanda 1

Final:

Fransa 3
Brezilya 0

Turnuvanın akılda kalan anlarını içeren naçizane videomuz da ikramımızdır:

11 Haziran 2010 Cuma

Dünya Kupaları No: 15 - ABD 1994

Kesinlikle kupa tarihinin en güzel turnuvasıydı. Gerek güzel futbol oynayan takımların çokluğu, gerek ilginç olayları barındırmış olması her zaman daha farklı kılacaktır bu turnuvayı. Ayrıca galibiyete 3 puanın verildiği ilk turnuvadır.

A grubunda gelene 3 gidene 5 atarak kupaya favori bir şekilde gelen Kolombiya, evsahibi ABD, Avrupa'dan da İsviçre ve Romanya vardı. Kağıt üzerinde tüm takımların şansı vardı ve işin ilginci, favori haricindeki 3 takım da çıktı gruptan. Kolombiya'nın ise başı bahis mafyası ile dertteydi. Bir futbolcularını oynadığı takdirde ailesini öldürmeyle tehdit ederlerken elenip evlerine döndükten sonra Andres Escobar kendi kalesine attığı golden dolayı öldürülecekti. (Kimileri bunun sıradan bir kavga sonucu olduğunu söylese de pek inandırıcı değil.) Kendisi ile ilgili en çok hatırladığım şey ise, yıllar sonra TRT 3'ten malum maçı izlerken malum golden sonra bizim spikerin Escobar ile "milli takım kariyerindeki ilk golünü kendi kalesine attı" diyerek dalga geçmesidir. Acaba ölüm haberini alınca ne düşündü bizim spiker? Romanya tarihinin en iyi kadrolarından biriyle katılırken özellikle Raducioiu ömrü boyunca parlayamayacağı kadar parladı bu turnuvada. Hatta kişisel sitesindeki fotoğraflarının çoğu da bu kupadan kalmadır. :)

Eski gücünden uzak olan Rusya ve Kamerun'un olduğu B grubunda Brezilya 4 yıl öncesinden ders almışçasına işini sağlama alarak ilk 2 maçını kazanıp 2. turu garantilerken; Dahlin, Andersson ve özellikle Brolin'li İsveç bu kupada destan yazacağını daha grup maçlarında belli etmişti. Özellikle, Brezilya maçında Brolin'in müthiş asisti ve Andersson'un harika vuruşuyla gelen gol unutulmazlar arasındadır. Unutmadan, Rusya - Kamerun maçında Salenko 5 gol atarak, Milla (42) da en yaşlı golcü olarak rekor kırdılar.

4 yıl önceki efsane kadroyu koruyarak gelen Almanlar, haliyle 4 yıl daha yaşlanmıştı ve eskisi kadar düzenli işleyemiyordu. Öyle ki, normal şartlarda kendisiyle aşık atamayacak Bolivya ve G. Kore'yi ancak rakibin kişisel hatalarıyla yenebildi. Bu grupta en çok üzerinde durulması gereken takım ise kupa tarihinde ilk kez 2 beraberlik alarak son maça kadar gruptan çıkma şansı olan G. Kore idi. İspanya'yı 2-0'dan yakalamış, Bolivya ile 0-0 berabere kalmışlardı. Lakin Almanya maçında daha başlarda kalecilerinin saçma sapan hataları ile 3-0 geriye düşmüşlerdi, buna rağmen 2. yarı 52 ve 63. dakikalarda 2 efsane futbolcusu Hwang Sun-Hong ve Hong Myung-Bo'nun güzel golleriyle cevap vermişlerdi. Fakat gerisini getiremeyince bu kadar yaklaşmışken 3. olup elendiler.

En tuhaf gruplardan biri olan D grubunda Fransa'yı eleyerek gelen ve kupanın sonunda 4. olacak olan Bulgarlar, yüksek beklentiler içindeki Nijerya'dan 3 yiyerek başlıyorlardı. İşin ilginci, son maçlarında da İsveç'ten 4 yiyeceklerdi. Yani son derece inişli çıkışlı bir grafik sergiledi Bulgarlar. Maradona'nın ilk 2 maç gol ve asistleriyle sırtladığı Arjantin ise Maradona'da efedrine rastlanmasından sonra Batistuta'nın çabalarına rağmen resmen toz şeker gibi dağılacaktı. Nijeryalılar gümbür gümbür top oynarken Yunanlılar ise tek gol atamadan sıfır çekerek döndüler evlerine.

Tüm takımların 4 puan ve sıfır averajla tamamladığı E grubunda İtalyanlar, Meksika ve İrlanda'dan çok ta üstün performans göstermeden hep birlikte çıktılar gruptan.

F grubunda ise ilk bakışta Hollanda ile Belçika'nın ilk 2'yi alıp, Araplarla Faslılar'ın ise eleneceğini düşünenler bir ölçüde yanıldı. Zira, Araplar öyle bir futbol oynadılar ki yıllardır kupalarda madara olsalar da üzerlerine yapışan "Doğunun Brezilyası" ünvanını aldılar. Said Al-Owairan'ın Belçika'ya attığı golü görenler, bu ünvana hak vereceklerdir. Zaten grubu da 6 puanla 2. tamamladılar. Hollanda ise Bergkamp'lı, Overmars'lı yeni nesiliyle iddialı bir çıkış yapmıştı.

Grup maçlarından sonra oluşan sıralama şu şekildeydi:

A GRUBU: Romanya, İsviçre, ABD, Kolombiya
B GRUBU: Brezilya, İsveç, Rusya, Kamerun
C GRUBU: Almanya, İspanya, G. Kore, Bolivya
D GRUBU: Nijerya, Bulgaristan, Arjantin, Yunanistan
E GRUBU: Meksika, İrlanda, İtalya, Norveç
F GRUBU: Hollanda, Suudi Arabistan, Belçika, Fas

İkinci turda Völler'in katkılarıyla Almanlar, Belçika'yı güç bela geçerken, İspanyollar İsviçre'yi eziyordu. İsveç Araplara, Romenler ise muhteşem bir maç sonunda Maradona'sız bir hiç olan Arjantin'e hadlerini bildirircesine mağlubiyet tattırıyordu. Hollanda İrlanda'yı ilk yarıda attığı gollerle geçerken, Brezilya belki de en zorlandığı maçlardan birinde tek golle yendi evsahibini. Baggio 88'de takımını kurtarırken, öldürücü darbeyi ise uzatmalarda vurdu Nijerya'ya. Kalenin yıkıldığı maçta Bulgarlar Meksika'yı penaltılarla geçmişti.

2. Tur:

Almanya: 3
Belçika: 2

İspanya: 3
İsviçre: 0

S. Arabistan: 1
İsveç: 3

Romanya: 3
Arjantin: 2

Hollanda: 2
İrlanda: 0

Brezilya: 1
ABD: 0

Nijerya: 1
İtalya: 2 (uzatmalarda)

Meksika: 1
Bulgaristan: 1 (penaltılarda Bulgaristan 3-1 kazandı)

Çeyrek finalde Baggio'lar İtalya'yı sırtlarken Luis Enrique'nin suratını dağıtan İtalyanlar'ın yaptıkları yanlarına kâr kalmıştı. Hollanda ise, Brezilya'yı 2-0'dan yakalasa bile Branco'nun füzesiyle elendiler. Bulgarlar, son şampiyonu eleyerek yarı finale çıkarken maçın 1-0 olduğu sıralarda Almanlar'ın bariz bir golünün de verilmediğini hatırlamak gerekir. Turnuvanın en güzel maçlarından biri olan İsveç - Romanya maçında penaltılarla İsveç tur atladı.

Çeyrek Final:

İtalya: 2
İspanya: 1

Hollanda: 2
Brezilya: 3

Bulgaristan: 2
Almanya: 1

İsveç: 2 (penaltılarda İsveç 5-4 kazandı)
Romanya: 2

Yarı Final:

İtalya: 2
Bulgaristan: 1

Brezilya: 1
İsveç: 0

3. lük Maçı:

İsveç: 4
Bulgaristan: 0

Final:

Brezilya: 0 (penaltılarda Brezilya 3-2 kazandı)
İtalya: 0

Salenko ve Stoichkov'un 6'şar golle gol kralı oldukları turnuvada; Andersson'lu İsveç, Hagi'li Romanya, Caminero'lu İspanya, Amokachi'li Nijerya, Stoichkov'lu Bulgaristan, Bergkamp'lı Hollanda açıkçası İtalya'ya göre daha fazla haketmişlerdi finali. Bu kadar çok iyi top oynayan takımın bir arada olduğu başka bir turnuva var mıdır, bilmiyorum. Ayrıca belirtmeden geçemeyeceğim, bu turnuvada özellikle adidas ürünü olan formalar son derece güzeldi. Nike ve Adidas'ın o günkü formalara bakıp biraz tasarım öğrenmeleri gerekiyor bence. Turnuvanın en sıkıcı maçlarından biri olan final maçının yerine, akılda kalan anlarının bulunduğu video için buyrunuz efendim:


Dünya Kupaları No: 14 - İtalya 1990

Yine en ilginç turnuvalardan biri de İtalya '90 Dünya Kupası olmuştu. Oynanan kısır futbol (düşünsenize, Brezilya - Arjantin maçı bile 1 golle bitti!) ve yoğun sertliklere rağmen birçok güzel anıya da evsahipliği yaptı İtalya. Milla gibi, Goygoechea gibi, Higuita gibi renkli kahramanları barındırdı sonuçta.... Ayrıca, "80'ler akımı"nın en son ve belki de en can alıcı konu başlıklarından olmuştur belki de bu turnuva.

A grubunda, Baggio'lu İtalya ile Skuhravy'li Çekler "önümüze gelene bir tekme" hesabıyla gelene gidene golleri sıralayarak ilk 2'de çıktılar gruptan. ABD ise 4 yıl sonraki evsahipliğine hiç te güzel bir prova yapamadı.

Hiç kuşkusuz, turnuvanın en büyük sürprizi B grubunda yaşandı. "İhtiyar delikanlı" Milla ve Arjantin maçındaki kafa golünde nasıl o kadar sıçramayı başardığı bir muamma olan Omam Biyick'in önderliğinde, Afrika Aslanları kupada bir devrime imza atıyorlardı. Sonradan finale yürüyecek olan Arjantin ise ite kaka ilerliyordu.

C grubunda, kupa tarihinin en kötü Brezilya'sı, düşebileceği en kolay gruba (Kosta Rika, İskoçya, İsveç) düşerek ancak o sayede lider çıkabilmişti. Foyaları çok değil, 2. turda sönecekti.

D grubunda Almanlar artık finallerden ders ala ala makina gibi işler hale gelmişlerdi. Hemen arkalarından gelen, turnuvanın en iyi takımlarından biri olan Yugolar ise ilk maçta Almanlar'ın hışmına uğrayınca hemen toparlanmışlardı. Higuita'lı, Valderrama'lı fantastik Kolombiyalılar da gruptan çıkmayı başardılar.

E grubunda, İspanya ile Belçika zaten favoriydi, Francescoli'li Uruguay da 3. lük kontenjanından çıkınca geriye bir tek G. Kore kaldı.

En tuhaf grup ise F grubuydu. Zira, Hollanda ve İrlanda galibiyet alamadan gruptan çıkarken, İrlandalılar işi 1 adım daha ileri götürerek çeyrek finale de galibiyetsiz (penaltılarla) çıkacaklardı. Burada kafama takılan ise, Mısır İngiltere'ye 1 gol atıp ta bütün takımlar birbirine eşitlenseydi, o zaman kim çıkacaktı?

Grup maçları sonucunda oluşan sıralama şu şekildeydi:

A GRUBU: İtalya, Çekoslovakya, Avusturya, ABD
B GRUBU: Kamerun, Romanya, Arjantin, SSCB
C GRUBU: Brezilya, Kosta Rika, İskoçya, İsveç
D GRUBU: F. Almanya, Yugoslavya, Kolombiya, BAE
E GRUBU: İspanya, Belçika, Uruguay, G. Kore
F GRUBU: İngiltere, İrlanda, Hollanda, Mısır

2. turda ise; iki çılgın adam, Milla ve Higuita'nın kapışmasında Higuita resmen madara oldu ve utancından bir daha da Dünya Kupası'nda oynamadı! (şaka şaka :) ) Coca-Cola'nın son dönemde reklamlarında kullandığı Milla'lı gol sevinci işte bu maçta yaşanmıştır. Herneyse, Çekler yine Skuhravy önderliğinde Kosta Rika'yı dağıtırken, Arjantin Brezilya'yı evine erken yolluyordu. Almanlar bol tükürüklü maçta Hollanda'yı elerken, İrlanda bir kez daha normal sürede maçı kazanamayıp Hagi'li Romanya'yı penaltılarla eliyordu. İtalya, Francescoli de olsa Uruguay'ın kendinden çok aşağıda olduğunu kanıtlarken, İngilizler 119'da Platt denen organizmanın muhteşem vuruşuyla Belçika'yı güç bela eleyebilmişti. Yugolar ise her ne kadar İspanya ile uzatma oynasalar da Stojkovic'in liderliğinde kupaya bile erişebileceklerini hissettirmişlerdi.

2. Tur Maçları:

Kamerun: 2 (uzatmalarda)
Kolombiya: 1

Çekoslovakya: 4
Kosta Rika: 1

Brezilya: 0
Arjantin: 1

F. Almanya: 2
Hollanda: 1

İrlanda: 0 (penaltılarla 5-4 İrlanda kazandı)
Romanya: 0

İtalya: 2
Uruguay: 0

İspanya: 1
Yugoslavya: 2 (uzatmalarda)

İngiltere: 1 (uzatmalarda)
Belçika: 0

Çeyrek finalde kupayı belki de en çok hakeden Yugolar, penaltılarla turnuva boyunca kendinden beklenen hiçbirşeyi yapamayan Arjantin'e elendiler. İtalyanlar Schillaci ile İrlanda'yı elerken, Almanlar da artık kaptan olan Matthæus'un penaltısıyla Çekleri safdışı bıraktılar. Ve tabi en dramatik maç: Belki de bir destanın yarım kalmasıdır Kamerun'un elenmesi, kimbilir. uzatmaya kadar gitmişken 2 penaltı ile elenmek kötüdür, lakin Kamerun'un 20 yıldır bu başarının ekmeğini yemesi daha da kötü.

Çeyrek Final:

Yugoslavya: 0
Arjantin: 0 (penaltılarla 2-3 Arjantin kazandı)

İtalya: 1
İrlanda: 0

F. Almanya: 1
Çekoslovakya: 0

İngiltere: 3 (uzatmalarda)
Kamerun: 2

Yarı Final:

İtalya: 1
Arjantin: 1 ( penaltılarla 4-3 Arjantin kazandı)

F. Almanya: 1 (penaltılarla 4-3 F. Almanya kazandı)
İngiltere: 1

3. lük Maçı:

İtalya: 2
İngiltere: 1

Final:

F. Almanya: 1
Arjantin: 0

Schillaci 6 golle gol kralı olurken, Almanlar son kupalarını da birleşmeden önce almış oldular. Bu arada her ne kadar onun sayesinde takımı finale çıkmış olsa da Goycoechea'nın aşırı abartıldığını düşünüyorum. Zira, bir sonraki Dünya Kupası'nda vasat bir kalecinin (Islas) arkasında yedek kalmazdı. (Geçmiş zaman, sakatlanmıştır belki de ben unutmuşumdur dedim ama öyle birşeye de ulaşamadım) Ve tekrar söylüyorum, turnuvada Almanlar ile birlikte kupayı en çok hakeden takım Yugoslavya idi. Zaten birkaç yıl sonra bu takımdan ayrılan topçulardan bazıları Hırvatistan formasıyla destan yazmaya devam ettiler.

2 efsane 10 numara, Maradona ve Matthæus'un karşı karşıya geldiği, duran topların ustası Brehme'nin penaltı uzmanı Goycoechea'yı avladığı, Almanlar'ın 3. üstüste finalinde nihayet kupaya ulaştığı ve "Kaiser" Beckenbauer'in futbolcuyken kaldırdığı kupayı teknik direktörken de kaldırdığı maç için buyrun:


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...